“เขาหนีไปทั้งอย่างนี้น่ะหรือ?”
เนี่ยเทียนลูบหัว ค่อยๆ ลดกายลงมาจากกลางอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
ตอนที่เขาร่วงลงมา เกราะัเพลิงยังคงลอยอยู่กลางอากาศ ปลดปล่อยเปลวเพลิงร้อนแรง ขับไล่ความเหน็บหนาวออกไป
เฟิงหลัว อวี๋ถงและเจิ้งปินที่อยู่บนพื้นดินต่างก็มีสีหน้าแตกตื่น
“เกราะวิเศษชิ้นนั้น...”
เฟิงหลัวพลันนึกขึ้นมาได้ว่าตอนอยู่เทือกเขาชื่อเหยียน เกราะัเพลิงเคยบินผ่านพวกเขาไปเก็บเส้นผลึกเพลิงพิภพที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง
หลังจากนั้นเกราะัเพลิงก็บินหายวับไป แล้วเขาก็ไม่ได้เห็นมันอีกเลย
ทว่าเขามั่นใจั้แ่ตอนนั้นแล้วว่าเกราะัเพลิงก็คืออาวุธล้ำค่าเชื่อมโยงิญญา นั่นคืออาวุธวิเศษน่าหวาดกลัวที่หาได้ยากยิ่งในอาณาจักรหลีเทียน
ทว่าเมื่อครู่นี้เห็นชัดๆ ว่าเกราะัเพลิงถูกเรียกออกมาจากในกำไลเก็บของของเนี่ยเทียน นี่หมายความว่าเ้านายของเกราะัเพลิง... ก็คือเนี่ยเทียน?
คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงศึกระหว่างเนี่ยเทียนและอวี๋ถงคราวก่อนที่อยู่ๆ ก็มีัเปลวเพลิงั์ปรากฏออกมา
เขาครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจทุกอย่างทันที แน่ใจแล้วว่าอาวุธล้ำค่าเชื่อมโยงิญญาเป็ของเนี่ยเทียนจริงๆ!
“อูจี้รักลูกศิษย์คนนี้จริงๆ แม้แต่อาวุธล้ำค่าระดับเชื่อมโยงิญญาก็ยังยอมมอบให้อยู่ในมือเขาั้แ่แรกเริ่มเช่นนี้” เฟิงหลัวแอบครุ่นคิดอยู่ในใจ สายตาส่องประกายแปลกประหลาด
“อาวุธล้ำค่าระดับเชื่อมโยงิญญา!” เจิ้งปินเองก็ร้องอุทานด้วยความตะลึง
“ฟู่ว!”
และเวลานี้เอง ท่ามกลางความร้อนสูงที่ปลดปล่อยออกมาจากเกราะัเพลิง เส้นเืที่ถูกละลายความเย็นจึงกลับมามีพลังชีวิตอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เส้นเืเ่าั้ล้วนได้รับผลกระทบจากพลังความเย็นจนทำให้พวกมันกลายมาเป็น้ำแข็งเส้นเื
แท่งน้ำแข็งเส้นเืล้วนได้รับการชักนำและควบคุมจากจ้าวโม่ให้กลับกลายมาเป็อาวุธโจมตีเนี่ยเทียนและเฟิงหลัว
ตอนนี้จ้าวโม่หนีไป การปรากฏตัวของเกราะัเพลิงทำให้พลังความเย็นสุดขั้วทั้งหมดหายเกลี้ยง ดังนั้นจึงเป็การช่วยแก้ไขปัญหาที่อวี๋ถงเผชิญอยู่ด้วย
อวี๋ถงที่คิดว่าตัวเองต้องตายอย่างแน่นอนนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าที่เดิมทีซีดขาวอย่างเห็นได้ชัดค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็แดงปลั่ง
ตอนที่เนี่ยเทียนร่วงลงมา สังเกตเห็นว่าเส้นเืเ่าั้กลายเป็แสงสีเืบินกลับเข้าไปในร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว
เืทุกเส้นที่เข้าไปในร่างจะทำให้ใบหน้าของอวี๋ถงแดงปลั่งเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วน อาการาเ็ก็คล้ายจะหายดีอย่างรวดเร็ว
พลังความเย็นสุดขั้วไม่อยู่แล้ว บ่อเืเล็กๆ ข้างกายเฟิงหลัวที่เกาะตัวเป็น้ำแข็งก็เปลี่ยนมาเป็เคลื่อนไหวดังเดิมอีกครั้ง
“อู้!”
เฟิงหลัวเปลี่ยนคาถาวิเศษ น้ำเืที่อยู่ในบ่อจึงรีบบินเข้ามาหาเขาแล้วหายเข้าไปในร่างอย่างรวดเร็วเช่นกัน
กำลังวังชาของเขาดีขึ้นมาไม่น้อยอย่างเห็นได้ชัด นั่งลงข้างบ่อเื หยิบเอายาสีแดงเข้มเม็ดหนึ่งออกมาแล้วกลืนเข้าไปในปาก
เขาไม่หันไปมองเกราะัเพลิงอีก แล้วก็ไม่ได้สอบถามเนี่ยเทียนเกี่ยวกับเื่ราวใดๆ ของเกราะัเพลิง
อวี๋ถงเก็บเส้นเืแดงฉานกลับคืน ดวงตาก็เปลี่ยนมาเป็งดงามแปลกตาอีกครั้ง นางเหลือบตามองมาที่เนี่ยเทียนเป็ระยะ
ในสายตาของนางยังคงมีความแค้นเผยให้เห็น ทว่าท่ามกลางความแค้นที่เข้มข้นนั้น ตอนนี้กลับมีความสนใจใคร่รู้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน
ดูเหมือนนางจะสงสัยว่าแท้จริงแล้วบนร่างของเนี่ยเทียนซุกซ่อนความลับไว้มากน้อยแค่ไหนกันแน่?
สนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงบิดเบือน อาวุธล้ำค่าเชื่อมโยงิญญา และยังมีเพลงหมัดที่แฝงเร้นไว้ด้วยความโกรธนั้นอีก ความลึกลับทั้งหมดที่เนี่ยเทียนเผยออกมาทำให้นางรู้สึกว่าการที่นางพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเนี่ยเทียน ก็ดูเหมือนว่า... จะไม่ถึงขนาดเป็เื่ที่ยอมรับไม่ได้เสียเลย
ทว่าพอนึกถึงเื่ทั้งหมดที่เนี่ยเทียนทำต่อนาง นางก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอีกครั้ง แล้วก็เกิดความคิดอยากจะเปิดศึกใหญ่กับเนี่ยเทียนสักครั้ง
“เนี่ยเทียน โชคดีนักที่มีเ้าอยู่” เจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้ผ่อนลมหายใจ นั่งแปะลงไปบนพื้น รีบหยิบเอาหินวิเศษออกมาฟื้นตัวทันที
เขาเองก็รู้อะไรควรไม่ควร จึงไม่ได้สอบถามเื่ของเกราะัเพลิง เหมือนรู้อยู่แล้วว่าถึงถามเนี่ยเทียนก็คงไม่ตอบ
หลังจากที่จ้าวโม่แห่งอาณาจักรอั้นิผู้นั้นจากไป ทันใดนั้นคนทั้งสามเปลี่ยนมาเป็เงียบงันอย่างน่าแปลกใจ นี่ทำให้เนี่ยเทียนปรับตัวไม่ทันเล็กน้อย
“เหตุใดพอจ้าวโม่ผู้นั้นเห็นเกราะัเพลิงก็เผ่นหนีไปทันที เขากลัวอะไรกันแน่?” มองเกราะัเพลิงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เขาพึมพำเสียงเบา แต่กลับหาคำตอบไม่เจอ
คิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เลือกนั่งลงตรงจุดเดิม หยิบเอาหินวิเศษออกมาเริ่มฟื้นคืนพลัง
คราวนี้เขายังหยิบเอาหินผลึกอัคคีเพิ่มมาอีกหนึ่งก้อนด้วย
เพราะว่าตอนที่สร้างสนามแม่เหล็กบิดเบือนยุ่งเหยิงนั้น เขาใช้พลังเปลวเพลิงไปส่วนหนึ่ง ดังนั้นจึงจำเป็ต้องใช้หินผลึกอัคคีมาฟื้นคืนพลัง
เขายังแอบโคจรคาถาวิเศษเพลิงร้อนด้วย
“ฟู่วๆ!”
คล้ายรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง เกราะัเพลิงที่ลอยอยู่กลางอากาศไม่ได้บินกลับเข้าไปในกำไลเก็บของพลันปล่อยแสงไฟออกไปรอบด้าน
แล้วอยู่ๆ เกราะัเพลิงก็ร่วงลงมาลอยนิ่งอยู่ห่างจากหน้าอกเนี่ยเทียนประมาณห้าเมตร
“ฟิ้ว!”
เส้นผลึกเพลิงพิภพสีใสแวววาวเส้นหนึ่งลอยฉิวออกมาจากเกราะัเพลิงแล้วแทรกซึมเข้าไปกลางฝ่ามือของเนี่ยเทียนในพริบตา
เส้นผลึกเพลิงพิภพเส้นนั้นไม่เพียงแต่มีพลังเปลวเพลิงร้อนแรง ในนั้นยังแฝงเร้นไว้ด้วยสัจธรรมความจริงบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับพลังเปลวเพลิงด้วย!
เส้นผลึกเพลิงพิภพเส้นนั้นไหลไปตามเส้นเอ็นและเส้นชีพจรของเนี่ยเทียน เมื่อเขาโคจรคาถาวิเศษเพลิงร้อน แค่วินาทีเดียวมันก็ไหลเข้าไปอยู่ในน้ำวนเปลวเพลิงที่มหาสมุทริญญาของเขา
วินาทีที่เส้นผลึกเพลิงพิภพปรากฏขึ้น น้ำวนเปลวเพลิงลูกเล็กๆ ก็หมุนคว้างอย่างบ้าคลั่งทันใด!
เปลวไฟหลายเส้นบินออกมาจากน้ำวนเปลวเพลิง กระจัดกระจายออกไปรอบด้าน พอเส้นผลึกเพลิงพิภพตกลงไปในน้ำวนจึงถูกน้ำวนทำการกลั่นหลอมทันที
ขณะที่เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตะลึง เกราะัเพลิงก็กลายร่างเป็เมฆไฟที่อ่อนโยนกลุ่มหนึ่งบินกลับเข้าไปในกำไลเก็บของของเขาอีกครั้ง
เนี่ยเทียนกลับไม่รู้สึกเลยแม้แต่นิดเดียว
เวลานี้สมาธิทั้งหมดของเขาล้วนไปรวมกันอยู่ที่น้ำวนเปลวเพลิงในมหาสมุทริญญา
เขามองเห็นว่ามีเปลวไฟหลายเส้นบินออกมาจากในน้ำวนเปลวเพลิงแล้วกระจัดกระจายอยู่รอบๆ น้ำวน คล้ายกำลังเพิ่มพื้นที่ของน้ำวนให้ใหญ่และแข็งแกร่งมากขึ้น
และเนี่ยเทียนก็ััได้อย่างชัดเจนว่าน้ำวนเปลวเพลิงลูกเล็กกำลังขยายขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว!
เวลาเดียวกันนั้น เส้นผลึกเพลิงพิภพเส้นนั้นก็ถูกน้ำวนเปลวเพลิงกลั่นหลอม มีอักขระไฟมากมายที่เขาไม่รู้จักะโออกมาจากด้านใน และชั่วพริบตาเดียวก็หลอมรวมเข้าไปในน้ำวนเปลวเพลิงอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเหตุใด วินาทีที่อักขระไฟผสานรวมเข้าไปในน้ำวน เนี่ยเทียนถึงรู้สึกได้ว่าความรู้ที่เขามีต่อเปลวเพลิงพลันเปลี่ยนมาเป็ลึกซึ้งขึ้นเยอะมาก
คาถาวิเศษเพลิงร้อนที่เขาฝึกมีหลายจุดที่คลุมเครือเข้าใจได้ยาก ตอนอยู่ที่นี่เขาจึงไม่สามารถทำความเข้าใจกับมันได้
เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่ารอตอนที่กลับไปยังูเาด้านหลังสำนักหลิงอวิ๋นแล้วจะไปขอคำอธิบายจากอูจี้อาจารย์ของเขา
ทว่าตอนนี้ปัญหาที่เดิมทียากที่จะเข้าใจ พอเขาลองใคร่ครวญดูกลับเปลี่ยนมาเป็ตระหนักรู้ได้ชัดเจนทันใด
ปัญหาข้อยากมากมายที่หาคำตอบไม่ได้ ในนาทีที่เส้นผลึกเพลิงพิภพไหลเข้าไปในน้ำวนเปลวเพลิงแล้วถูกกลั่นหลอม ก็กลายมาเป็เข้าใจกระจ่างแจ้ง
ในใจเนี่ยเทียนตื่นเต้น รู้ทันทีว่าเส้นผลึกเพลิงพิภพช่วยในการฝึกคาถาวิเศษเพลิงร้อนได้มากมหาศาล รู้ว่าเส้นผลึกเพลิงพิภพก็คือของขวัญที่เกราะัเพลิงมอบให้
เพราะอย่างไรก็ตามเกราะัเพลิงก็คือวัตถุล้ำค่าเชื่อมโยงิญญาที่มีิญญาของวัตถุ และก็เป็เพราะิญญาของวัตถุนั้น... ััได้ว่าเขาเริ่มฝึกคาถาเปลวเพลิง จึงช่วยเหลือเขาอีกทางหนึ่ง!
“ช่างเป็ของล้ำค่ายิ่งนัก!”
ในใจเนี่ยเทียนกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง รู้สึกว่าการที่เขาได้เกราะัเพลิงและแกนเืมาถือเป็ความโชคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงของเขาเพิ่งจะเกิดขึ้นอย่างแท้จริงในตอนที่เขารู้ว่าแกนเืไม่ธรรมดา แล้วใช้หินเมฆอัคคีมาตรวจสอบความลับของมัน
......
เวลาเดียวกันนั้น
จ้าวโม่ที่เผ่นหนีออกมาด้วยความหวาดกลัว ร่างประดุจแสงน้ำแข็ง พริบตาเดียวก็ห่างออกมาหลายร้อยเมตร
ดูเหมือนจ้าวโม่จะมีเป้าหมายที่แน่นอน เขาจึงแยกแยะหินอุกกาบาตที่อยู่ใกล้เคียงอย่างต่อเนื่องเพื่อตามหาสถานที่ที่เขา้าจะไป
และกระแสจิตของเขาก็แผ่ออกมาล่องลอยอยู่รอบด้าน คล้ายกำลังสื่อสารกับอะไรบางอย่าง
ครึ่งชั่วยามเต็มหลังจากนั้น เขากับเนี่ยเทียนก็อยู่ห่างกันไปประมาณหลายสิบหินอุกกาบาต และในที่สุดกระแสจิตของเขาก็เล็งเจอเป้าหมายที่เขา้า
“ฟิ้ว!”
จ้าวโม่ห้อทะยานเข้าไปหา
เพียงครู่เดียวเขาก็เจอคนที่เขา้ามาหายืนอยู่บนหินอุกกาบาตที่เป็หลุมเป็บ่อก้อนหนึ่ง
คนผู้นั้นมีผมสีแดงเพลิงทั้งศีรษะ เรือนกายใหญ่โตบึกบึน บนแขนที่เปลือยเปล่ามีลายเปลวไฟงดงามสลักอยู่
มองปราดๆ แขนที่เปลือยเปล่าทั้งสองข้างนั้นก็คล้ายกับกองไฟที่กำลังลุกโชติ่
“จ้าวโม่! เ้ามาทำไม?” คนผู้นั้นขมวดคิ้วน้อยๆ กล่าวด้วยสีหน้าไม่เป็มิตร “ในระยะห้าสิบหินอุกกาบาตนี้คือขอบเขตที่ข้าสังหารผู้คน เ้าคิดจะมาแย่งเหยื่อกับข้าอย่างนั้นรึ?”
พูดมาถึงตรงนี้ ั์ตาคนผู้นั้นพลันปล่อยเปลวไฟสีแดงออกมาสองเส้น เปลวไฟนั้นแลบเข้าแลบออกอยู่ไม่นิ่ง ทำให้เขาดูน่ากลัวถึงขีดสุด
“ไม่ ไม่ใช่!” จ้าวโม่รู้ดีถึงความร้ายกาจของคนผู้นี้จึงรีบอธิบาย “ก่อนหน้านี้พวกเราตกลงกันไว้แล้ว ข้าย่อมไม่มาแย่งเหยื่อกับเ้าเป็แน่! ถังหยาง เ้าและข้าล้วนมาจากอาณาจักรอั้นิ คราวนี้ที่ข้าตั้งใจมาหาเ้าเพราะมีเื่หนึ่งจะบอก!”
“เื่อะไร?” ถังหยางพูดอย่างหงุดหงิด
“เกราะัเพลิงชิ้นนั้นของพวกเ้าที่ล่ายอี้เป็ผู้นำมาอาณาจักรหลีเทียนได้ปรากฏอยู่ในมือของผู้ประลองขอบเขตท้าย์คนหนึ่ง เ้าหมอนั่นเพิ่งจะเรียกใช้เกราะัเพลิง!” จ้าวโม่พูดเสียงดัง
“ว่าไงนะ?” ถังหยางตัวสั่นเยือก “เ้าแน่ใจรึว่าเป็เกราะัเพลิง?”
จ้าวโม่ยิ้มขื่น พยักหน้าแรงๆ กล่าว “ยังเป็เกราะัเพลิงที่มีแกนเืด้วย!”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เปลวเพลิงสีแดงที่แลบออกมาจากดวงตาทั้งคู่ของถังหยางแห่งอาณาจักรอั้นิก็ยิ่งเปลี่ยนมาเป็ร้อนแผดเผาน่าหวาดกลัว
“เขาอยู่ที่ไหน?” ถังหยางคำราม
“ข้าจะพาเ้าไปเอง!” จ้าวโม่ตอบรับด้วยการกระทำ
-----
