หลังจากรับเอาตัวฉันมาเลี้ยงดูและส่งไปเรียนที่โรงเรียนประจำจนกระทั่งฉันเรียนจบชั้นมัธยมปลาย นายท่านก็ให้คนไปรับตัวฉันกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้

    “ไม่จริงใช่ไหม… ”

       ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจากนี้ต่อไปโชคชะตาจะเล่นตลกอะไรกับชีวิตของหล่อน

        “ไม่ต้องกลัวนะ… แค่อย่าดื้อกับนายท่านหนูก็จะอยู่ในบ้านหลังนี้ได้อย่างสุขสบายไปทั้งชาติ”

        ป้าพรปลอบใจฉันอย่างคนที่รู้จักนายท่านเป็๲อย่างดี

        “แล้วทำไมหนูต้องใส่ชุดนี้… ”

        ฉันจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในบานกระจกเงาตรงหน้า ป้าพรเอาริบบิ้นสีชมพูเส้นใหญ่มาผูกรอบเอวฉัน ทำราวกับว่าฉันคือของขวัญในวันเกิดของนายท่าน

        “เป็๞คำสั่งของนายท่าน… นายท่านชอบแบบนี้ ป้าจึงต้องทำแบบนี้ อันที่จริงหนูใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก สวยเหลือเกิน”

        ป้าพรกวาดสายตามองเรือนร่างของฉัน๻ั้๹แ๻่หัวจรดปลายเท้า สาเหตุที่หล่อนยังอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้นานก็เพราะยอมทำตามคำสั่งของนายท่านทุกอย่างไม่เคยขัด

        “บ้าเอ๊ย… ทำไมชุดมันโป๊ขนาดนี้”

    ฉันแอบสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย เพราะฉันต้องสวมแค่เสื้อซับในสีแดงยาวลงมาแค่ต้นขา เนื้อผ้าพลิ้วบางซีทรู บางมากจนมองทะลุเข้ามาถึงเนื้อใน เป็๲ชุดที่ทำให้คนมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งทั้งบนและล่างอย่างชัดเจน

    “เถอะน่ะ… คืนนี้ถึงเวลาแล้วที่หนูจะต้องตอบแทนนายท่าน… ”

    ถึงขั้นนี้แล้ว ป้าพรจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาให้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

        “ตลอดสามปีที่เลี้ยงดูหนูมาที่แท้ก็เพราะนายท่านหวังในตัวหนู… ”