“สวัสดีค่ะ พี่อัศวิน”
สุนิชายกมือไหว้พี่สามีซึ่งมองหล่อนตาไม่กระพริบ ส่วนหญิงสาวเองก็มองอัศวินด้วยความทึ่ง อัคนีเคยเล่าให้หล่อนฟังว่ามีพี่ชายอายุห่างกันหลายปี อัศวินเป็หนุ่มใหญ่ แต่ใบหน้าและรูปร่างที่หล่อเหลาไม่แพ้น้องชายกลับดูบึกบึนและหน้าตาก็ดูอ่อนวัยกว่าที่หล่อนคิดไว้ เขาดูดีจนหล่อนนึกชื่นชมอยู่ลึก ๆ
“สวัสดีน้องสุ” อัศวินรับไหว้พร้อมทั้งเอ่ยทักก่อนหันไปทางน้องชายและกล่าวว่า
“อืม...เข้าบ้านกันเถอะ มากันเหนื่อย ๆ พี่ให้แม่บ้านจัดเตรียมอาหารมื้อค่ำไว้รอรับแกกับเมียไว้แล้ว”
ทุกคนเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่รูปแบบสมัยใหม่ของอัศวิน ห้องพักของอัคนีและสุนิชาอยู่ชั้นบนของตัวบ้านก่อนที่ทั้งสองจะอาบน้ำและลงไปที่ห้องอาหารซึ่งอัศวินให้แม่บ้านของเขาเตรียมอาหารมื้อค่ำไว้รับรองน้องชายและน้องสะใภ้
อัคนีและภรรยาของเขานั่งลงที่โต๊ะอาหารซึ่งอัศวินนั่งรออยู่ก่อนแล้วภายในห้องซึ่งเปิดโล่งเห็นบรรยากาศของป่าตอนกลางคืนดูน่าโรแมนติก คืนนี้สุนิชาอยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวอวดผิวขาวอมชมพู อัศวินอดที่จะมองน้องสะใภ้ของเขาไม่ได้ หล่อนยังดูเด็กจนทำให้หนุ่มใหญ่คิดถึงเด็กสาวเพ็ญจันทร์ขึ้นมาตงิด ๆ
“เอาเลย...อัค...ฉันให้แม่บ้านจัดอาหารที่แกชอบไว้ทั้งนั้นเลย”
“ขอบคุณครับ...นี่พี่วินอยู่คนเดียวหรือครับนี่ ไม่ได้เจอกันหลายปีผมนึกว่าพี่แต่งงานมีครอบครัวแต่ไม่บอกผมไปแล้วซะอีก”
“ยัง...ฉันยังไม่มีครอบครัวหรอก ยังไม่อยากจะผูกพันกับใครเป็ตัวตน ว่าไปอาจจะไม่เจอผู้หญิงที่ตรงสเป็คก็ได้”
“แล้วพี่ยังเป็ช่างภาพอยู่หรือเปล่าครับ”
พออัคนีถามแบบนั้นสุนิชาก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย
“อ๋อ...นี่พี่อัศวินเป็ช่างภาพด้วยเหรอคะนี่”
“มือสมัครเล่นน่ะครับ”
อัศวินตอบยิ้ม ๆ แต่อัคนีหันไปทางภรรยาของเขาและกล่าวน้ำเสียงจริงจัง
“พี่วินไม่ใช่มือสมัครเล่นนะสุ...พี่ชายอัคฝีมือดีมาก เป็ช่างภาพที่ใครก็้าตัว แต่พี่วินไม่ชอบอยู่ในที่วุ่นวายหรือคนพลุกพล่านก็เลยปลีกตัวมารับงานอิสระอยู่ที่นี่”
สุนิชาตาวาวก่อนหันไปทางพี่สามี “แหม...จริงเหรอคะ เมื่อก่อนสุก็เคยรับงานนางแบบนะคะ แต่เป็นางแบบมือสมัครเล่น ไม่ได้ถ่ายรูปสวย ๆ นานละ”
“ถ้าน้องสุอยากถ่ายภาพสวย ๆ เดี๋ยวพี่จะหาเวลาว่างถ่ายให้นะครับ เพราะในบ้านหลังนี้มีสตูดิโอถ่ายภาพเล็ก ๆ อยู่ด้วย”
“สุเขาชอบถ่ายรูปน่ะพี่ เื่สวย ๆ งามอย่างนี้เขาชอบ เพราะเขาเป็พีอาร์อยู่ในห้าง”
อัคนีกล่าวเสริมและหันไปมองภรรยาโดยไม่ได้สังเกตว่าพี่ชายของเขาก็มองหล่อนด้วยแววตาเป็ประกาย อัศวินมองสุนิชาไม่วางตาเพราะหล่อนเป็ผู้หญิงที่สวยและมองไม่น่าเบื่อ หน้าตาสวยแล้วผิวพรรณยังนวลเนียนไปทั้งตัว ที่หล่อนบอกว่าเคยถ่ายแบบน่าจะจริงเพราะหล่อนแต่งตัวเซ็กซี่ เสื้อสายเดี่ยวที่หล่อนสวมใส่ตอนนี้มันช่วยขับผิวนวลและทำให้หนุ่มใหญ่หัวใจเต้นแรงเพราะร่องอกอวบอิ่มมันโผล่พ้นคอเสื้อเว้าลึกเห็นความอวบอัดรำไร
“แหม...ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าพี่อัศวินของอัคจะอายุตั้งสี่สิบห้าแล้ว”
สุนิชาพูดกับสามีที่ล้มตัวลงบนเตียงหนานุ่มในห้องนอนที่พี่ชายของเขาจัดไว้ให้ อัคนีเอามือประสานไว้ใต้ท้ายทอย
“พี่ชายของอัคก็เป็อย่างนี้ล่ะ ใครเห็นก็ว่าเขาดูเด็ก หน้าอ่อนกว่าอายุทั้งที่ใกล้จะวัยกลางคนละ”
“สงสัยว่าพี่วินจะชอบออกกำลังกาย ท่าทางก็ยังแข็งแรงเหมือนเด็กหนุ่ม”
“ไม่เหมือนอัค...วัน ๆ ทำงานเหนื่อยหนัก ทั้งที่ยังไม่ถึงสี่สิบแต่หน้าตาจะไปก่อนอายุแล้วเนี่ย”
“แหม...แต่อัคของสุก็ยังฟิตเหมือนเดิมนี่ใช่มั้ย”
สุนิชาขยับเข้าใกล้สามีที่นอนเหยียดยาวบนเตียง อัคนีปรือตา เขายิ้มให้หล่อนพลางลูบผมยาวของภรรยาเล่น
“ฟิตนั่นล่ะ แต่คืนนี้อัคขอนอนก่อนได้มั้ยจ๊ะ ขับรถทางไกลนี่เหนื่อยไม่ใช่เล่นเลย”
“จะรีบนอนไปไหนล่ะอัค มาอยู่ในที่บรรยากาศโรแมนติกอย่างนี้ นาน ๆ ที มาแล้วก็...อ้าว...หลับไปซะละ”
สุนิชาที่กำลังแตะไต่นิ้วของหล่อนเข้าไปใต้ชายเสื้อของสามีต้องหยุดลงกะทันหันเพราะได้ยินเสียงกรนของอัคนี ทำเอาหล่อนก็พลอยหมดอารมณ์ไปด้วย หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ หล่อนรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่ลึก ๆ ที่เห็นอัคนีเป็แบบนี้
ระยะหลัง ๆ มานี้เขาทำงานหนักและแทบไม่มีเวลาพักผ่อนจนบางครั้งละเลยเื่บนเตียงซึ่งสำหรับสุนิชามันสำคัญกับหล่อนมากพอ ๆ กับการกินอาหารหลักเช่นกัน บ่อยครั้งอัคนีปล่อยให้หล่อนเคว้งกลางอากาศ เขาหลับไปซะเฉย ๆ ในเวลาที่เครื่องของหล่อนร้อนได้ที่
หญิงสาวรู้ว่าสามีทำงานเหนื่อย แต่หล่อนก็อยากมีเวลาเจ๊าะแจ๊ะหวานแหววเหมือนอย่างหญิงชายทั่วไปบ้าง หลัง ๆ มานี้อัคนีบ้างานจนแทบไม่ได้การบ้านและสุนิชาก็ยอมรับว่าหล่อนเหว่ว้าในหลายครั้งหลายเวลา
