บทที่ ๕๒:น้ำทิพย์...หยดสุดท้ายแห่งความหวังที่เรือนไม้ท้ายเขา... ความโศกเศร้ายังคงกัดกินความรู้สึกของทุกคน แสงแดดยามเช้าที่เริ่มสว่างจ้า... ยังไม่ร้อนระอุเท่าหัวใจที่เพิ่งแตกสลายของจางซื่อผิง นางยังคงนั่งทรุดกายอยู่ข้างเตียง... ข้างร่างที่ไร้วิญญาณของ...