บทที่ 427 เหมยกุย[1]ล้อมหนาม        เมื่อเหลือบมอง ฉู่อวิ๋นก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าไร้ความรู้สึก        มองเห็นว่าภายใต้แสงแดดจางๆ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ที่พลิ้วไหว มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนกิ่งไม้ที่ทอดยาวอย่างสบายๆ        แสงแดดสลัว แสงตะวันงดงาม มองเห็นส...