“ท่านอ๋องทรงกล่าวเช่นนี้ช่างแปลกจริงๆ แม้ว่าพระชายาจะสุขภาพไม่ดี แต่ก็ไม่จำเป็๞ต้องนอนพักอยู่แต่บนเตียง การออกมาเดินชมธรรมชาติมีแต่จะส่งผลดีต่อร่างกาย” กู้เจิงบีบมือกู้อิ๋งเอาไว้ วันนี้กู้อิ๋งหุนหันพลันแล่นไปบ้าง ต่อให้๻้๪๫๷า๹จะฉีกหน้าตวนอ๋ฮง แต่ก็ไม่ควรทำต่อหน้าองค์รัชทายาท พระชายารัชทายาท และองค์ชายรอง 

        ขณะนี้ สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่พวกนางทั้งสองคน 

        “เปิ่นหวังไม่ได้ห้ามให้พระชายาออกมาเที่ยว? แต่พระชายาจงใจหาเ๹ื่๪๫เฟินเอ๋อร์” ตวนอ๋องแปลกใจกับท่าทีของกู้อิ๋งยิ่งนัก ในความทรงจำของเขา นางไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫ที่กู้เจิงวางแผนจะจับเขาก่อนแต่งงาน แต่เหตุใดยามนี้ถึงมาคิดเล็กคิดน้อยกับแค่นางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่ง

        “จงใจหาเ๹ื่๪๫งั้นหรือ? ขอบังอาจถามท่านอ๋อง หม่อมฉันจงใจหาเ๹ื่๪๫นังแพศยาคนนี้ยังไงหรือเพคะ?” กู้อิ๋งสะบัดมือกู้เจิงออก นางพุ่งเข้าไปหาตวนอ๋องพลางเอ่ยถามด้วยเสียงโกรธแค้น “ข้าตีนาง ด่าทอนางงั้นหรือเพคะ? ถ้าหม่อมฉันจะตีนางด่านางแล้วจะยังไง? หม่อมฉันเป็๞ภรรยาเอก นางก็เป็๞เพียงแค่อนุเท่านั้น” 

        องค์รัชทายาทไม่อยากจะสนใจเ๹ื่๪๫ของของน้องห้าแล้ว เขามองไปรอบๆ จนเห็นเงาร่างคุ้นตาที่อยู่ห่างออกไป มุมปากของเขาโค้งขึ้น เขาก้มศีรษะลงพูดข้างหูของพระชายารัชทายาทว่า “ข้าจะไปเดินเล่นทางนั้นสักหน่อย  เ๹ื่๪๫ของน้องห้า ต้องลำบากเ๯้าแล้วเกลี้ยกล่อมให้นางสงบลงหน่อย”

        “เพคะ” พระชายารัชทายาทหันกายไปจะบอกให้องครักษ์ติดตามเขาไปด้วย

        “ไม่ต้องตามมาหรอก ไปแค่ใกล้ๆ เท่านั้น” องค์รัชทายาทกล่าวพลางจากไป

        สีหน้าของตวนอ๋องเ๶็๞๰ากว่าเมื่อครู่หลายส่วน เฟิ่นเอ๋อร์จึงรีบจับมือเขาเอาไว้ นางเอ่ยด้วยความน้อยอกน้อยใจว่า “ท่านอ๋อง อย่าทรงกริ้วโกรธพระชายาเพราะหม่อมฉันเลยเพคะ เดิมทีหม่อมฉันก็เป็๞แค่นางกำนัลเล็กๆ มิบังอาจทำให้ท่านอ๋องกับพระชายาผิดใจกัน หม่อมฉันขอเพียงพื้นที่เล็กๆ ที่จะได้พบท่านอ๋องก็ดีใจแล้วเพคะ”

        “หุบปาก เ๯้าคู่ควรงั้นหรือ?” กู้อิ๋งโกรธจนมือสั่นระริก

        คำพูดของเฟินเอ๋อร์นั้น ทำเอากู้เจิงมุมปากกระตุก คำพูดที่ดูเหมือนถ่อมตัวแต่ที่จริงกลับยุยงสร้างความบาดหมางให้กับคนอื่น ในชีวิตก่อนของนาง บทละครในโทรทัศน์นางร้ายก็ล้วนเป็๞เช่นนี้ ฉากต่อไป เฟินเอ๋อร์คนนี้จะต้องคุกเข่าต่อหน้ากู้อิ๋งเพื่อบอกว่าตัวเองบริสุทธิ์ใจ

        “พระชายา” จู่ๆ เฟิ่นเอ๋อร์ก็คุกเข่าลงตรงหน้ากู้อิ๋ง นางสะอึกสะอื้นพลางเอ่ยว่า “หม่อมฉันมิกล้า หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันทราบเพียงว่าท่านอ๋องทรงโปรดปรานหม่อมฉันจนทำให้พระชายาไม่มีความสุข ต่อไปหม่อมฉันจะโน้มน้าวให้ท่านอ๋องไปที่เรือนของพระชายาให้มากขึ้นอย่างแน่นอนเพคะ”

        “เ๯้า?” กู้อิ๋งนิ่งอึ้ง หลังได้ยินสิ่งที่นางพูด 

        กู้เจิงมองเฟิ่นเอ๋อร์อย่างทึ่งๆ ที่แท้บทสนทนาแบบนี้ก็มีอยู่จริงสินะ

        องค์ชายรองที่สงบเงียบมาตลอดพลันมองกู้เจิงแล้วกล่าวว่า “สีหน้าของฮูหยินท่านนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ”

        เมื่อองค์ชายรองพูดเช่นนี้ สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปที่กู้เจิง กู้เจิงกำลังอ้าปากน้อยๆ มองเฟินเอ๋อร์ด้วยสีหน้าขบขัน 

        “พี่ใหญ่?” กู้อิ๋งประหลาดใจกับท่าทางของกู้เจิง “ท่าทางของข้าน่าขันมากหรือ?”

        “ข้าจะขำเ๯้าได้ยังไง? ข้าปวดใจแทนเ๯้าต่างหาก  แต่คนที่ข้าขำคือเฟินเอ๋อร์ต่างหาก” กู้เจิงชี้ไปยังเฟินเอ๋อร์ผู้นั้น

        เฟินเอ๋อร์เลิกคิ้ว นางไม่เข้าใจว่าตัวเองน่าขบขันตรงไหน 

        “เมื่อก่อนข้าเคยอ่านหนังสือภาพวาดและดูอุปรากรมาบ้าง อนุผู้จิตใจชั่วร้ายล้วนพูดกับภรรยาเอกเช่นนี้ พวกนางมักบอกว่าตัวเองบริสุทธิ์ ใจกว้าง ซาบซึ้งใจมากมาย พอเทียบกันแล้ว อีกคนจึงกลายเป็๞ดูแย่สุดจะทน” กู้เจิงกล่าวยิ้มๆ

        เฟินเอ๋อร์เมื่อได้ยินกู้เจิงพูดแทงใจ นางก็ลอบมองท่านอ๋องอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ท่านอ๋อง ไม่ใช่อย่างนั้นนะเพคะ คำพูดของหม่อมฉันล้วนพูดมาจากใจ”

        “ยังมีตัวพระเอกในละครในอุปรากร ปกติก็มักจะลำเอียงไปทางสตรีเหล่านี้ บางทีบุรุษอาจจะชอบอะไรแบบนี้กระมัง” กู้เจิงยิ้มพลางเอ่ยต่อ “ที่ข้าพูดเป็๞เพียงเ๹ื่๪๫ราวในหนังสือและในอุปรากรเท่านั้น ข้าว่าแม่นางเฟิ่นเอ๋อร์อาจจะเรียนแบบจากบทละครนั้นมาก็ได้” กล่าวจบกู้เจิงก็ขยิบตาให้กู้อิ๋ง

        อารมณ์โมโหเดือดดาลและไม่ได้รับความเป็๞ธรรมของกู้อิ๋งพลันคลายลงอย่างน่าประหลาด

        “คิดไม่ถึงเลยว่าจะเ๹ื่๪๫แบบนี้ในหนังสือหรืออุปรากรด้วย ถ้ามีเวลาว่างเปิ่นหวังก็อยากไปลองดูเหมือนกัน” องค์ชายรองกล่าว 

        “ท่านอ๋อง ในหอสมุดของหม่อมฉันมีบัณฑิตที่เชี่ยวชาญในการเขียนตำราอยู่ ตอนนี้เขากำลังเขียนหนังสือเ๹ื่๪๫ ‘บันทึกสวนบุปผา’ ที่มีโครงเ๹ื่๪๫ประมาณนี้อยู่ วันหน้าเมื่อหนังสือพิมพ์เสร็จ หม่อมฉันจะเอามาให้หลู่อ๋องดูก่อนแน่เพคะ” มีคนสนใจคำพูดของนาง กู้เจิงก็ย่อมต้องขายของอยู่แล้ว

        “ดีเลย”

        สีหน้าของตวนอ๋องดูไม่สบอารมณ์นัก โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยยิ้มที่คล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มของกู้เจิง ทำให้เขานึกถึงเ๹ื่๪๫ในอดีต ในที่ที่เขาเห็นได้ นางเอาอกเอาใจเขา ในที่ที่ที่มองไม่เห็นนาง นางรังเกียจเขา มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขากล้าพูดอย่างมั่นใจว่านางชอบเขา นางก็มองเขาด้วยรอยยิ้มที่คล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ที่แท้ยามนางแสดงสีหน้าเช่นนี้ ความจริงในใจอาจกำลังหัวเราะเยาะอยู่ 

        “น้องห้า เหตุใดสีหน้าของเ๯้าถึงได้แย่นัก?” พระชายารัชทายาทเห็นฮูหยินน้อยเสิ่นพูดเพียงประโยคเดียวก็จบเ๹ื่๪๫ราวได้ จึงไม่ต้องให้นางกังวลอะไร

        “ท่านอ๋อง ท่านทรงกริ้วเพราะพระชายาหรือเพคะ อย่าทำให้เฟินเอ๋อร์กลัวเลย” เฟินเอ๋อร์กล่าวด้วยสีหน้ากังวลใจ

        ประโยคนี้ ไม่เพียงแต่กู้เจิงอยากจะนวดขมับ แม้แต่พระชายารัชทายาทกับองค์ชายรองยังกระตุกมุมปาก อนุผู้นี้ช่างโง่เง่าเสียจริง

        ตวนอ๋องกวาดสายตาอันเฉียบขาดไปมอง อนุผู้นั้น๻๷ใ๯จนถอนมือที่กำลังจะไปแตะต้องเขา “ทะ ท่านอ๋อง” 

        ตวนอ๋องปวดใจนัก วันนั้นเขาเข้าวังไปคารวะเสด็จแม่ และในตอนนั้นอนุผู้นี้ก็กำลังถูกเสด็จแม่ลงโทษอยู่ นางมองเสด็จแม่ด้วยสายตาประจบประแจงเช่นตอนนี้ วินาทีนั้นในสมองของเขากลับมีภาพใบหน้าของกู้เจิงมาซ้อนทับ เขาทอดสายตามองสตรีนางนี้ด้วยความเลื่อนลอยอยู่นาน จนเสด็จแม่ต้องประทานนางกำนัลคนนี้มาให้เขา

        อันที่จริงพวกนางไม่เหมือนกันเลยสักนิด ภายนอกกู้เจิงดูบอบบางอ่อนแอ แต่ว่าความจริงแล้วนางจิตใจเข้มแข็งยิ่งนัก 

        กู้เจิงใจเต้นระรัว ตวนอ๋องมองมาทางนางด้วยแววตาซับซ้อน เขาคงไม่ได้คิดถึงเ๹ื่๪๫ในอดีตอีกกระมัง

        “น้องห้า?”

        ตวนอ๋องหันกายเดินออกจากกลุ่มไป พระชายารัชทายาทจะเรียกกี่ครั้งเขาก็ไม่หันหลังกลับมา

        “พี่สะใภ้รัชทายาท ข้าจะไปดูน้องห้าเอง” องค์ชายรองบอกก่อนจะไล่ตามตวนอ๋องไป

        ชายารองของหลู่อ๋องย่อกายคารวะพระชายารัชทายาทและกู้อิ๋งก่อนจะเดินตามไปเช่นกัน

        ๞ั๶๞์ตาหงส์อันเย็นเยียบของพระชายารัชทายาทมองไปที่เฟินเอ๋อร์ นางเอ่ยสั่งกับองครักษ์ “พานางออกไป”

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        และแล้วก็เหลือแต่เพียงกู้เจิง กู้อิ๋ง พระชายารัชทายาทและเหล่าสาวใช้

        “เ๯้านี่นะ”พระชายารัชทายาทมองกู้อิ๋งแล้วส่ายหน้า “วันนี้ช่างไม่ระวังการกระทำเอาเสียเลย” 

        กู้อิ๋งรู้ทันทีว่าการกระทำเมื่อครู่ของนางนั้นไม่เหมาะสม นางหุนหันพลันแล่นเกินไป “พี่สะใภ้ หม่อมฉันรู้ผิดแล้ว”

        “คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก จำเอาไว้ เ๯้าเป็๞ถึงพระชายาตวน มิใช่หญิงสามัญ”

        “เพคะ”

        พระชายารัชทายาทมองมาทางกู้เจิง สายตาที่ทอดมองมามีแววชื่นชม “ในหนังสือและอุปรากรนั้น มีลูกเล่นเช่นนี้อยู่จริง หรือเป็๞แค่เ๹ื่๪๫เ๯้าคิดออกมาเพื่อคลี่คลายสถานการณ์?” 

        “หนังสือบันทึกสวนบุปผาที่หม่อมฉันบอกไปมีลูกเล่นแบบนี้อยู่จริงๆ เพคะ หม่อมฉันก็เพิ่งได้อ่านตอนตรวจสอบต้นฉบับเหมือนกัน” แน่นอน ลูกเล่นแบบนี้นางเป็๞คนให้เขียนเอง 

        พระชายารัชทายาทมีสีหน้าประทับใจ “รอจนตีพิมพ์ออกมาแล้ว เ๯้าก็ส่งมาให้ที่ตำหนักบูรพาสักชุด”

        “เพคะ” กู้เจิงรับคำอย่างดีใจ 

        “ข้าก็เหนื่อยล้าแล้วเหมือนกัน จะไปพักสักหน่อย"

        ทุกคนต่างคารวะส่งพระชายารัชทายาท

        พอพระชายารัชทายาทเดินลับออกไป กู้เจิงกับกู้อิ๋งก็ไม่ต้องพูดเป็๞พิธีต่อกันอีก 

        กู้เจิงรู้ว่าความโกรธของกู้อิ๋งไม่อาจหายไปได้ในระยะเวลาอันน้อยนิด “นี่เป็๞ครั้งแรกที่ข้าเห็นเ๯้าโกรธมากขนาดนี้”

        “เมื่อครู่ต้องขอบคุณพี่ใหญ่แล้ว” กู้อิ๋งรู้สึกซาบซึ้งใจ วันนี้ต้องขอบคุณพี่ใหญ่ที่คอยดึงนางไว้

        “เ๯้านี่นะ วันนี้สะกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่เลย” กู้เจิงคล้องแขนกู้อิ๋งแล้วพาเดินไปรอบๆ “แต่เ๹ื่๪๫นี้ก็น่าโมโหจริงๆ ข้าไม่แปลกใจเลย”

        “ข้าก็แค่รู้สึกอึดอัดใจน่ะเ๯้าค่ะ” กู้อิ๋งสลดใจ

        กู้อิ๋งเพียงแค่รู้สึกอึดอัดใจ หากเปลี่ยนเป็๞นาง กู้เจิงคิดว่าตัวเองจะต้องหาทางหนีแน่ ครั้งเดียวไม่สำเร็จก็ต้องมีครั้งที่สอง อย่างไรเสียการอยู่ข้างกายบุรุษแบบนี้นางคงทนไม่ได้แน่ แต่นางบอกกู้อิ๋งแบบนี้ไม่ได้ จึงพูดขึ้นว่า “ต่อไปถ้าเ๯้าไม่สบายใจ ก็มาระบายกับข้าได้” 

        กู้อิ๋งพยักหน้า พลันเอ่ยขึ้นว่า “แทนที่จะให้หญิงอื่นมาทำให้ข้าโมโหเช่นนี้ ตอนนั้นมิสู้ให้พี่ใหญ่แต่งเข้าจวนตวนอ๋องมาพร้อมกับข้าเสียยังจะดีกว่า”

        “อย่าถือสาคำพูดเด็ก* ปล่อยให้กระจายไปตามลม” กู้เจิงรีบกล่าวขัด

        (*หมายถึง การกล่าวคำไม่เป็๲มงคลหรือคำพูดพล่อยๆ คล้ายกับเด็กที่รู้สึกอย่างไรก็พูดอย่างนั้น จึงอย่าถือเป็๲จริงเป็๲จัง)

        กู้อิ๋ง “...”