ผมรู้สึกอายจังที่นอนตื่นสาย พอเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่าง กลิ่นหอมของอาหารที่โชยมาแตะจมูก เร่งเร้ากระตุ้นความอยากรู้ให้ผมต้องเดินตามมาถึงในครัว เห็นพี่แดนน์กำลังยืนทำอาหาร

    “สวัสดีครับพี่แดนน์… ”

    ผมกล่าวทักทายเมื่อชะโงกใบหน้าผ่านกรอบประตูเข้ามาในห้องครัว

    พลันสายตาปะทะเข้ากับโครงร่างสูงใหญ่ กำลังยืนอยู่หน้าเตาทำอาหาร

    “เสร็จแล้ว… หิวหรือยังน้องบอมม์… ”

    พี่แดนน์หันมาส่งยิ้ม ผมยอมรับว่าหลงเสน่ห์พี่เขาเข้าอย่างจัง

    “ครับ… ว้าว… น่ากินจัง”

    ผมมองผัดสปาเกตตีในจาน

    “หิวใช่ไหม… ”

    “ครับ… ”

    “งั้นก็จัดการเลย… ”

    พี่แดนน์ถือจานมาวางลงบนโต๊ะ เรานั่งกินสปาเกตตีด้วยกัน

    “อร่อยมากครับ… ”

    ฝีมือของพี่เขยคนนี้ไม่ธรรมดาจนผมต้องเอ่ยชม

    “เมนูง่ายๆ พี่พอทำได้… ”

    พี่แดนน์ตอบ เอื้อมมือมารินน้ำใส่แก้วให้ผม

    “ผัดสปาเกตตีก็ไม่ง่ายนะครับ… พี่แดนน์เรียนทำอาหารมาหรือครับ”

    ผมสงสัย คนอะไรทั้งหล่อทั้งเก่ง

    “พี่นั่งดูจากยูทูปน่ะ… ”

    “เก่งจังครับ… ”

    ผมชมจากใจจริง…

    เรานั่งคุยกันต่อมาอีกพักใหญ่ๆ สรุปว่าวันนี้พี่แดนน์จะพาผมไปเที่ยวบนดอยอินทนนท์ และคืนนี้เราจะนอนค้างคืนบนดอย

    แค่คิด…

    ผมก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่าจะได้ไปเที่ยวกับพี่เขยสองต่อสอง ผมแอบเร่งเวลาอยากให้ตอนบ่ายมาถึงเร็วๆ

    ผมอยากขึ้นไปเห็นบรรยากาศบนดอย อยากเห็นรีสอร์ตที่พี่แดนน์การันตีว่าสวยงามนักหนา

    หลังจากพี่แดนน์เอ่ยชื่อรีสอร์ตขึ้นมา ผมสะดุดหูในทันทีเพราะว่าเคยได้ยินชื่อรีสอร์ตแห่งนี้มานาน ชื่อดังเชียวแหละ ผ้าบอกชื่อออกมาเชื่อว่าหลายคนจะต้องรู้จัก

    ในเวลาต่อมา

    ตอนค่ำ อันที่จริงผมหลับไปแล้ว แต่เสียงที่ดังมาจากสระว่ายน้ำหนังบ้าน ทำให้ผมต้องลุกขึ้นจากเตียง เดินมาเอามือรูดม่านหน้าต่าง ทอดสายตาแลลงไปยังสระว่ายน้ำข้างล่าง