หนึ่งปีผ่านไป....

แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องหน้าต่างกระจกเข้ามากระทบกับใบหน้าสวยรูปไข่ พอโดนแสงแดดแยงตาก็ทำให้เธอลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกเห็นพระอาทิตย์สาดแสงสีส้มอ่อนทำให้บรรยากาศยามเช้าของเมืองกรุงดูสวยงามยิ่งนัก นี่อุตส่าห์ซื้อห้องที่อยู่สูงๆ แล้วนะเนี้ย พระอาทิตย์ก็ยังตามมาส่องแสงจนได้ ฉันนั่งยิ้มให้กับตัวเองที่กระจกสะท้อนเงา ไม่ว่าคนเราจะอยู่สูงแค่ไหนก็ไม่มีใครจะอยู่สูงกว่าพระอาทิตย์ได้นั้นคือความสัจจริง

คลื่น.......คลื่น........คลื่น........

เสียงโทรศัพท์ที่หัวเตียงดังขึ้น ฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

“ไลลาพูดสายอยู่ค่ะ” กรอกเสียงลงไป

“ตื่นหรือยังค๊า คุณลูกสาว” เสียงพี่แมนนี่สาวประเภทสองผู้จัดการส่วนตัวฉันเอง

“ตื่นแล้วค๊า” ฉันตอบพี่แมนนี่

“วันนี้เวลาบ่ายสองครึ่ง มีถ่ายแบบให้เสื้อผ้าแบรนด์หนึ่งนะ ทำหน้าทำตามาสวยๆ นะค่ะคุณสาว เดี่ยวพี่ส่งโลเคชั่นไปให้” พี่แมนนี่บอกเสร็จก็วางสายไป

ติ่ง!

พี่แมนนี่ :สตูดิโอ M

ไลลา : ^-^

เปิดอ่านข้อความเสร็จ ฉันก็หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป ๻ั้๫แ๻่เรียนจบฉันก็ขอพ่อซื้อคอนโดโดยให้เหตุผลว่ามันสะดวกต่อการไปทำงานของฉัน ฉันยึดอาชีพนางแบบ ก็มีเดินแบบ ถ่ายแบบ โฆษณาเล็กๆ น้อยๆ ไปก็พอกินพอใช้ เพราะเงินที่หาได้ก็ใช้แค่คนเดี่ยวพ่อกับแม่ฉันท่านไม่ได้เดือดร้อนเ๹ื่๪๫เงินเท่าไร และอีกเหตุผลหนึ่ง ฉัน๻้๪๫๷า๹หนีหน้าใครบางคน ที่ทำให้ใจฉันมันบอบช้ำเกินจะเยียวยา ไม่อยากรับรู้ความเป็๞ไปของพวกเขาขอออกมาอยู่ให้ไกลจะดีกว่า

ฉันขับรถมาถึงสตูดิโอ M เวลาบ่ายสองโมงตรง เผื่อเวลาให้ตัวเองนิดหน่อยจะได้ทำความรู้จักกับทีมงาน ฉันลงจากรถก็มีสาวน้อยน่ารักคนหนึ่งใส่ชุดนักศึกษาเข้ามาถามฉัน

“คุณไลลาใช่ไหมค่ะ” เห็นแล้วนึกถึงตัวเองตอนสมัยเรียนจังเลย ฉันยิ้มให้แทนคำตอบ

“ไม่ต้องเรียกคุณหรอก เรียกพี่ไลลาก็พอแล้ว” เรียกคุณๆ นี่ไม่ค่อยเหมาะกับฉันหรอก

“ได้หรอค่ะ คุณ..เอ๊ย..พี่ไลลา ใจดีจังแถมสวยมากๆ ด้วย” สาวน้อยชมฉันไม่หยุด ดูถ้าแล้วคงจะเจอนางแบบจอมเวี่ยงวีนบ่อยล่ะสิ ก็นะฉันไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้น อีกอย่างฉันชอบแบบเป็๞กันเองมากกว่า

“จ๊ะ พาพี่ไปแต่งตัวได้ล่ะ” ฉันยิ้มให้แม่สาวน้อยอย่างอารมณ์ดี เธอเดินนำหน้าฉันพาฉันขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

“สวัสดีค่ะ” เมื่อเดินเข้ามาฉันก็ยกมือไหว้ทักทายทีมงานทุกคน เพื่อความเป็๞กันเองเวลาทำงานจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด

“ดีครับ/ค่ะ” เสียงพี่ๆ ทีมงานตอบกลับมา

“อีกสามสิบนาทีเราจะเริ่มถ่ายนะครับ น้องไลลาไปเปลี่ยนชุดแต่งหน้ากับฝ่ายคอสตูมและช่างแต่งหน้าได้เลยนะ” พี่ตากล้องหันมาบอกอย่างเป็๞กันเอง ฉันพยักหน้าให้อย่างเข้าใจ