ซางหลางและไป๋อวี้เดินเข้ามาโดยพร้อมเพรียงกัน… แต่สิ่งที่เห็นคือภาพที่ไท่จือเว่ยจินกำลังนอนยิ้มอ่อนโยน พลางกุมมือไป๋ฮวาไว้แน่นซางหลางชะงักเท้าเล็กน้อย… แววตาเขาวูบไหวราวคลื่นน้ำที่ถูกลมกระทบ ใบหน้าคลี่รอยยิ้มจางๆ ที่แสนจะฝืน แต่แววตานั้นพูดมากกว่ารอยย...