วรรณารีปลีกตัวไปนั่งตรงม้านั่งหินอ่อนหลังร้านพร้อมกับใช้มือปาดน้ำตาตลอดเวลาเนื่องจากความทรงจำที่เจ็บปวดในอดีตได้กลับมาอยู่ในความคิดของเธออีกครั้ง    แก้มยุ้ย ๆ ของที่รักพองยิ่งกว่าหนูแฮมสเตอร์ยามตุนอาหารเมื่อเห็นน้ำตาของแม่ที่ไหลลงมาเป็นสายแบบนี้...