จางเหวินยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงของิหยวน ความเงียบภายในห้องกดทับลงมาอีกครั้ง หลังจากที่ทำสัญญากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะลงทุนในิหยวน เพียงปล่อยให้ความคิดไหลไปตามเหตุและผลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นในใจอย่างช้า ๆ
“ระบบ เรามาคุยกันหน่อย”
เสียงตอบรับดังขึ้นในทันที
[ข้าอยู่นี้แล้วโฮสต์]
“ต่อจากนี้ เราจะไม่ลงทุนมั่วซั่วแล้วนะ ไม่ใช่ว่าข้ายื่นอะไรให้ใคร เ้าก็จะนับว่าเป็การลงทุนเข้าใจไหม”
จางเหวินหยุดพูดไปเล็กน้อย ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำ จดหมายงานหมั้นที่ยังคงถูกเก็บอยู่กับระบบ เขายังไม่เคยเปิดดูมันเลยด้วยซ้ำและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในเขียนอะไรไว้บ้าง
ระบบตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงเป็ทางการมากกว่าครั้งก่อน
[รับทราบ ต่อจากนี้หากโฮสต์้าลงทุน สามารถแจ้งข้าล่วงหน้าได้ หากโฮสต์ไม่กล่าวอะไร การมอบสิ่งของในขณะนั้นจะไม่ถูกนับเป็การลงทุน อย่างไรก็ตาม หากโฮสต์พลาดให้ของกับใครบางคนไปแล้วแต่โฮสต์ไม่ได้แจ้งระบบโฮสต์สามารถเอาสิ่งของนั้นคืนมาก่อนแล้วแจ้งระบบเพื่อเริ่มการลงทุนได้ และข้าจะมอบผลตอบแทนตามปกติ ตกลงหรือไม่]
จางเหวินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะตอบในใจ
“ตกลง”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่ออย่างใจเย็น
“แล้วเ้าช่วยสร้างม่านป้องกันให้ข้าหน่อย คลุมพื้นที่ตรงนี้ เอาแค่ห้องนี้ก็พอ ถ้าเกิดปรากฏการณ์อะไรขึ้น จะได้ไม่ส่งผลออกไปข้างนอก”
แทบจะในทันที เสียงของระบบก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ
[เพื่อชดเชยความโง่เขลาของข้าเมื่อครู่ จัดไปโฮสต์ เปิดม่านคลุมกันหนึ่งวันเต็ม แต่แค่ครั้งเดียวนะโฮสต์เพราะข้าไม่สามารถเข้ามาแทรกแซงกฎของโลกนี้ได้บ่อยหนัก]
จางเหวินพยักหน้าเบา ๆ เขาหันหลังกลับอย่างใจเย็น ก่อนจะยกมือเปิดแหวนมิติ แสงสีน้ำเงินจาง ๆ ส่องวาบขึ้นในห้องที่ทรุดโทรม พร้อมกับแรงกดดันบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
จางเหวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบภายในใจ
“ลงทุนน้ำศักดิ์สิทธิ์ 9.7 ลิตร”
ทันใดนั้นเอง แสงสีน้ำเงินลึกฉายวาบขึ้นในห้องที่ทรุดโทรม สายน้ำศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดไหลทะลักออกมาราวกับถูกปลดพันธนาการ แต่ยังไม่ทันที่มันจะกระจาย จางเหวินก็ยกมือขึ้นควบคุมในทันที พลังวารีเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ สายน้ำหมุนวนเข้าหากัน ก่อนจะถูกกดอัดให้แนบชิด ครอบคลุมร่างของิหยวนเอาไว้ราวกับรังไหมโปร่งใส
ในเสี้ยววินาทีที่น้ำศักดิ์สิทธิ์ััร่าง ิหยวนก็เริ่มดูดซึมมันอย่างบ้าคลั่ง เสียงแตกเปรี๊ยะเบา ๆ ดังขึ้นจากใต้ิั เส้นพลังที่แห้งเหี่ยวเริ่มขยายตัว กล้ามเนื้อที่ฝ่อลีบค่อย ๆ กลับคืนรูป าแเก่าที่ฝังลึกถึงแก่นชีวิตเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว ิัที่เหี่ยวย่นกลับมีสีเืฝาด ลมหายใจที่เคยแ่เบากลับเริ่มมีจังหวะชัดเจนขึ้นทุกขณะ
แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ร่างของจางเหวินก็สั่นสะท้าน เขาฝืนยืนประคองพลังไว้ ทันใดนั้นเืก็พุ่งออกมาจากปากอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงไอดังสะท้อนอยู่ภายในห้อง เขาใช้พลังควบคุมน้ำระดับสูงพร้อมกับการทำสัญญาการลงทุนในคราวเดียว ภาระทั้งหมดถาโถมกลับมาที่ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นฟูสมบูรณ์ ผมของเขาเริ่มขาวโพลนมากขึ้น พร้อมิัที่มีรอยแตกบางส่วน
และในเสี้ยวนาทีนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน
[ตรวจพบโฮสต์ได้ทำการมอบน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้กับเป้าหมาย ิหยวน]
[การลงทุนสำเร็จ]
[ระดับโชคของเป้าหมาย: สีดำ]
[ผลตอบแทนการลงทุน: ×10,000]
[ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ “น้ำหลุดพ้น์” จำนวน 9.7 ลิตร]
[น้ำหลุดพ้น์: ของเหลวระดับจักรพรรดิที่ไม่อยู่ภายใต้กฎของ์ กำเนิดจากการหลอมพลังชีวิต กฎแห่งชีวิต และชะตาชีวิตเข้าด้วยกัน ความเข้มข้นสูงกว่าน้ำศักดิ์สิทธิ์ระดับนักบุญหลายหมื่นเท่า เมื่อใช้จะฟื้นฟูร่างกาย จิติญญา และแก่นพลังพร้อมกัน แม้าแที่กระทบถึงรากฐานหรือใกล้สลายก็ยังสามารถเยียวยาได้อย่างสมบูรณ์ ขอเพียงยังมีลมหายใจหรืออวัยวะบางส่วนหลงเหลืออยู่ ผู้ใช้จะคืนสู่สภาพสมบูรณ์ โดยที่คนคนหนึ่งนั้นจะใช้น้ำหลุดพ้น์ได้เพียง 3 ลิตรต่อคนเท่านั้นไม่ว่าจะใช้ทำอะไรก็ตาม ถ้าใช้มากกว่าน้ำจะไม่แสดงผลใดๆ]
จางเหวินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเช็ดเืที่มุมปาก ดวงตาสงบนิ่งแต่ลึกลงไปกลับมีไฟที่ลุกโชน
“ระบบ เอาน้ำหลุดพ้น์ออกมา”
เมื่อคำสั่งเพิ่งจบลง น้ำหลุดพ้น์ก็พุ่งออกมาจากมิติราวกับสายน้ำที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้ แรงกดดันมหาศาลปะทุขึ้นในทันที อากาศภายในห้องสั่นะเืราวกับถูกฉีกออกจากกัน ของเหลวสีใสที่แตกต่างจากน้ำศักดิ์สิทธิ์โดยสิ้นเชิงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น มันนิ่งสงบ ไม่เปล่งแสง ไม่ส่งกลิ่น แต่กลับทำให้พลังิญญารอบข้างสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้
จางเหวินอ้าแขนออก ควบคุมมันทั้งหมดเข้าหาตัวเอง ของเหลวใสนิ่งนั้นห่อหุ้มร่างของเขาในทันที
หลังจากดูดซับน้ำหลุดพ้น์ไปนิดหน่อยแล้ว ร่างกายของจางเหวินก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ความเ็ปที่เคยกดทับทุกอณูพลันถูกกระชากออก ราวกับโซ่ตรวนที่พันธนาการชีวิตของเขามานานนับปีถูกทำลายลงในคราเดียว
ิัที่เคยแห้งกร้านและเหี่ยวย่นค่อย ๆ เต่งตึง กลับคืนสู่สภาพในวัยหนุ่ม เส้นผมที่เคยขาวเป็หย่อม ๆ จากฝืนใช้พลังไปเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนสี กลับมาเป็สีดำสนิททีละเส้น ลมหายใจที่เคยขาดห้วงกลับมั่นคง แข็งแรง และลึกซึ้งขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภายในร่าง พลังชีวิตที่เคยริบหรี่เริ่มลุกโชนขึ้นอีกครั้ง อายุขัยที่เหลือเพียงเศษเสี้ยวถูกยืดออกอย่างไม่อาจคาดเดา
อวัยวะภายในที่แตกร้าวซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นเป็จังหวะหนักแน่น เส้นพลังปราณที่เคยขาดสะบั้นเชื่อมต่อกลับเข้าหากัน ตันเทียนที่แห้งเหือดกลับเต็มไปด้วยพลังวารีบริสุทธิ์ ต้นกำเนิดของร่างศักดิ์สิทธิ์สายน้ำบริสุทธิ์ที่เกือบมอดดับฟื้นคืนราวกับแม่น้ำที่ได้ฝนแรก กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกทุกส่วนถูกหลอมใหม่อย่างสมบูรณ์ มันแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด
หากเป็เพียงาแที่เกิดจากนักบุญและการเผาอายุขัย ด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์มหาศาลจากบ่อน้ำในถ้ำแห่งนั้น เขาควรจะฟื้นคืนั้แ่แรกแล้ว ทว่าเหตุผลที่ทำให้ร่างกายของเขายังคงทรุดหนัก มิใช่เพราะพลังของน้ำศักดิ์สิทธิ์ไม่พอ แต่เป็เพราะาแที่ลึกกว่านั้น
ภาพในวันนั้นผุดขึ้นมาในใจของจางเหวินอย่างชัดเจน กึ่งจักรพรรดิของตระกูลกู่ที่ะเิร่างเขาจนแตกสลาย ออร่าอันกดทับฟ้าดินพุ่งผ่านร่างอย่างโเี้ และลิงสีทองที่ฉกกล้วยจากมือเขาไปในเสี้ยววินาทีสุดท้าย มันปลดปล่อยออร่าระดับเดียวกันออกมาโดยไม่ตั้งใจ แรงกดดันสองสายซ้อนทับกันจนจิติญญาของเขาแทบแหลกสลาย
าแนั้นไม่ใช่เพียงร่างกาย แต่เป็รอยฉีกขาดบนิญญาแท้จริง แม้เขาจะดูดซับน้ำศักดิ์สิทธิ์จากบ่อน้ำนั้นไปเกือบหมด ร่างกายของเขาก็ยังสามารถมีชีวิตต่อได้ไม่เกินหนึ่งปีเท่านั้น แถมการบ่มเพาะก็แทบไม่สามารถฟื้นคืนมาได้ด้วย
แต่ในจังหวะเดียวกันนี้เอง ด้วยผลของน้ำหลุดพ้น์ที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างนั้นอย่างสมบูรณ์ การบ่มเพาะของจางเหวินก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ พลังวารีในตันเทียนหมุนวนดุจมหาสมุทรคลั่ง เส้นพลังขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ขอบเขตที่เคยปิดตายถูกทลายลงทีละชั้น
ขั้นการควบคุมชี่ ถูกฝ่าในพริบตา
ขั้นการสร้างรากฐาน พังทลายและก่อรูปใหม่ในลมหายใจเดียว
ขั้นแกนทองคำ รวมตัวเป็หนึ่งด้วยพลังวารีบริสุทธิ์
ขั้นิญญาแรกเริ่ม ถือกำเนิดขึ้นพร้อมคลื่นพลังที่สั่นะเืจิต
ขั้นก่อตั้งจิติญญา เสถียรมั่นคงราวกับภูผาใหญ่
ขั้นการรวมร่าง หลอมกายและจิตเป็หนึ่งเดียว
พลังยังคงพุ่งทะยานไม่หยุด จนกระทั่งมันก้าวข้ามขีดจำกัดสุดท้าย เข้าสู่ระดับนิพพาน ขั้นที่ 1 ออร่ารอบกายของเขาสงบนิ่งลง กลายเป็ความนิ่งที่ลึกจนแม้พลังิญญารอบข้างยังไม่กล้ากระเพื่อม
จางเหวินลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาดำสนิทสะท้อนเงาแสงวารีลึกไร้ก้นบึ้ง เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าตนเองได้ใช้น้ำหลุดพ้น์ไปประมาณ 0.3 ลิตรแล้วเขาจึงตัดสินใจหยุด
ไม่ใช่เพราะว่าตัวเขาเองไม่สามารถรับพลังของมันไหว แต่เพราะเขาเข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของมัน พลังของน้ำนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเร่งการบ่มเพาะ หากแต่เป็สมบัติที่เหนือกว่านั้น เป็พลังแห่งการฟื้นคืน เป็สิ่งที่สามารถดึงชีวิตกลับมาจากขอบเหวได้แม้ในยามที่์เองยังตัดสินให้ตาย และเขายังมีการลงทุนอีกสองครั้งที่ไม่ได้ใช้ด้วยดังนั้นเขาไม่จำเป็ต้องใช้น้ำหลุดพ้น์จนหมดเพื่อเร่งการบ่มเพาะ ก่อนที่เขาจะหลับตาลงอีกครั้งเพื่อทำการปรับแต่งร่างกาย
