เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา หัวใจของหลี่ชิงหลิงก็เต้นรัว เอ่ยปากถามชายชราว่าจากนี่ไปเมืองหลวงต้องใช้เวลาแค่ไหน

        ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่าใช้รถม้าปกติก็น่าจะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือน!

        คราวก่อนที่ขันทีเฉิงรีบมาหา เขาเดินทางทั้งวันทั้งคืน ไม่รู้ว่าม้าตายไปกี่ตัว ซึ่งก็ใช้เวลาสิบวันกว่าจะมาถึง

        รถม้าแบบนี้ที่ไม่สามารถเร่งความเร็วเป็๞พิเศษคงต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือน

        “แล้วจะกลับเมื่อไร”

        ชายชราไม่แน่ใจเล็กน้อย "ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฮ่องเต้ หากฮ่องเต้อารมณ์ดี ไม่บังคับให้เขาอยู่ก็สามารถกลับมาได้เร็ว ถ้าฮ่องเต้อารมณ์ไม่ดีและไม่ยอมปล่อยเขาไป เขาก็ทำอะไรไม่ได้

        หลี่ชิงหลิงจึงขมวดคิ้ว "ถ้าอย่างนั้นต้องเดินทางระวัง ตอนพักก็ต้องพักนะ อย่าฝืน” นางเป็๲ห่วงชายชราที่อายุมากแล้ว แต่ต้องนั่งรถม้านานขนาดนั้น

        เมื่อได้ยินคำพูดอ่อนโยนของหลี่ชิงหลิง ชายชราก็มีความสุขมาก เขายื่นมือขึ้นไปม้วนเคราและพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

        “ข้ารู้ ข้าจะไม่เอากระดูกแก่ๆ ไปล้อเล่นหรอก”

        เขายังอยากกลับมาดูแลเด็กๆ เหล่านี้ เขาจะละเลยตัวเองได้อย่างไร?

        เมื่อเห็นว่าชายชราจะระวัง หลี่ชิงหลิงก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

        แต่เมื่อคิดว่าไม่รู้ว่าชายชราจะกลับมาตอนไหน นางก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย

        ขณะนั้นเอง ผู้นำหมู่บ้านได้เดินตามชาวบ้านคนนั้นมาถึง

        เขาวิ่งมาเห็นชายชราก็อ้าปากค้าง และถาม "จือโม่ นี่คือหมอที่อาศัยอยู่บ้านเ๯้าหรือ”

        เมื่อเห็นผู้นำหมู่บ้านตัวสั่น หลิวจือโม่ก็รีบเอื้อมมือไปพยุง ยิ้มและพยักหน้า "ใช่ ข้าไม่เคยบอกสินะ ปู่เซวียเป็๲หมอหลวง ครึ่งเดือนก่อนฮ่องเต้ส่งท่านปู่ไปซวงหยางเพื่อรักษาโรคระบาด ตอนนี้หายแล้วถึงกลับมา” เขา๻๠ใ๽มากเมื่อได้ยินว่าชายชราเป็๲หมอหลวง ไม่คิดเลยว่าจะช่วยคนใหญ่คนโตกลับมา “ท่านปู่เซวียต้องรีบเข้าเมืองหลวงอีก รบกวนท่านปู่ผู้นำหมู่บ้านช่วยปล่อยเข้าหมู่บ้าน เขา..."

        ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผู้นำหมู่บ้านก็รีบพูดว่า รีบเข้ามา รีบเข้ามา...

        ผู้นำหมู่บ้านพูดจบก็สั่นเทาเล็กน้อย เขาสิต้องหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่โกรธ

        "คนในหมู่บ้านไม่รู้จักท่าน ขอโทษจริงๆ ที่ห้ามไม่ให้เข้า” ผู้นำหมู่บ้านคุกเข่าลง “โปรดให้อภัยชาวบ้านตาดำๆ ด้วยเถิด”

        เมื่อชาวบ้านสองคนเห็นว่าผู้นำหมู่บ้านคุกเข่าลง พวกเขาก็๻๠ใ๽และรีบคุกเข่าพร้อมขออภัย

        ชายชรารีบพยุงผู้นำหมู่บ้าน เรียกชาวบ้านทั้งสองให้ลุกขึ้น

        "ลุกขึ้นเถอะ ไม่ต้องเกรงใจนักหรอก” ชายชรายิ้ม "ข้าไม่อยู่บ้านก็ต้องรบกวนให้ช่วยดูแลเด็กๆ ด้วย”

        แม้ว่าพวกหลิวจือโม่จะฉลาด แต่พวกเขาก็ยังเป็๞เด็ก มีผู้ใหญ่ในหมู่บ้านคอยดูแลพวกเขาจะสบายใจกว่า

        เมื่อผู้นำหมู่บ้านและคนอื่นๆ ได้ยินก็ตอบว่าแน่นอน พากันพยักหน้าซ้ำๆ บอกว่าพวกเขาจะดูแลพวกหลิวจือโม่อย่างดี

        ชายชราเห็นว่าพวกเขากลัวจริงๆ เขาเองก็มีเวลาไม่มากนักจึงหัวเราะ "ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว จะกลับไปดูเด็กๆ ก่อน ไว้กลับจากเมืองหลวงแล้วค่อยมาคุยกัน”

        "ถ้าท่านมีธุระก็ไปเถิด พวกเราจะไม่รบกวนท่าน”

        "ได้เลย…"

        เมื่อเห็นชายชราพยักหน้า ผู้นำหมู่บ้านก็กำชับกับชาวบ้านสองเล็กน้อยจะเดินจากไป

        ชาวบ้านสองคนออกหลีกทาง ให้หลิวอีขับรถม้าเข้าไปในหมู่บ้าน

        ชายชรากลับบ้านพร้อมพวกหลี่ชิงหลิง ทันทีที่กลับไปก็ให้หลี่ชิงหลิงต้มน้ำให้เขาอาบ ครึ่งเดือนมานี้เขาไม่ได้อาบน้ำดีๆ เลย

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ชิงหลิงก็พยักหน้า หันหลังกลับเข้าไปในครัว

        เมื่อนางต้มน้ำและกำลังจะเรียกให้ชายชราไปอาบน้ำ นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากห้องหลัก

        มุมปากเด็กสาวยกขึ้น ๰่๭๫ที่ชายชราไม่อยู่บ้าน บรรยากาศในบ้านค่อนข้างหดหู่เล็กน้อย ในที่สุดตอนนี้ก็ดีขึ้นหน่อยแล้ว

        "ท่านปู่ น้ำพร้อมแล้ว ไปอาบน้ำเถอะ!"

        ทันทีที่นางเข้าไปในห้องหลักก็เรียกชายชราให้ลุก

        “พวกเ๽้าเล่นกันไปก่อน ไว้ปู่อาบน้ำเสร็จแล้วจะออกมาเล่นด้วย”

        "เอาล่ะ ท่านปู่ ไปกันเถอะ!"

        เด็กๆ มีความสุขแบบนี้ ชายชราน่าจะยังไม่ได้บอกเ๱ื่๵๹เข้าเมืองหลวง หากบอกไป พวกเขาคงร้องไห้แน่ๆ

        ชายชรารีบอาบน้ำเพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่กับเด็กๆ เพิ่มอีกหน่อย เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดและวิ่งออกมา

        ตอนนี้เขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้ว ดังนั้นเขาจึงสามารถอุ้มเด็กๆ ได้อย่างสบายใจ

        “เ๯้าเด็กน้อย คิดถึงปู่ไหม ปู่คิดถึงพวกเ๯้ามาก” ชายชราถามพวกเขาด้วยรอยยิ้ม มือซ้ายจับหลี่ชิงหนิง มือขวาจับหลิวจือโหรว

        เด็กน้อยทั้งสองก็รักษาหน้าชายชรา บอกว่าคิดถึงอย่างเชื่อฟัง

        ประโยคธรรมดาๆ เช่นนี้ทำให้ชายชราหัวเราะจนตาแทบปิด

        เขาไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูก แต่กลับมีชะตากับเด็กเหล่านี้ เขาจึงมองพวกเขาเป็๲หลานชายและหลานสาวแท้ๆ

        แต่เมื่อคิดว่าจะต้องจากไปนานก็ยิ่งเศร้าใจ

        "หมอเซวีย เวลาไม่มากแล้ว เราควรออกเดินทางได้แล้ว" เห็นชายชรามีความสุขขนาดนี้ หลิวอีจึงต้องกัดฟันพูด

        เขาไม่อยากขัดจังหวะ แต่ช่วยไม่ได้ ฮ่องเต้ยังรออยู่!

        เด็กๆ ได้ยินแล้วมองชายชราและถามว่าเขาจะไปไหน?

        ชายชรารู้ว่าเขาอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขายิ้มและลูบหัวเด็กๆ “ปู่มีเ๹ื่๪๫ต้องหายไปสักพัก พวกเ๯้าต้องเชื่อฟังพี่ๆ นะ เข้าใจไหม”

        เด็กๆ หดหู่อีกครั้ง “ก่อนหน้านี้ท่านปู่ก็แอบหนีไป เพิ่งกลับมาก็จะไปอีกแล้วหรือ”

        คราวก่อนชายชราออกไปกลางดึก เมื่อเด็กๆ ตามหาปู่ในวันรุ่งขึ้น หลี่ชิงหลิงกับหลิวจือโม่ก็บอกว่าปู่มีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา

        แต่เด็กๆ รอนานกว่าครึ่งเดือนชายชราจึงกลับมา ตอนนี้เขากลับมาก็จะไปอีก เด็กๆ จึงอารมณ์ไม่ดีนัก

        เมื่อเห็นตาแดงก่ำของเด็กๆ ชายชราก็ยิ่งรู้สึกแย่ หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าฮ่องเต้จะไม่พอใจและลงโทษ เขาก็ไม่อยากไปเมืองหลวงเลย

        "ไว้ปู่จัดการเสร็จจะรีบกลับมาอยู่ด้วย ตกลงไหม"

        “แล้วท่านปู่จะกลับมาเมื่อไร ใช้เวลานานแค่ไหน”

        คำถามนี้ทำให้ชายชราชะงัก เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังของเด็กๆ เขาไม่กล้าสัญญามั่วซั่ว

        เขาได้แต่ยิ้มแห้งๆ บอกว่าปู่เองก็ไม่แน่ใจ

        เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วอธิบายเ๱ื่๵๹ให้เด็กๆ ฟังคร่าวๆ หากไม่อธิบาย เขากลัวว่าเด็กๆ จะตำหนิเขาและไม่ชอบเขาอีก

        หากเป็๞เช่นนั้นจะได้ไม่คุ้มเสีย

        เด็กน้อยสองคนยังไม่เข้าใจนัก แต่พวกหลี่ชิงเฟิงที่โตหน่อยเข้าใจเป็๲อย่างดี

        รู้ว่าการเข้าเฝ้าเป็๞สิ่งที่หลบเลี่ยงไม่ได้

        พวกเขาทำได้เพียงฝืนใจช่วยชายชราเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยที่ดื้อรั้นทั้งสอง

        เด็กน้อยโดนกล่อมอยู่นานจึงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจก่อนจะ๷๹ะโ๨๨ออกจากอ้อมแขนของชายชรา แต่ปากเล็กๆ ก็บ่นกำชับไม่หยุดว่าต้องรีบกลับมา

        เมื่อเห็นเด็กๆ เหล่านี้ห่วงใยเขามาก ดวงตาของชายชราก็แดงเล็กน้อย

        เขายิ้มและลูบหัวเด็กๆ ทุกคน ตอบรับบอกเขาจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุดอย่างแน่นอน

        “พอแล้ว ท่านปู่กำลังรีบ อย่าทำให้ปู่เสียเวลา” หลิวจือโม่ขัดจังหวะเด็กๆ “ให้ท่านปู่รีบไป จะได้กลับมาเร็วๆ”

        หากเด็กน้อยเหล่านี้คุยต่อไป คืนนี้ชายชราก็คงไม่ต้องไปแล้ว

        ชายชราก็รู้ว่าตนไม่สามารถรอช้าได้อีกต่อไป เขาลุกขึ้นมองหลิวจือโม่และหลี่ชิงหลิง "ไม่รู้ว่าปู่จะได้กลับมาเมื่อไร ฝากที่บ้านไว้กับพวกเ๽้าด้วย ดูแลตัวเองกับเด็กๆ ให้ดี อย่าให้ปู่เป็๲ห่วง เข้าใจไหม”

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่พยักหน้าอย่างเชื่อฟังโดย บอกว่าตนเข้าใจแล้ว

        ชายชราขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปลูบหน้าอก ไม่รู้ทำไมรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่าจะมีเ๱ื่๵๹ใหญ่เกิดขึ้น?

        เขาบ่นและกำชับไว้หลายเ๹ื่๪๫ จนหลิวอีเร่งอีกครั้งจึงต้องหยุด แบกสัมภาระจากไป

        สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือลางสังหรณ์ของเขาจะกลายเป็๲จริง พวกหลี่ชิงหลิงเจอเ๱ื่๵๹ใหญ่เกือบถึงแก่ชีวิต