ตลอดทางที่เดินทางกลับมานั้นราบรื่นมาก เมื่อฟ้าค่อยๆ มืดลง เนี่ยเทียน เผยฉีฉี และหลีเหย่ก็เดินทางกลับมาถึงเมืองโพ่เมี่ย
บ้านหลังใหญ่ในเมืองโพ่เมี่ยแห่งนั้น ในห้องที่กว้างขวางของหลีเหย่มีชั้นไม้ตั้งวางไว้เยอะมาก บนตู้ไม้จัดวางตำราการหลอมอาวุธไว้เป็จำนวนมาก และยังมีวัตถุดิบวิเศษที่แปลกประหลาดบางส่วน
นี่เป็ครั้งแรกที่เนี่ยเทียนได้เข้ามาในห้องส่วนตัวของหลีเหย่
“เอาล่ะ ตอนนี้ได้เวลาแบ่งผลเก็บเกี่ยวกันแล้ว” หลีเหย่พูดพร้อมยิ้มตาหยี
เนี่ยเทียนพยักหน้า หยิบเอาหยกคงหลิงออกมาจากในกำไลเก็บของก่อน และวางกองเอาไว้ในห้องที่กว้างใหญ่อย่างถึงที่สุดของหลีเหย่
เขาได้หยกคงหลิงมาทั้งหมดสามร้อยยี่สิบก้อน ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้คือควรจะแบ่งเป็สามส่วน มอบให้เผยฉีฉีและหลีเหย่คนละส่วน และตนเก็บไว้หนึ่งส่วน
แต่เนื่องจากเขายอมมอบผลึกหยกคงหลิงให้กับเผยฉีฉี ส่วนที่ต้องเป็ของเผยฉีฉีจึงกลายมาเป็ของเขา
ด้วยเหตุนี้เขาจึงผลักหยกคงหลิงหนึ่งร้อยสิบก้อนไปให้หลีเหย่ บอกเป็นัยว่าส่วนนี้คือของหลี่เหย่แล้ว
หลีเหย่เองก็ไม่เกรงใจ หัวเราะฮ่าๆ และรับเอาหยกคงหลิงที่เนี่ยเทียนขุดมาด้วยความยากลำบากไปด้วยความพอใจ
เมื่ออยู่ในพื้นที่พิเศษนั้นตัวหลีเหย่ขุดหาหยกคงหลิงเองได้แค่สิบกว่าก้อน แต่เนื่องจากเขาพาเนี่ยเทียนไปด้วย ลำพังเพียงแค่หยกคงหลิงที่เขาได้มากจากเนี่ยเทียนก็มากเกินกว่าที่เขาหามาได้เองแล้ว
แน่นอนว่าหลีเหย่ย่อมอารมณ์ดีไม่น้อย
การเดินทางไปเทือกเขาฮ่วนคงของคนทั้งสามก็มีเพียงหยกคงหลิงเท่านั้นที่จำเป็ต้องแบ่งกัน ทรัพย์สินอื่นๆ ใครได้มาครองก็เป็ของคนนั้น
หลังจากที่แบ่งหยกคงหลิงกันแล้ว เนี่ยเทียนก็หยิบเอากำไลเก็บของสามวงและแหวนเก็บของหนึ่งวงออกมา ของเหล่านี้ล้วนเป็ของพวกหยางหลิงแห่งเปลวอัคคี
แหวนวงนั้นก่อนหน้าที่พวกเขาจะกลับเข้ามาถึงเมืองก็ได้ถูกเผยฉีฉีใช้เวทลับห้วงมิติคลายผนึกให้แล้ว
ตอนนี้ในแหวนเก็บของมีเืเนื้อของแรดหินทองซึ่งถูกถลกหนังเก็บเอาไว้
กระแสจิตกลุ่มหนึ่งของเนี่ยเทียนล่องลอยอยู่ในแหวนเก็บของพักหนึ่ง แล้วจึงหยิบเอาวัตถุวิเศษทั้งหมดนอกเหนือจากแรดหินทองออกมา
ในกำไลเก็บของอีกสามวง ทรัพย์สินที่เป็ของผู้ฝึกลมปราณกลาง์อีกสามคนของเปลวอัคคีก็ถูกเขาทยอยหยิบออกมาด้วย
ไม่นานหลังจากนั้น ในห้องที่กว้างขวางของหลีเหย่ก็มีวัตถุดิบวิเศษมากมายกองเป็พะเนิน
เผยฉีฉียืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง มองเนี่ยเทียนนับวัตถุดิบวิเศษเ่าั้โดยไม่แสดงท่าทีว่ารำคาญออกมาแม้แต่นิด
หลังจากได้มีประสบการณ์ร่วมกันในเทือกเขาฮ่วนคง ท่าทีที่นางมีต่อเนี่ยเทียนก็เปลี่ยนไป การที่เนี่ยเทียนยอมยกผลึกคงหลิงให้ทำให้นางอารมณ์ดีอย่างมาก ดังนั้นถึงได้เป็เป็ฝ่ายออกตัวว่า้าช่วยเนี่ยเทียนเอาวัตถุดิบวิเศษเ่าั้ไปขายให้
นางเห็นว่าเนี่ยเทียนวุ่นวายอยู่พักใหญ่ก็ยังนับไม่เสร็จจึงนั่งยองๆ ลงไปช่วยแบ่งประเภทของสิ่งของเ่าั้
“เ้าก็อย่ามัวแต่นั่งดูดาย” นางเหลียบตามองหลีเหย่ที่เอามือลูบคลำหยกคงหลิงก้อนแล้วก้อนเล่าทั้งยังหัวเราะโง่ๆ ออกมาไม่หยุดจึงเอ่ยเร่งให้เขามาช่วยกัน
“ตกลง” หลีเหย่เองก็ร่วมมือด้วย
ผู้ฝึกลมปราณขอบเขตกลาง์่ท้ายสามคน หยางหลิงที่มีขอบเขตต้น์่ต้นหนึ่งคน วัตถุดิบหลายชนิดที่อยู่ในกำไลเก็บของและแหวนเก็บของของคนทั้งสี่เมื่อผ่านการร่วมใจแบ่งประเภทของเนี่ยเทียน เผยฉีฉี และหลีเหย่ จึงถูกนับครบอย่างรวดเร็ว
จากตัวคนทั้งสี่ของเปลวอัคคี เนี่ยเทียนได้รับหินวิเศษทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยก้อน และยังมีหยกวิเศษอีกห้าก้อน
วัตถุดิบธาตุไฟที่สามารถนำมาใช้ในการฝึกคาถาวิเศษเปลวเพลิงประเภทเดียวกับหินผลึกอัคคีเขาก็ได้รับมาห้าสิบกว่าก้อน
ทว่าวัตถุดิบวิเศษที่เป็ธาตุไม้ในการฝึกคาถาพืชหญ้ากลับมีแค่หกก้อน
นอกจากหินวิเศษแล้ว เขายังได้รับยาอีกสิบหกขวด ยาเ่าั้ส่วนใหญ่ล้วนใช้ในการรักษาาแ และยังมียาที่ใช้ชดเชยปราณเืเนื้อและฟื้นฟูพลังจิต
ยาที่ชดเชยปราณเืเนื้อและพลังจิต เนี่ยเทียนเก็บเอาไว้ ส่วนที่เหลืออยู่เขาล้วนกักเอาไว้อีกข้าง
นอกจากหินวิเศษและยาแล้ว ยังมีคาถาวิเศษอีกสิบกว่าเล่มที่ใช้ในการฝึกบำเพ็ญตบะ ทว่าคาถาวิเศษเ่าั้ไม่ได้โดดเด่นมากเป็พิเศษ มูลค่าก็ไม่สูง
นอกจากนี้ยังมีเกราะวิเศษระดับกลางสามชิ้น บวกกับวัตถุวิเศษระดับกลางเช่นเดียวกันอีกหกชิ้น
เกราะวิเศษและวัตถุวิเศษเ่าั้ล้วนจำเป็ต้องมีธาตุพิเศษถึงจะสามารถกระตุ้นใช้ได้ สำหรับเนี่ยเทียนแล้วจึงไม่ได้มีประโยชน์มากนัก
“ของสิ่งใดที่เ้า้าเก็บไว้ก็รวมเป็ประเภทเดียวกับหินวิเศษ อันไหนที่เ้าไม่้าข้าจะเอาไปขายให้เ้าใน่ระยะเวลาอันใกล้นี้ เพื่อแลกของทั้งหมดมาเป็หินวิเศษมอบให้แก่เ้า”
หลังจากที่นับจำนวนของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย เผยฉีฉีก็มองวัตถุดิบวิเศษกองเล็กๆ นั่นแล้วเอ่ยกับเนี่ยเทียน
“หินวิเศษหนึ่งพันสองร้อยก้อน! บวกกับหยกวิเศษอีกห้าก้อน!”
ดวงตาของเนี่ยเทียนเป็ประกายจ้องไปยังหินวิเศษและหยกวิเศษเ่าั้ ในใจก็ตื่นเต้นถึงขีดสุด
ก่อนหน้าที่ยังไม่ได้เข้าไปเทือกเขาฮ่วนคง แม้ว่าเขาจะไม่ถึงขั้นใกล้จะอดอยาก แต่ก็เดือดร้อนมากอย่างแท้จริง
หยกวิเศษสามก้อนที่หัวมู่ทิ้งไว้ก็เพื่อให้เขาใช้ฝ่าทะลุขอบเขตกลาง์ได้อย่างราบรื่น
หยกวิเศษสามก้อนนั้นเอามาใช้ไม่ได้ หินวิเศษของเขาที่เหลืออยู่ก็ไม่สามารถช่วยให้เขาบำเพ็ญตบะได้ในระยะเวลานาน
ป้ายตัวตนสำหรับอยู่ในเมืองโพ่เมี่ยก็มีเวลาจำกัดแค่สามเดือน หากถึงระยะเวลาที่กำหนดแล้วเขาจำเป็ต้องไปต่อเวลาที่กะโหลกเืทันที มิฉะนั้นจะถูกกะโหลกเืขับไล่ออกจากเมืองโพ่เมี่ย
ขณะที่เขาใกล้จะอยู่ต่อไม่ไหว หลีเหย่ได้พาเขาไปที่เทือกเขาฮ่วนคง เมื่อได้สังหารพวกหยางหลิงสี่คนในพื้นที่พิเศษ เขาก็พลันร่ำรวยขึ้นมากะทันหัน
ลำพังเพียงแค่หินวิเศษหนึ่งพันกว่าก้อน และยังมีหยกวิเศษอีกห้าก้อนนั้นก็ถือเป็ทรัพย์สินก้อนใหญ่มากพอให้เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองโพ่เมี่ยอีกนานมาก
และยังมีเกราะวิเศษ คัมภีร์และวัตถุวิเศษอีกมากมายที่เผยฉีฉีรับปากว่าจะเอาไปขายเพื่อแลกมาเป็หินวิเศษจำนวนไม่น้อยให้แก่เขา
เขารู้สึกว่าการเดินทางไปเทือกเขาฮ่วนคงในครั้งนี้ได้ทำให้สภาพการณ์ของเขาเปลี่ยนมาเป็ดีขึ้นอย่างยิ่ง
“เอาล่ะ เ้ารีบแบ่งประเภทและเก็บสิ่งที่้าไว้เถอะ” เผยฉีฉีเห็นว่าเขาจมจ่อมอยู่ในความปีติยินดี จึงแสดงให้รู้ว่าเริ่มทนไม่ไหวและเอ่ยเร่งเร้า
“ตกลงๆ” เนี่ยเทียนหัวเราะเฮอะๆ แล้วจึงเก็บเอาหินวิเศษและหยกวิเศษไว้ให้เรียบร้อย จากนั้นก็เอายาและพวกวัตถุดิบที่มีธาตุไม้และธาตุไฟซึ่งเหมาะสมกับการฝึกบำเพ็ญตบะของเขาเก็บเอาไว้ด้วย สุดท้ายหลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ก็มอบกำไลเก็บของสามชิ้นให้กับเผยฉีฉี
แหวนเก็บของของหยางหลิงแค่เก็บซากศพของแรดหินทองเอาไว้ อีกทั้งเนื่องด้วยแหวนเก็บของค่อนข้างล้ำค่า ด้วยตบะของเขาในตอนนี้จึงไม่คิดจะนำมาสวม ทว่ายังคงเก็บไว้ติดตัวเอาไว้ใช้ในภายภาคหน้า
มีกำไลเก็บของเพิ่มมาอีกสามชิ้น เขาเก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์ จึงมอบให้เผยฉีฉีนำไปขายทั้งหมด
“แค่ของพวกนี้ใช่หรือไม่?” เผยฉีฉีเอ่ยถาม
เนี่ยเทียนพยักหน้า “รบกวนคุณหนูเผยแล้ว”
“อืม” เผยฉีฉีตอบรับหนึ่งประโยค ใช้กำไลเก็บของสามชิ้นที่เขาให้มาเก็บเอาวัตถุดิบวิเศษทั้งหมดที่เนี่ยเทียนไม่้ากลับไป จากนั้นจึงพูดเนิบนาบ “ข้าคาดว่าของเหล่านี้น่าจะแลกหินวิเศษมาให้เ้าได้ประมาณห้าพันก้อน”
ดวงตาเนี่ยเทียนเป็ประกายอีกครั้ง
“เจ็ดวันให้หลัง ข้าจะมาหาเ้าอีกครั้ง นำหินวิเศษที่เป็ของเ้ามามอบให้” เผยฉีฉีกล่าว
ขณะที่เนี่ยเทียนกำลังจะเอ่ยขอบคุณ เผยฉีฉีก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าวอีกว่า “เ้า้าวัตถุดิบวิเศษที่พิเศษบางส่วนไว้ใช้สำหรับการฝึกฝนหรือไม่? หากมี ข้าสามารถใช้หินวิเศษของเ้ามาช่วยซื้อหาให้ได้”
เนี่ยเทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นวานช่วยซื้อหินวิเศษสำหรับการฝึกธาตุไม้และคาถาวิเศษเปลวเพลิง หรือหากมีวัตถุพิเศษที่แฝงเร้นไว้ด้วยพลังดวงดาวก็ช่วยซื้อมาให้ข้าหน่อย ขอบคุณมากๆ”
“พลังดวงดาว?” เผยฉีฉีอึ้งตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นถึงได้พูดว่า “หินวิเศษและวัตถุดิบสำหรับธาตุไม้และธาตุไฟในเมืองโพ่เมี่ยมีอยู่เยอะมาก เื่นี้ง่าย แต่วัตถุดิบที่แฝงเร้นไว้ด้วยพลังของดวงดาวกลับมีน้อย มีเพียงในรอยแยกห้วงมิติบางส่วนของเทือกเขาฮ่วนคงเท่านั้นถึงจะมีกระเด็นออกมาบ้างเล็กน้อย”
“หินวิเศษและวัตถุดิบประเภทนี้เนื่องจากมีน้อยเกินไป ราคาจึงค่อนข้างสูง อีกทั้งยังหาได้ยากมากด้วย”
“ช่างเถอะ เห็นแก่ผลึกหยกคงหลิง ข้าจะช่วยดูให้เ้าเป็พิเศษก็แล้วกัน จะหาเจอหรือไม่ ข้าเองก็ไม่กล้ารับประกัน”
เนี่ยเทียนพยักหน้า “ข้าเข้าใจ”
“ศิษย์พี่หญิง เนี่ยเทียนไม่เข้าใจเวทลับห้วงมิติ เขาเอาหยกคงหลิงเก็บไว้ก็ไม่มีประโยค ท่านขายให้เขาไปทีเดียวเลยดีหรือไม่?” หลีเหย่เอ่ยขึ้นกะทันหัน
เมื่อได้ยินเช่นนี้เนี่ยเทียนถึงได้พบว่าเผยฉีฉีไม่ได้เก็บเอาหยกคงหลิงที่กองอยู่ตรงหน้าเขาไป
“ถูกต้อง ข้าเอาหยกคงหลิงไว้ก็ไม่มีประโยชน์” เขารีบพูด
เผยฉีฉีเลิกคิ้วขึ้น มองหยกคงหลิงที่วางกองอยู่ตรงนั้น ในใจพลันบังเกิดความคิด
ผู้ที่เชี่ยวชาญเวทลับห้วงมิติมีไม่เยอะ หินวิเศษประเภทห้วงมิติก็หาได้ยากเช่นกัน การเดินทางไปเทือกเขาฮ่วนคงครั้งนี้ก็มีนางเป็คนต้นคิด
ผลึกหยกคงหลิงนางเตรียมนำมาหลอมอาวุธวิเศษประเภทห้วงมิติ แต่ในเวลาปกตินางก็้าหยกคงหลิงจำนวนมากเพื่อนำมาใช้ศึกษาเวทลับค่ายกลห้วงมิติเช่นกัน
“หยกคงหลิงเหล่านี้เ้าขายให้ข้าก็แล้วกัน ถึงเวลาข้าจะนำหินวิเศษมามอบให้เ้าสามพันก้อน” เผยฉีฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ตอนนี้หินวิเศษที่ตัวข้ามีไม่พอ ข้าเองก็จำเป็ต้องเอาสิ่งของที่ข้าเก็บเกี่ยวมาจากในเทือกเขาฮ่วนคงไปขายเช่นกัน ถึงจะรวบรวมหินวิเศษที่ต้องให้เ้าได้ครบ”
“ไม่มีปัญหา” เนี่ยเทียนกล่าวพร้อมอมยิ้ม
“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ก่อน และข้าจะเอาหยกคงหลิงพวกนี้ไปด้วยเลย” มือเรียวยาวของเผยฉีฉีวางลงบนกองหยกคงหลิงเ่าั้เบาๆ และหยกคงหลิงทั้งหมดก็หายวับไปอยู่ในแหวนเก็บของของนาง
จากนั้นนางก็พยักหน้าให้เนี่ยเทียนเบาๆ และลอยออกไปจากห้องของหลีเหย่
“เป็อย่างไรเล่า? ศิษย์พี่อย่างข้าดีต่อเ้าไม่น้อยเลยใช่หรือไม่?”
พอเผยฉีฉีจากไป หลีเหย่ก็ตบไหล่เนี่ยเทียนหนักๆ พร้อมยิ้มสดใส
“ฮ่าๆ ขอบคุณมาก” เนี่ยเทียนตอบรับ “เอ่อ ของพวกนั้นก่อนหน้านี้หากเ้านำไปใช้ได้ก็เอาไปได้เลย”
เขานึกว่าหลีเหย่จะต้องฉวยโอกาส่ชิงผลประโยชน์
“ไม่จำเป็หรอก” หลีเหย่ส่ายหัว” ข้าอยู่เมืองโพ่เมี่ยมานานหลายปี สั่งสมมามากพอแล้ว ไม่มีทางเอาเปรียบเื่เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้กับเ้าหรอก แค่เ้าต้องจำไว้ว่าเ้าติดค้างบุญคุณข้าครั้งหนึ่งก็พอแล้ว”
“เ้าเองก็กลับไปเถอะ มีทรัพย์สินก้อนนี้เ้าก็ไม่ต้องมาทำงานให้ข้าแล้ว จงตั้งใจฝึกตนเพื่อเพิ่มศักยภาพของตัวเองเถอะ” หลีเหย่กล่าว
“ถ้าอย่างนั้นข้ากลับก่อนนะ” เนี่ยเทียนเองก็อยากไปฝึกบำเพ็ญตบะจนแทบอดใจรอไม่ไหว
“ไปเถอะๆ เ้าจำไว้แค่ว่าติดค้างบุญคุณข้าครั้งหนึ่งก็พอแล้ว”
-----
