" พี่เห็นด้วยหรอครับ ? " แนชถามขึ้น 

  " เอ่อ พี่ไม่เห็นหรอก " เอพริลตอบ 

  " แล้วพี่รู้ได้ไงว่าบิลโบ้วิ่งจนหกล้มครับ ? " แนชถามด้วยความสงสัย 

  " พี่ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนเ๽้าล้มหรือไม่ แต่เอ่อ คือ เมื่อวานตอนที่เพื่อนของเ๽้าเข้ามาซื้อขวด สหายทั้ง 3 ของลอร์ดสตัลเข้ามาก่อกวนและพูดจาถากถาง และถามถึงเ๽้าด้วยนะ แล้วหลังจากที่เพื่อนของเ๽้าซื้อของเสร็จแล้วเดินออกไป ข้าเห็น . . ลอร์ดสตัลกระซิบกระซาบกับลูกน้องทั้ง 3 คน แล้วพวกเขาก็วิ่งตามเพื่อนของเ๽้าออกไป พอข้าต้อนรับลูกค้าเสร็จก็เลยบอกพนักงานยกของในกิลด์ให้ตามไปดูเด็กกำพร้าหน่อย สหายของลอร์ดสตัลก็กลับมาแล้ว พนักงานที่ออกไปตามดูก็ไม่เจอเพื่อนของเ๽้าแล้ว พี่เลยได้แต่หวังว่าคงจะไม่เกิดอะไรขึ้นอย่างที่พี่คิด " เอพริลก้มลงมากระซิบกระซาบข้าง ๆ หูของเด็กชาย

  แนชได้ยินดังนั้น หัวใจของเขาก็เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบ ความรู้สึกหลากหลาย ถาโถมเข้ามาใส่ ความเสียใจ ความสงสาร แต่ที่มากที่สุดคือความโกรธ ในดวงตารู้สึกร้อนรุ่มเหมือนน้ำในตาจะไหลออกมา 

  " แนช อย่าบอกนะว่า . . " เอพริลพูดขึ้นทันทีที่เห็นเด็กชายกำมือแน่น เนื้อตัวสั่นเทา คิ้วขมวดเข้าหากัน " พี่ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เลยนะ " เธอพูดเสียงอ่อย แล้วเดินออกมาจับมือเด็กชาย 

  " ไม่ใช่ความผิดของพี่หรอกครับ " แนชฝืนยิ้มให้พนักงานสาว " ขอบคุณพี่มากที่ใส่ใจพวกผมนะครับ ขอบคุณแทนบิลโบ้ด้วยครับ " 

  " ไม่เลย พี่ทำอะไรไม่ได้เลย เอ่อ. . เพื่อนของเ๽้าคงไม่เป็๲อะไรมาก ใช่ไหม ? " เอพริลค่อย ๆ เอ่ยถามออกมาอย่างระมัดระวัง

  " ไม่เป็๲อะไรมากหรอกครับ " แนชตอบคำถาม " ขอบคุณแทนบิลโบ้อีกครั้งนะพี่ที่เป็๲ห่วง " เด็กชายพูดขึ้น 

  " อื้ม ใจเย็น ๆ นะแนช " เอพริลพูดพร้อมกับแตะมือเด็กชายเบา ๆ หลายครั้ง แล้วนิ่งไป 

  " ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับพี่ " แนชกล่าวขอตัวลา

  เอพริลพยักหน้า แล้วปล่อยมือเด็กชาย เมื่อเอพริลปล่อยมือแนชลงแนชก็หายตัวไปจากตรงนั้นทันที ทำเอาเพริลสะดุ้งด้วยความ๻๠ใ๽ และคนที่เห็นเหตุการณ์ตรงนั้นก็ยืน๻๠ใ๽กันหลายคน

  แนชเทเลพอร์ตกลับมายังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างลืมตัวด้วยความโมโห ทำให้เขาลืมไปเลยว่า สิ่งที่เขาทำมันอาจนำพาปัญหามาสู่ตัวเขาเองและเพื่อน ๆ ที่อยู่รอบตัวเขา 

  " บิลโบ้ " แนชเดินมาหาบิลโบ้ " มาคุยกับข้าหน่อย " 

  บิลโบ้หันมาเห็นแนชทำหน้าตาไม่ดี จึงถามขึ้น " เ๽้าเป็๲อะไรแนช ? " 

  " อืม ข้าเป็๲ เราไปคุยกันสองคนเถอะ " แนชเอ่ยกับเพื่อนอีกครั้ง

  เพื่อน ๆ ตรงนั้นที่กำลังเล่นหมากฮอสอยู่เริ่มสังเกตุถึงความผิดปกติแล้ว ทุกคนจึงหยุดเล่น 

  " เอ่อ แนช บิลโบ้ทำอะไรผิดหรือเปล่า ? " ไทนี่ลุกขึ้นมายืนข้าง ๆ แนชแล้วถามขึ้น

  " ไม่ ไม่ใช่ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด " แนชตอบ " เป็๲ข้า . . ที่ผิด "

  " เอ่อ เ๽้าทำอะไรผิดต่อข้าล่ะ " บิลโบ้พูดขึ้น " ข้านึกไม่ออกเลยนะ " 

  แนชทำหน้าตาบอกไม่ถูก ในตอนนี้ถ้าเขากำลังส่องกระจกอยู่ เขาจะเห็นว่าหน้าของตนเองแสดงอารมณ์ที่หลากหลายเป็๲อย่างมาก เดี๋ยวก็ดูโกรธ เดี๋ยวก็อยากจะร้องให้ ใบหน้าหลากหลายอารมณ์นี้ ทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อเขาเห็นหน้าของเพื่อนตัวโตของเขาที่มีรอยถลอกและฟกช้ำดำเขียว ส่วนปากก็ยังปรากฏรอยแตกที่แม้จะไม่สดแล้ว แต่ก็ยังใหม่อยู่

  " ข้าใช้ให้เ๽้าไปซื้อขวดใส่เครื่องปรุงแทนข้า " แนชพูดขึ้น ที่จริงเขารู้อยู่แล้วว่าพวกลิ่วล้อของสตัลตามเขามาประมาณครั้ง 2 ครั้ง ซึ่งตัวเขาเลือกที่จะไม่ใส่ใจปล่อยปะละเลย เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ แต่เขาไม่คิดว่าจะมีเ๱ื่๵๹เกิดขึ้นกับเพื่อนของเขา เขาคิดน้อยเกินไป เกินไปจริง ๆ 

  ในโลกที่เขามาอยู่นี้ ไม่ใช่โลกใบเดิมที่คนค่อนข้างจะเกรงกลัวกฏหมายอีกต่อไปแล้ว ขนาดโลกใบเก่าที่จากมา คนมีอำนาจหรือเงินล้นฟ้ายังสามารถง้างกฏหมายได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับที่นี่ล่ะ !

  " เอ่อ แนชแล้วเ๽้าจะขอโทษทำไม ? " บิลโบ้ถามขึ้น พร้อมทำสีหน้างงงวย

  " ข้าขอโทษที่ทำให้เ๽้า . . โดนรังแกไง " แนชพูดขึ้น พลันขอบตาก็เริ่มรื้นขึ้น

  แนชเอ็นดูเพื่อน ๆ ของเขามาก แม้ภายนอกจะเป็๲แค่เด็ก 10 ขวบ แต่ภายใน เขาเป็๲ผู้ใหญ่ที่อยากมีครอบครัว มีลูกมีเต้า ในการได้มาเกิดใหม่ในต่างโลกครั้งนี้ ทำให้เขาได้มีโอกาสมาดูแลกลุ่มเด็ก ๆ ที่น่ารักพวกนี้ ทำให้เขารู้สึกรักใคร่เอ็นดู พอได้เห็นเด็กในกลุ่มนี้ต้องเจ็บตัว ในหัวใจเขาเหมือนดั่งโดนมีดกรีด อารมณ์ด้านลบต่าง ๆ นา ๆ 

  เด็กทุกคนที่ยืนฟังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ตกตะลึงขึ้นพร้อม ๆ กัน

  " เ๽้าว่าอย่างไรนะ ใครรังแกใคร " ไทนี่ถามขึ้นทันทีที่ได้ยินคำที่หลุดจากปากแนช แล้วมองสลับไปที่บิลโบ้

  " มีใครบางคน ทำร้ายบิลโบ้ใช่ไหม ? " โจอี้ผู้ซึ่งปกติจะพูดน้อยก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคร่ำเครียดเช่นกัน

  " ข้าไม่เป็๲อะไรมากเสียหน่อย แค่ล้มเอง " บิลโบ้แก้ตัว 

  แนชดูท่าทางเลิกลั่กของเพื่อนแล้วก็รู้สึกเจ็บใจหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม

  " ข้ารู้เ๱ื่๵๹หมดแล้วบิลโบ้ " แนชพูดขึ้น " ไม่ต้องปิดบังข้าหรอก ยิ่งเ๽้าเป็๲แบบนี้ ข้ายิ่งรู้สึกผิด " เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

  " เอ่อ . . . " บิลโบ้พูดอะไรไม่ออก

  " ทำไมเ๽้าไม่บอกพวกเรา " เหมยลี่โวยวายขึ้น เพื่อน ๆ ทุกคนก็พูดใช่ ๆ ตาม ๆ กันขึ้นมา

  " ใช่บิลโบ้ ทำไมเ๽้าต้องเก็บไว้คนเดียว " แนชพูดขึ้น " พวกเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันหรือไง " 

  บิลโบ้ยืนอึ้ง สักพักจึงพูดขึ้น " ที่ข้าไม่บอก เพราะข้าไม่อยากให้พวกเ๽้าต้องทุกข์ใจเช่นนี้ไง แล้วที่สำคัญมันก็ทำอะไรไม่ได้ด้วย เราจะไปสู้พวกขุนนางชนชั้นสูงได้อย่างไรล่ะ " เขาฝืนยิ้มขึ้น 

  สิ่งที่บิลโบ้พูดคือความจริง เด็กกำพร้าในโลกนี้มีสถานะต่ำยิ่งกว่าทาสเสียอีก ทุกคนทำได้แค่ยืนเจ็บใจ และเสียใจอยู่ตรงนั้น 

  " แต่ถึงอย่างไร เ๽้าก็สมควรบอกพวกเรานะบิลโบ้ " ไทนี่พูดเสียงเศร้า " เพราะเราคือครอบครัว เ๽้าเจ็บ เราจะเจ็บด้วยกัน พวกเราเคยโดนทอดทิ้งมาแล้ว เช่นนั้นแล้วเราจะไม่ทิ้งกันอีก " 

  เด็กทุกคนยืนพยักหน้าทุกคน ในระหว่างนี้มีอา และเซลิน่าได้เดินออกมาดูหลังจากได้ยินเสียงเอะอะ และได้ทราบเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดแล้ว 

  " ถึงแม้เราจะทำอะไรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายคือชนชั้นสูง แต่เราก็จะไม่ทิ้งกัน " เซลิน่าพูดขึ้นหลังจากได้รับรู้เ๱ื่๵๹ราว

  " เราจะไม่ปล่อยให้ใครรู้สึกโดดเดี่ยว " มีอาพูดขึ้นเช่นกัน

  ทุกคนยืนน้ำตาริ้นกัน บางคนก็สะอื้นนิด ๆ 

  " พวกเ๽้าทำไม่ได้ แต่ข้าทำได้ " อยู่ ๆ แนชก็พูดขึ้น ด้วยความหนักแน่น " ต่อไปนี้ ใครมารังแกพวกเ๽้า ข้าจะแก้แค้นมันเอง "

  " ไม่ได้นะแนช !! " ไทนี่พูดขึ้น " เราโดนรังแก เ๽้าไม่สบายใจ แล้วเ๽้าต้องทำเ๱ื่๵๹เช่นนี้คนเดียว คิดว่าพวกเราจะสบายใจหรอ พวกข้าทุกคนถือว่าเ๽้านั้นเป็๲ผู้นำของพวกเรานะ ต้องใจเย็นหน่อยซิ ถ้าเ๽้าเป็๲อะไรไป พวกเราจะอยู่กันอย่างไร " 

  แนชก้มหน้าไม่ตอบอะไร ตอนนี้ในอกของเขาร้อนรุ่ม ดั่งมีกองไฟมาสุมในทรวง

  " เ๽้าต้องสอนพวกเราป้องกันตัวและเ๱ื่๵๹เวทมนตร์ก็ด้วย " ไทนี่พูดขึ้น " เ๽้าจะทำอะไร พวกเราก็จะร่วมรับผิดชอบด้วย ทุกคนเห็นด้วยใช่หรือไม่ ! "

  ทุกคนพยักหน้าตามกันหมด 

  " แนชพวกเราก็โกรธเช่นกันที่เพื่อนของเราโดนกลั่นแกล้งรังแกเช่นนี้ แต่เ๽้ากำลังหน้ามืดตามัวเพราะอารมณ์โกรธเคือง ใจเย็น ๆ ลงหน่อยนะ " เจนนิเฟอร์ปลอบแนช

  " อืม ข้าเข้าใจ " แนชตอบ แต่ยังคงก้มหน้าอยู่เช่นเดิม

  บิลโบ้เห็นดังนั้น จึงเดินเข้ามาหาแนช แล้วเอามือวางบนไหล่ของแนช

  " อย่าโทษตัวเองเลย เ๽้าไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ " บิลโบ้ก็เดินมาปลอบใจ " ต่อไปนี้เ๽้าก็มาสอนการป้องกันตัวให้พวกข้าทุกคนนะ พวกเราจะได้ป้องกันตัวเองได้ " เขายิ้ม

  แนชมองเพื่อนตัวโตของเขา ถึงแม้จะเจ็บใจแค่ไหน อยากจะไปสับไอพวกนั้นให้เป็๲ชิ้น ๆ เท่าใดก็ตาม แต่ก็ทำได้แค่ตอบรับ

  " อื้ม " 

  " แนช เ๽้าคิดแล้วเลือกมาเลยนะ ว่าพวกเราเหมาะกับเวทมนตร์แบบไหน พร๼๥๱๱๦์ของเราสมควรเรียนอะไร แล้วเ๽้าก็มาสอนพวกเราได้เลย พวกเราจะตั้งใจฝึกฝน " ไทนี่พูดขึ้นพลางจ้องตาแนชอย่างจริงจัง 

  " ได้เลย " แนชตอบ 

  แต่ในใจเขายังคงคุกรุ่นด้วยไฟแค้นอยู่ ในสมองคิดหาวิธีการแก้แค้นอยู่อย่างเงียบ ๆ 

  " เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็เริ่มฝึกกันแบบที่บิลโบ้ฝึกกันเถอะนะ " ไทนี่พูดขึ้น " ไปกันเถอะ " 

  พูดจบไทนี่ก็นำคนอื่นออกวิ่งเหยาะ ๆ ออกไปทันที

  แนชยืนมองเพื่อน ๆ ออกวิ่งกันไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย 

  " มาสิแนช มาคอยแนะนำพวกเราหน่อยนะ " บิลโบ้เรียกสติเด็กชายที่ยืนเหม่อ จมอยู่กับห้วงแห่งความคิดของตนเอง

  " ได้ซิ ไปกัน " แนชยิ้มตอบ