ิอวี่รู้สึกกลุ้มใจมาก ดูท่าไอ้สิ่งแปลกปลอมบ้านี่จะต้องติดตัวเขาไปอีกระยะแน่ ตอนนี้ทำอย่างไรก็มันไม่สลายหายไป
เมื่อครู่หลัวชงพูดว่า ความสามารถของตำหนักโยวินั้นไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากมาย ิอวี่ไม่รู้ว่ามันเป็แค่การพูดให้ใกลัวหรือเปล่า แต่หากผู้กล้าเ่าั้สามารถตามลมปราณนั้นมาหาเขาได้ คิดว่าน่าจะมีอันตรายถึงตัวเขาได้มาก
สรุปแล้ว ถ้าอยู่ตรงนี้ต่อแม้แต่นาที ิอวี่ก็จะมีอันตรายเพิ่มขึ้น!
ิอวี่รีบไปที่ข้างศพของหลัวชงแล้วหยิบถุงเก็บของของเขาออกมา แล้วพูดกับทุกคนว่า “ข้าช่วยชีวิตพวกเ้าถึงสองครั้ง ยาเม็ดจูหยวนตันพวกนี้ข้าจะเอาไปทั้งหมด พวกเ้ามีปัญหาอะไรไหม?”
ทุกคนมองหน้ากัน ไม่ได้พูดจาอะไร
หลังจากเห็นความสามารถที่แข็งแกร่งของิอวี่ พวกเขาจะไปกล้ามีปัญหาได้อย่างไร อีกอย่าง ิอวี่ก็ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ถึงสองครั้งจริงๆ การมอบยาเม็ดจูหยวนตันให้ิอวี่สามสิบเม็ดก็เป็เื่ที่สมเหตุสมผลดี
ที่จริง เดิมิอวี่ก็คิดจะคืนยาเม็ดจูหยวนตันให้กับทุกคน แต่พวกเขากลับ้าฆ่าตัวเขาใน่เวลาที่คับขัน มันทำให้เขานั้นรู้สึกหดหู่ใจ!
แค่ยึดเอายาจูหยวนตันไปโดยไม่ได้เอาชีวิตพวกเขาด้วย ก็ถือว่าิอวี่ใจดีมากแล้ว!
ิอวี่เก็บยาเม็ดจูหยวนตันเข้าเกราะแขนเฮยจินอย่างรวดเร็วแล้วเตรียมที่จะจากไป ในเวลานี้เองเล่อเทียนกลับวิ่งมาหาเขาอย่างตื่นเต้นว่า “ฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะเป็องค์ชายสิบเจ็ดในตำนาน! อย่างกับฝันเลย!”
“อือ ... ” ิอวี่พยักหน้า แต่หลังจากนั้นเขาก็พบว่าบนตัวของเล่อเทียนเองก็เปื้อนไปด้วยพลังความชั่วร้าย
ิอวี่หันกลับไปมองคนอื่นๆ แล้วลองััดู เขาพบว่าบนตัวของแต่ละคนก็แปดเปื้อนไปด้วยพลังแห่งความชั่วร้ายเช่นกัน
ดูท่าทุกคนจะเปื้อนไปด้วยความชั่วร้ายด้วยเหมือนกันหมด!
“เราอาจถูกตำหนักโยวิจ้องเล่นงานแล้ว ตอนนี้รีบไปจากที่นี่กับข้าก่อน” ิอวี่หันไปมองเล่อเทียนแล้วพูดอย่างจริงจัง จากนั้นก็หันไปพูดกับคนอื่นๆ ว่า “ที่นี่อยู่นานไม่ได้ ข้าขอเตือนพวกเ้าให้ระวังกันให้มาก” พูดจบเขาก็ดึงแขนเล่อเทียน แล้วรีบวิ่งลงจากหน้าผาไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนคนอื่นิอวี่แทบไม่อยากจะไปสนใจ ตอนนี้คนพวกนั้นยำเกรงิอวี่แล้ว แต่พวกเขาก็เพิ่งจะเป็แบบนี้เพราะได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของเขา ก่อนหน้านั้นมีแค่เล่อเทียนคนเดียวเท่านั้นที่ออกหน้าช่วยเขา
มีแค่เล่อเทียนคนเดียวเท่านั้นที่คุ้มค่าที่เขาจะช่วย ส่วนคนอื่นก็แล้วแต่เวรแต่กรรม
ครั้งนี้ิอวี่วิ่งไปทางทิศตะวันตก ทิศทางที่เลือกนั้นเขาก็คิดพิจารณามาแล้วเป็อย่างดี
ต้องรู้ก่อนว่าในดินแดนพื้นที่สีเืเช่นนี้ อสูรร้ายระดับสิบนั้นซ่อนตัวอยู่ทางดินแดนทางเหนือทั้งนั้น และิเสวียนนำผู้คนไปไล่ล่าแล้วด้วย แต่ว่าอสูรระดับสิบพวกนั้นแข็งแกร่งมาก พวกิเสวียนเองก็ใช่ว่าจะล่ากันได้ง่ายๆ
คำนวณจากระยะเวลาครึ่งปี การสังหารอสูรร้ายระดับสิบเก้าตัวก็เท่ากับว่าพวกของิเสวียนจะต้องทำการสังหารอสูรระดับสิบในทุกๆ ยี่สิบวัน
ส่วนิอวี่ก็จะทำการเพิ่มขีดความสามารถของเขาอย่างบ้าคลั่งภายในระยะเวลาครึ่งปี และทำการล่าหัวใจอสูรไปด้วย ไม่อย่างนั้นต่อให้เขาบุ่มบ่ามไปทำการล่าสังหารก่อนก็มีแต่รนหาที่ตายทั้งนั้น
ดังนั้นตอนนี้ิอวี่จำเป็ต้องหากระบี่หวงฉวนให้พบก่อน เขาจึงต้องไปทางทิศตะวันตกตามที่ระบุอยู่ในแผนที่ดินแดนอสูรว่านโซ่วเท่านั้นถึงจะเจอกระบี่หวงฉวน แล้วความสามารถของิอวี่ถึงจะสามารถก้าวหน้าไปอีกขั้นได้!
ิอวี่เดินทางไปยังทิศตะวันตก ดูเหมือนว่าเขาจะออกห่างจากพวกของิเสวียนมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในความเป็จริงแล้วมันเป็การเข้าใกล้ิเสวียนเร็วขึ้น เข้าใกล้ระดับสูงสุดของเขาในเวลานี้!
หลังจากที่ิอวี่จากไป อีกสามสิบคนที่เหลือกลับยังคงอยู่ที่หน้าผา ยังไม่ได้ออกเดินทางไปไหน
เพราะิอวี่แค่เอายาเม็ดจูหยวนตันของพวกเขาไป ไม่ได้เอาสมบัติอย่างอื่นในศพไปด้วย! พวกเขาก็เลยเริ่มทำการค้นหาสมบัติบนตัวของศพที่นอนกองอยู่ทั้งสิบศพ ิอวี่เอายาเม็ดจูหยวนตันของพวกเขาไปคนละสามสิบเม็ด แต่ก็ไม่แน่ว่าบนตัวศพอาจจะมีสมบัติที่มูลค่าสูงกว่ายาจูหยวนตันพวกนั้นก็ได้ ทำให้คนที่เหลือทำการแย่งชิงกันอย่างวุ่นวาย อีกทั้งยังลงมือต่อสู้กันด้วย พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วกว่าสองก้านธูป แต่พวกเขาก็ยังแย่งชิงกันไม่หยุด
แต่ในเวลานี้เอง ห่างออกไปจากเส้นทางูเาสีเืนี้ก็มีเงาจำนวนหนึ่งกำลังพุ่งมา และกำลังเข้าใกล้พวกเขาทั้งสามสิบคนด้วย!
ทุกคนต่างหยุดต่อสู้แย่งชิงกัน แล้วหันไปมองกลุ่มคนที่กำลังมาถึง ...
กลุ่มที่มามีถึงสามสิบคน คนเหล่านี้สวมชุดแตกต่างกันออกไป แต่มีสีหน้าดำสนิทเหมือนกันหมด
ชายที่เป็ผู้นำของกลุ่มสวมเสื้อคลุมยาว สวมใส่หน้ากากปิดหน้าสีดำเหลือให้เห็นแค่ดวงตาสีม่วงเท่านั้น ผิวพรรณขาว หรือพูดให้ตรงอีกหน่อยก็น่าจะเป็ขาวซีด!
ที่สำคัญที่สุดก็คือดวงตาสีม่วง มันเป็ดวงตาที่มีแต่สีม่วง ไม่มีลูกตาดำ ไม่มีความรู้สึกในแววตา มันทำให้คนที่พบเห็นเกิดความรู้สึกหวาดกลัว!
ทางด้านซ้ายมือของเขา มีชายรูปร่างอ้วน ดวงตาดูขุ่นมัว สวมชุดสีดำที่ใหญ่มาก แต่เขาก็ยังสวมมันแบบรัดแน่น แล้วยังได้กลิ่นตัวแบบเหม็นคาวออกมาจากตัวของเขาด้วย
ส่วนทางด้านขวามือ เป็สาวน้อยไว้ผมหน้าม้าและถักเปีย ผิวของนางมีสีซีดขาวเช่นกัน ใบหน้าดูอ่อนหวาน เขียนคิ้วเป็เส้นสีดำเข้ม ทาปากสีแดงสด มีเขี้ยวอยู่ด้านซ้ายบนของปาก ดวงตาใสดูแล้วมีชีวิตชีวามาก
เห็นแค่สามคนนี้ ความดีใจ ความกระตือรือร้นในการแย่งชิงสมบัติก็แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
เมื่อเห็นชุดดำและััได้ถึงความน่ากลัวอันชั่วร้าย ทุกคนก็รู้ทันทีว่าคนพวกนี้เป็คนของตำหนักโยวิ!
แต่ทำไมพวกเขาถึงตามมาที่หน้าผาที่ห่างไกลออกไปได้รวดเร็วขนาดนี้เลยล่ะ?
“ใครเป็คนฆ่าหลัวชง?”
เสียงของชายที่ดูเหมือนเป็ผู้นำคนนั้นดูธรรมดามาก แต่ประโยคที่เขาพูดกลับทำให้สามสิบกว่าคนที่เหลือตื่นตระหนกใมาก
เป็คนของตำหนักโยวิจริงด้วย!
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวว่า “ใน ... ในกลุ่มของพวกเรา ไม่มี ... ไม่มีคนที่ลงมือสังหารคนของตำหนักโยวิเลย เป็ ... เป็ชายหนุ่มคนหนึ่ง ... ที่เป็คนสังหารคนของพวกเ้า!”
“อย่างนั้นหรือ?”
“จริงแท้แน่นอน เขาพาอีกคนหนีไปทางทิศตะวันตก เราเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาไปทางนั้นทำไม!” ชายคนนั้นตัวสั่น เหงื่อไหลออกมาจากหน้าผากเยอะมาก
ในตัวพวกเขาแต่ละคนมีพลังความชั่วร้ายของหลัวชงอยู่ แล้วก็มีจำนวนเยอะมากด้วย พลังชั่วร้ายจึงค่อนข้างหนาแน่น ชายผู้นำคนนั้นถึงได้ตามมาถึงตรงนี้ แต่ว่าพอได้ยินแบบนี้แล้วคนลงมือจริงๆ เหมือนจะออกจากกลุ่มใหญ่ไปแล้ว
“บนศพของหลัวชงว่างเปล่าหมดแล้ว พวกเ้าชิงของบนตัวพวกเขาไปใช่ไหม” เสียงของชายผู้นำผู้นั้นเรียบง่ายมาก แต่คนที่ได้ฟังกลับรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก!
“ได้โปรดไว้ชีวิตเราด้วย ... พวกเรามีตาแต่ไร้แวว เราจะคืนของให้กับพวกท่าน เราจะคืนของให้พวกท่านทั้งหมดเลย ขอพวกท่านไว้ชีวิตเราด้วยเถอะ!”
“ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
ทุกคนรวมถึงชายที่พูดต่างคุกเข่าลงกับพื้น หยิบเอาถุงเก็บของของพวกเขาออกมา แล้วยื่นทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกเขามีออกไปให้เพื่อรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้!
ชายสวมผ้าปิดปากไม่พูดไม่จา แต่ใช้ดวงตาสีม่วงมองไปยังหญิงสาวหน้าหวานที่อยู่ด้านข้าง
หญิงสาวหน้าตาน่ารักยืนเอามือไขว้หลัง แล้วก็ะโไปทางชายคนที่พูด
ชายคนที่นั่งอยู่รู้สึกหวั่นใจมาก เขาเห็นหญิงสาวคนนั้นค่อยๆ เดินเข้ามา จึงยิ้มให้แล้วพูดว่า “แม่นางน้อย เหอะๆ ของพวกนี้เป็ของพวกเ้าทั้งหมดเลยนะ เรารู้สึกผิดมากจริงๆ รับรองครั้งต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแน่นอน”
หญิงสาวเดินไปยืนตรงหน้าชายคนนั้นแล้วพูดว่า “ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนสิ”
“ได้ ได้” ชายคนนั้นรู้สึกดีใจมาก คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะรักษาชีวิตเอาไว้ได้
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น แล้วพูดว่า “ท่านอาสูงจังเลยนะ”
“เหอะๆ ใช่แล้วล่ะ”
ชายคนนั้นพูดยังไม่ทันจบหญิงสาวก็ยื่นมือขวาออกมา ขวานเล่มใหญ่ยาวสองเมตร หนักกว่าสองพันกรัมปรากฏขึ้นในมือ! แต่นางกลับถือขวานเล่มนั้นได้อย่างเบาสบาย จากนั้นก็ผ่าครึ่งกลางร่างของชายคนนั้นทันที!
“เอ่อ ... ”
ชายคนนั้นอยู่ในอาการใอย่างสุดขีด ร่างถูกผ่าขาดออกเป็สองท่อนจนเห็นกระดูกสีขาวที่อยู่ด้านใน ทุกคนใจนิญญากระเจิง บางคนก็เริ่มมีอาการคลื่นไส้อาเจียน
“หนี ... หนี! หนีเร็วเข้า!”
คนอื่นๆ ที่เดิมคิดว่าตัวเองนั้นจะรอดชีวิตพอเห็นภาพที่โเี้แบบนี้เข้าก็ล้วนแต่รีบถอยหลัง แต่ว่าพวกเขาอยู่บนหน้าผา ด้านหน้ามันเป็ทางตัน พวกเขาแทบหนีไปไหนไม่ได้เลย
“หนีสิ รีบหนีเลย อิอิ ...”
หญิงสาวเดินลากขวานไปด้านหน้าอย่างอารมณ์ดี
เสียงหัวเราะที่เบาบาง การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วว่องไว บวกกับเสียงเสียดสีของขวานที่ลากอยู่บนพื้น ทำให้ทุกคนรู้สึกว่ามันน่ากลัวมาก!
พวกเขาพยายามดิ้นรน ตัวสั่น อ้อนวอน แต่หลังจากนั้นหญิงสาวกลับเร่งความเร็วยิ่งขึ้น นางเหมือนจะมีวิชาตัวเบา มือถือขวานลงมืออย่างเหี้ยมโหด จากนั้นก็เริ่มเข่นฆ่าผู้คน บางคนก็ถูกตัดหัว บางคนก็ถูกตัดเอว ไม่ก็ถูกฟันจนเละเป็โจ๊ก
แค่ไม่กี่อึดใจ หญิงสาวผู้นั้นก็จัดการคนกว่าสามสิบคนไปจนหมด และแต่ละคนยังตายในสภาพที่อนาถมากด้วย!
เืสดที่ไหลรินราวกับสายน้ำ สีแดงสดของเืนองพื้นไปหมด!
“เฮ้อ ... ฆ่าหมดเร็วจัง ไม่สนุกเลย” หญิงสาวเบะปากและรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไร
แต่นางก็ยังพลิกมือเบาๆ แล้วดูดเอาเืจากศพทั้งหมดสามสิบศพมาไว้ในมือเล็กๆ นั้น จากนั้นก็ดูดซับเข้าสู่ร่างกายของนางเพื่อฝึกเคล็ดวิชาแดนนรก
“เ้าอ้วน ที่เหลือยกให้เ้า เร็วๆ หน่อยล่ะ” ชายที่เป็ผู้นำกล่าว
ชายอ้วนหัวเราะ จากนั้นก็พุ่งร่างที่ราวกับูเาไปยังกองศพ ก่อนจะอ้าปากกว้างกลืนเอาอวัยวะที่ฉีกขาดทั้งหมดลงท้องแล้วก็เรอออกมา
ภาพที่เกิดขึ้นนั้น หากคนปกติมาเห็นเข้าจะต้องคลื่นไส้อาเจียนทันทีแน่นอน แต่ในสายตาของชายสวมหน้ากากกับหญิงสาวแล้วกลับเป็เื่ปกติอย่างมาก ตอนที่ชายอ้วนกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารอันโอชะพวกเขายังพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์
“หลัวชง คนที่ฆ่าเ้ากับคนของเ้าไปทางทิศตะวันตกแล้ว ดีเลย งั้นเราก็ไปทางทิศตะวันตกกันเถอะ เราจะได้ฆ่าเขาด้วยและจัดการกับศพของเขา อิอิ ...”
หลัวหลิงคือชายคนที่สวมหน้ากาก น้ำเสียงของเขานั้นเ็าอย่างมาก เขาออกคำสั่งไปว่า “ข้ากับเ้าอ้วนยังมีภารกิจล่าติดตัวอยู่ ิหลง เ้ามุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกจับตัวคนๆ นั้นเอาไว้แทนข้าที ไว้เราเสร็จภารกิจเมื่อไหร่ไปเจอกันที่จุดนัดพบบริเวณเป้าหมาย ถึงเวลานั้นค่อยเด็ดหัวของมัน เข้าใจไหม?”
“ได้สิ เยี่ยมไปเลย!”
หญิงสาวคนนั้นมีชื่อว่าิหลง พอได้ยินว่าหลัวหลิงจะมอบฆาตกรที่ฆ่าหลัวชงให้นางจัดการก็ตื่นเต้นดีใจอย่างมาก
ิหลงชอบใช้หน้าตาอ่อนหวานของนางทำให้ผู้ชายคลายความระแวง จากนั้นก็ลงมือสังหารพวกเขา สายตาและสีหน้าท่าทางตื่นตระหนกใของพวกเขา ... มันทำให้ิหลงรู้สึกตื่นเต้นและสะใจ!
“อย่าเพิ่งดีใจเกินไป ครั้งนี้ภารกิจของท่านพ่อสำคัญที่สุด กระบี่หวงฉวน เราต้องได้มันมาให้ได้” หลัวหลิงพูด
ิหลงเบะปากแล้วพูดว่า “ทำไมท่านพ่อจะต้องไปค้นหาอสูรร้ายระดับสิบทางทิศตะวันออกแล้วทิ้งพวกเราเอาไว้ด้วย หากท่านพ่อไปด้วยตัวเองจะต้องได้กระบี่หวงฉวนมาอย่างแน่นอน”
“อสูรร้ายระดับสิบมีพลังความสามารถแข็งแกร่งมาก ถือว่าหาได้ยากมาก ท่านพ่อเตรียมตัวมากว่าสิบปี ครั้งนี้จะต้องประสบความสำเร็จกลับมาอย่างแน่นอน อีกอย่าง กระบี่หวงฉวนอยู่ทางตะวันตกไม่เปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นท่านพ่อถึงได้ส่งเราไปทดสอบดูก่อน หากว่าเราสามารถชิงเอากระบี่หวงฉวนให้กับท่านพ่อได้ เราก็จะได้รับรางวัลอย่างแน่นอน”
“ดีจังเลย!”
ิหลงปรบมือ แล้วหันไปพูดกับเ้าอ้วนที่กลืนศพเข้าไปว่า “นี่ เ้าหมูอ้วน เ้ากินไปก่อนนะ ข้าจะไปทำงานล่ะ!”