ถ้าองค์หญิงอันหย่ารู้ว่าพี่น้องที่ดีที่สุดของนางกำลังคิดเ๱ื่๵๹การตายของนางอย่างไร้หัวใจ ทั้งยังคิดปัดความรับผิดชอบจากตัวจนหมดเกลี้ยง ก็ไม่รู้ว่าจะโมโหจนโรคหัวใจกำเริบไปจริงๆ หรือไม่

        หลังจากสองสาวใช้ประคององค์หญิงอันหย่าที่ตัวอ่อนปวกเปียกกลับไปที่นั่ง มู่จื่อหลิงจึงลุกขึ้นอย่างช้าๆ เดินไปด้านหน้าองค์หญิงอันหย่าอย่างไม่รีบร้อน ดึงห่อผ้าที่บรรจุเข็มสีทองออกมาจากแขนเสื้อ วางไว้บนโต๊ะแล้วค่อยๆ เปิดออก

        “ตอนนี้ต้องฝังเข็มทองเก้าร้อยแปดสิบเอ็ดเล่มลงไปบริเวณหน้าอกขององค์หญิงอันหย่า ถ้าเป็๲ผู้ป่วยที่หมดสติจะไม่รู้สึกเจ็บ และไม่มีรอยแผลใดๆ หากเป็๲ผู้ป่วยปกติจะรู้สึกได้ถึงความเจ็บ พอถึงเวลาที่ถอนเข็มออกมาก็จะเป็๲รอยพรุน แต่ว่าองค์หญิงอันหย่าหมดสติไปนานแล้ว ฝังเข้าไปก็ไม่เจ็บ ย่อมต้องไม่มีรอยแผลเป็๲พรุนแน่”

        มู่จื่อหลิงพึมพำกับตนเองพลางมององค์หญิงอันหย่า แม้เสียงจะเบา แต่ผู้ที่ควรได้ฟังหรือไม่ควรฟังล้วนได้ยินหมด ย่อมต้องรวมองค์หญิงอันหย่าผู้ที่ ‘หมดสติ’ ผู้นั้นด้วย

        ทว่าคำพูดนี้ของมู่จื่อหลิงก็มิได้ไร้ประโยชน์ องค์หญิงอันหย่ามิได้ทำให้นางผิดหวังจริงๆ ด้วย มือเล็กดังหอมปอกของนางก็ยังให้ความร่วมมือโดยการสั่นขึ้นมา

        แน่นอนว่าสายตาของทุกคนล้วนพุ่งไปที่เข็มสีทองบนห่อผ้าที่กางออกนั้น ย่อมไม่สังเกตเห็นความผิดปกติขององค์หญิงอันหย่า ยกเว้นมู่จื่อหลิง

        มู่จื่อหลิงเย้ยหยันกับตนเงียบๆ เด็กสาวผู้นี้ยังสามารถทนได้อยู่อีก มีความอดทนเต็มเปี่ยมเสียจริง ไม่รู้ว่าฝังเข็มพวกนี้ลงไปจะดิ้นเร่าๆ ขึ้นมาหรือไม่

        คนทั้งหมดเห็นแถวของเข็มสีทองสะท้อนแสงไฟ ก็กำลังจินตนาการถึงความรู้สึกเมื่อเข็มนั่นปักเข้ามาในเนื้อแล้วพากันตัวสั่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ต้องฝังถึงเก้าร้อยแปดสิบเอ็ดเข็มจริงๆ หรือ?

        “พี่สะใภ้สาม อาการเจ็บป่วยของอันหย่าร้ายแรงเพียงนั้นจริงๆ พวกนี้ล้วนต้องฝังลงไปทั้งหมดจริงๆ หรือ?” หลงเซี่ยวเจ๋อมองเข็มทองพวกนั้นพลางกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ถามอย่างไม่แน่ใจ

        แม้เข็มพวกนี้จะไม่ได้ฝังลงบนตัวเขา แต่พอมองเข็มพวกนี้แล้ว เขาก็มีความรู้สึกเจ็บในเนื้อ ความรู้สึกนั้นไม่ดีอย่างยิ่ง จะน่ากลัวเกินไปแล้ว

        “แน่นอน แล้วต้องฝังเข้าไปสองชุ่น [1] มิเช่นนั้นจะไม่มีผล” มู่จื่อหลิงพูดอย่างจริงจัง ทำให้ผู้อื่นไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติใดๆ ราวกับเป็๲เช่นนี้จริง

        หลงเซี่ยวเจ๋อเบิกตากว้างทั้งสองข้าง อุทานอย่าง๻๷ใ๯ “สองชุ่น!”

        เข็มสีทองนี้ยาวไม่เกินสองชุ่นกว่าเท่านั้น หนึ่งเข็มต้องฝังถึงสองชุ่นแล้วยังเป็๲ตำแหน่งของหัวใจ ฝังเข็มลงไปมากมายเพียงนั้น หัวใจจะไม่ถูกจิ้มจนแตก แน่ใจว่าจะไม่ตายจริงๆ หรือ

        ทว่าเขาไม่ควรไม่เชื่อพี่สะใภ้สาม แต่ไหนแต่ไรพี่สะใภ้สามไม่ลงมือในสนามที่ไม่มีความมั่นใจ ฝีมือการรักษาของพี่สะใภ้สูงส่ง นางพูดว่าสองชุ่นก็สองชุ่นแล้วกัน

        เกี่ยวอะไรกับเขากัน อย่างไรเสียก็มิได้ฝังลงบนตัวเขา และอันหย่าก็มิใช่น้องสาวแท้ๆ ของเขา เขาจะกังวลไร้สาระทำไม ในเมื่อพี่สะใภ้สามกล้าฝัง ก็คงไม่กลัวเช่นกัน

        ขณะนี้เองมู่อี๋เสวี่ยยังมิวายเตือนอีกครั้ง “มู่จื่อหลิงเป็๞ผู้ที่ฝังเข็ม หากองค์หญิงอันหย่าไม่ฟื้นขึ้นมา เ๯้าก็อย่าได้หลีกหนีความรับผิดชอบ”

        เข็มมากมายเพียงนั้นนางมองก็กลัวไปหมดแล้ว นางไม่รู้ว่าที่มู่จื่อหลิงพูดจะเป็๲ความจริงหรือไม่ ไม่แน่ใจฝีมือการรักษาของมู่จื่อหลิง และไม่รู้ว่ามู่จื่อหลิงจะมีความมั่นใจเพียงนั้นจริงหรือไม่

        แต่หากองค์หญิงอันหย่าฟื้นขึ้นมาได้ก็นับว่าดี หากไม่ฟื้นขึ้นมา นางไม่มีทางปล่อยมู่จื่อหลิงไปดีๆ แน่

        มู่จื่อหลิงชายตามองนาง สายตานั้นเหมือนกับมองคนปัญญาอ่อนอย่างไรอย่างนั้น

        องค์หญิงอันหย่าไม่ฟื้นขึ้นมา? เป็๞ไปได้หรือ? คำพูดกองนั้นที่นางปั่นหัวมู่อี๋เสวี่ยไปก็แค่คำพูดไร้สาระที่พูดไปอย่างนั้น ทว่าองค์หญิงอันหย่าคิดจะแสดงละคร นางให้ความร่วมมือแสดงด้วยสักฉากก็ได้

        แม้นางจะไม่ได้คาดว่าความอดทนขององค์หญิงอันหย่าจะสูงเพียงนี้ เสแสร้งปานนี้ นางล้วนพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว องค์หญิงอันหย่ายังคงไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีความคิดที่จะฟื้นขึ้นอย่างสิ้นเชิง

        ทว่า นางเชื่อมั่นว่าองค์หญิงอันหย่าเสแสร้งต่อไปได้ไม่นานแล้ว

        มู่จื่อหลิงไม่สนใจคำเตือนของมู่อี๋เสวี่ย นางมององค์หญิงอันหย่าอย่างแฝงความหมาย พูดด้วยเสียงอันดัง “แค่สองชุ่นเท่านั้น องค์หญิงอันหย่าตอนนี้สลบไปแล้ว จะไม่รู้สึกถึงความเจ็บ”

        พูดแล้ว นางก็หยิบเข็มทองออกมาจากห่อผ้าสองสามเข็ม จงใจแกว่งไปมาต่อหน้าคนทั้งหมด

        คนทั้งหมดสูดลมหายใจเย็นๆ จดจ้องไปที่เข็มทองสองสามเข็มนั้นในมือของมู่จื่อหลิงโดยไม่เคลื่อนไปไหน เข็มนี้แทงเข้าไปสองชุ่นจะไม่เจ็บแน่ๆ ใช่หรือไม่

        “พวกเ๯้าคลายชุดขององค์หญิงออก เปิ่นหวางเฟยจะเริ่มแล้ว” มู่จื่อหลิงสั่งสาวรับใช้ทั้งสองด้วยความนิ่งสงบ ไม่หลบเลี่ยงหลงเซี่ยวเจ๋อและลุงฝูที่ยังอยู่ในสถานที่แห่งนี้แม้แต่น้อย

        สาวใช้สองคนได้สติกลับเข้ามา แต่กลับละล้าละลังไม่ลงมือ หวางเฟยมิได้พูดผิดใช่หรือไม่ ให้พวกนางคลายอาภรณ์ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ พระวรกายขององค์หญิงล้ำค่านัก และที่แห่งนี้ยังมีบุรุษถึงสองคน

        มู่จื่อหลิงเห็นสาวใช้ทั้งสองคนยังไม่แม้แต่จะขยับตัว ก็เหมือนกับเพิ่งตื่นจากฝันอย่างไรอย่างนั้น พูดกับหลงเซี่ยวเจ๋อและลุงฝู “เ๯้าสองคนหันหลังไป ไม่อนุญาตให้แอบดู”

        นางมิได้ให้พวกเขาออกไปทันที เพราะนางเห็นแล้วว่าดวงตาภายใต้เปลือกตาขององค์หญิงอันหย่าสั่นไหวเล็กน้อย จังหวะพอสมควรแล้ว ละครดีย่อมต้องเหลือคนดูไว้เยอะหน่อย

        “หวางเฟย นี่ไม่เหมาะสม บ่าวกับองค์ชายหกออกไปจะเป็๞การดีกว่า”

        มู่จื่อหลิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าลุงฝูไม่ได้คิดเช่นนี้ ต่อให้หันกายไปคงมองไม่เห็น แต่เขาก็มิกล้าพอจะอยู่ที่นี่ องค์หญิงมีฐานะใดกัน

        “ไม่ต้อง เปิ่นหวางเฟยรวดเร็วนัก ‘โชะโชะโชะ’ ครั้งเดียวก็ฝังเข้าไปได้หลายเล่มแล้ว แค่ครู่หนึ่งเท่านั้น พวกเ๯้าเข้าๆ ออกๆ รังแต่จะกระทบเปิ่นหวางเฟย” มู่จื่อหลิงพูดโดยไม่กริ่งเกรงโดยสิ้นเชิง

        สองมือพลางขยับอย่างคล่องแคล่ว ให้ผู้อื่นดูแล้วเหมือนว่าร้ายกาจยิ่งนัก

        “ใช่ๆ ลุงฝู พวกเราหันไปก็มองไม่เห็นแล้ว กลัวสิ่งใด” หลงเซี่ยวเจ๋อแทรกขึ้นมาอีกคน

        อีกอย่างเขาก็มิได้คิดจะออกไป พี่สะใภ้สามพูดเช่นนี้เข้าทางเขาพอดี ร่างกายของคนอมโรคมีอันใดน่าดู เขามิได้ปรารถนาจะมองด้วยซ้ำ

        เขาอยากเห็นท่าทางการแสดงฝีมือของพี่สะใภ้สาม ต่อให้หันหลังมองไม่เห็นพี่สะใภ้สามขยับเข็ม เขาก็ยังอยู่ในที่นี้รับความรู้สึกเสียหน่อย

        เ๽้านายสองคนเอ่ยปากแล้ว ลุงฝูย่อมมิกล้าพูดสิ่งใดอีก หันหลังไปกับหลงเซี่ยวเจ๋ออย่างเชื่อฟัง

        ทว่าครั้งนี้กลับทำให้หลงเซี่ยวเจ๋อผิดหวังเสียแล้ว เพราะพวกเขาเพิ่งหันกายไป องค์หญิงอันหย่าที่ ‘หมดสติ’ ก็ฟื้นขึ้นมาเองเสียแล้ว

        สองสาวใช้ข้างกายองค์หญิงอันหย่าสังเกตเห็นก่อน ทั้งสองคนร้องออกมาอย่างยินดีโดยพร้อมเพรียงกัน

        “องค์หญิงฟื้นแล้ว องค์หญิงฟื้นแล้ว”

        “องค์หญิง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว”

        คนทั้งหมดหันไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัด

        มู่จื่อหลิงพลันหมดความสนใจ เสื้อผ้ายังไม่ได้ถอด เข็มยังไม่ได้ฝังสักเข็ม เหตุใดแค่นี้ก็รอไม่ไหวฟื้นขึ้นมาแล้วเล่า น่าผิดหวังจริงๆ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะให้นางฝังสักเข็มครึ่งเข็มสิ

        องค์หญิงอันหย่าในขณะนี้เปิดดวงตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ยกมือเปราะบางขึ้นมานวดบริเวณขมับ กวาดมองคนทั้งหมดในที่นั้นด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ ถามอย่างอ่อนแรง “นี่...นี่เกิดอันใดขึ้น”

        มู่จื่อหลิงหัวเราะเสียงเย็นกับตนเอง ในใจยกนิ้วโป้งให้องค์หญิงอันหย่าหนึ่งนิ้ว เสแสร้งมานานเพียงนี้ โมโหจนเกือบจะหายใจไม่ออก ยังไม่เหนื่อยอีกหรือ ฟื้นขึ้นมายังสามารถเสแสร้งต่อไปได้อย่างสงบนิ่งเช่นนี้

        ไม่รอให้สองสาวใช้เอ่ยปากตอบ มู่จื่อหลิงก็หัวเราะอย่างมีความหมาย ถามกลับ “องค์หญิงอันหย่าไม่รู้เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

        “นี่พี่สะใภ้สามหมายความว่าอย่างไร? อันหย่าควรรู้สิ่งใดหรือ?” องค์หญิงอันหย่าถามอย่างไม่เข้าใจด้วยสีหน้าสะลึมสะลือเช่นเดิม

        มู่จื่อหลิงยิ้มบาง “ไม่มีอันใด ในเมื่อองค์หญิงอันหย่าสุขภาพไม่ดี กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยจะดีกว่า”

        อันหย่าเสแสร้งมานานเพียงนี้ ยามนี้ยังมาเสแสร้งไร้ความผิดให้ใครดูกัน อันหย่าอยากเสแสร้ง นางยังไม่ยินดีจะรับชม ล้อเล่นมานานเพียงนี้ อันหย่าไม่เหนื่อย ทว่านางเหนื่อยแล้ว

        มู่อี๋เสวี่ยเห็นองค์หญิงอันหย่าฟื้นขึ้นมาย่อมยินดี ทว่าพอมู่จื่อหลิงรอไม่ไหวขับไล่ไสส่งแขกเสียแล้ว นางไหนเลยจะยอมรามือ

        “องค์หญิงอันหย่า เมื่อครู่มีคนยั่วโมโหท่านจนหมดสติไปใช่หรือไม่” มู่อี๋เสวี่ยชำเลืองมองมู่จื่อหลิงอย่างมีชัยขณะถามองค์หญิงอันหย่า

        เพียงแค่สายตานี้ของนางกับคำพูดประโยคนี้ ทุกคนย่อมเข้าใจว่าคำถามนี้หมายความว่าอันใด

        ตอนนี้มู่จื่อหลิงอยากจะผ่าศีรษะมู่อี๋เสวี่ยจริงๆ ดูว่าเป็๲กาวจริงๆ หรือไม่ แม่นี่แผลเป็๲หายก็ลืมความเ๽็๤ป๥๪เสียแล้ว ยามนี้ได้คืบยังจะเอาศอก นางไม่อยากต่อปากต่อคำแล้ว มู่อี๋เสวี่ยก็ยังดึงดันจะเข้ามาหาเ๱ื่๵๹ให้ได้

        มู่จื่อหลิงมององค์หญิงอันหย่าด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม คาดว่ายามนี้คนที่องค์หญิงอันหย่าไม่อยากเห็นที่สุดคงเป็๞มู่อี๋เสวี่ย มู่อี๋เสวี่ยยังทำเป็๞ไม่มีอันใดเกิดขึ้นได้อีก รอว่าองค์หญิงอันหย่าจะตอบนางอย่างไร

        ทว่าไม่รอให้อันหย่าเอ่ยปาก น้ำเสียงกวนโทสะก็ดังขึ้นมา

        “หญิงคนป่าอัปลักษณ์ เ๯้าไม่ได้ยินที่พี่สะใภ้สามพูดไปหรือว่าเป็๞เ๯้ากับสาวรับใช้สองคนที่ยั่วโทสะอันหย่า ยามนี้เ๯้าคิดจะปัดความรับผิดชอบให้พ้นตน ไปโทษผู้อื่น?”

        หลงเซี่ยวเจ๋อเอ่ยอย่างไม่พอใจ เมื่อครู่เขาย่อมเข้าใจคำถาม หญิงอัปลักษณ์ผู้นี้๻้๵๹๠า๱บอกใบ้ให้อันหย่าพูดว่าพี่สะใภ้สามยั่วโทสะนาง หึ มีเขาอยู่ ใครก็อย่าได้คิดรังแกพี่สะใภ้สาม

        “เ๯้า...” มู่อี๋เสวี่ยได้ยินหลงเซี่ยวเจ๋อเรียกนางเช่นนี้ พลันโกรธจนหน้าแดงขึ้นมา

        “ทำไม เ๽้าคิดว่าเปิ่นหวงจื่อพูดผิดหรือ? ไม่ยินยอม ยังคิดจะกัดเปิ่นหวงจื่อ? เปิ่นหวงจื่อยอมถูกสุนัขกัด แต่ไม่ยอมให้สตรีอัปลักษณ์กัด แล้วยังเป็๲คนป่าอีกต่างหาก” หลงเซี่ยวเจ๋อตำหนิมู่อี๋เสวี่ยด้วยสีหน้ารังเกียจ

        ครานี้มู่อี๋เสวี่ยไม่ได้เอ่ยปากอีก ยามนี้นางเป็๞คนใบ้กินหวงเหลียน ขมแต่พูดไม่ออก [2] น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอย่างกลั้นไม่ไหว

        โตมาถึงเพียงนี้ นางเคยต้องรับความน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้เมื่อใดกัน โดนผู้อื่นด่าเช่นนี้เมื่อใดกัน

        มู่อี๋เสวี่ยร้องไห้ สาวงามหลั่งน้ำตา ทว่าคนในที่นั้นไม่มีแม้สักคนเดียวที่เห็นใจนาง ทุกคนล้วนมีท่าทางดูละครชั้นดีเหมือนกันหมด

        “เปิ่นหวงจื่อพูดไปเพียงสองประโยคก็ร้องไห้เสียแล้ว ช่าง…” หลงเซี่ยวเจ๋อยังคิดพูดอะไรต่อ ทว่าถูกตัดบทเสียก่อน

        “เอาล่ะ โต้แย้งต่อไปก็เป็๞การลดตัวลงไปแล้ว” มู่จื่อหลิงส่งเสียงขัดขึ้นมา

        หลงเซี่ยวเจ๋อเด็กผู้นี้พูดจาทั้งปากร้ายทั้งตรงไปตรงมาทั้งน่ารัก ประโยคเดียวก็ทำให้มู่อี๋เสวี่ยจุกจนไม่กล้าปล่อยตดออกมา แม้นางจะชื่นชอบฟัง แต่นางก็ยังต้องให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ นางกลั้นไว้อย่างทรมานนัก

        “เหอะ” หลงเซี่ยวเจ๋อแค่นเสียงเย้ยหยัน แล้วปิดปากอย่างเชื่อฟัง พี่สะใภ้สามพูดไม่ผิด โต้เถียงกับหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้ก็เป็๞การลดตัวลงไป

        องค์หญิงอันหย่ามองมู่อี๋เสวี่ยที่น้ำตานองหน้าอย่างเฉยเมย ใบหน้าซีดขาวไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย เหมือนว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ไม่เกี่ยวอันใดกับตนเอง

        นางบอกใบ้ให้สาวใช้ประคองนางลุกขึ้น ยอบกายให้มู่จื่อหลิงอย่างอ่อนแอพลางยิ้มบางๆ “อันหย่าไม่สบายเล็กน้อยจริงๆ วันนี้คงต้องกลับแล้ว วันหน้าค่อยมาเยี่ยมเยือนพี่สะใภ้สามอีกครั้ง”

        มู่จื่อหลิงขมวดคิ้วน้อยๆ ตอบรับเสียงเรียบ “ค่อยๆ เดิน”

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดใบหน้าเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ขององค์หญิงอันหย่านี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจนัก

        หลังอันหย่าฟื้นขึ้นมาใบหน้าก็ยังเรียบสงบ ดวงหน้าซีดขาวยังคงแขวนรอยยิ้มอันเฉยเมยเอาไว้ แต่หากพินิจดูให้ละเอียดก็จะทำให้ผู้อื่นเหมือนจะมีความรู้สึกที่หวาดกลัวจนตัวสั่น

        มู่จื่อหลิงยังคงคิดถึงยามเมื่ออันหย่าจากไป ดวงตาที่แฝงความหมายและมุมปากที่ยกขึ้นเป็๞รอยยิ้มบางๆ ที่แฝงการไตร่ตรอง

        -----------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] ชุ่น คือมาตราวัดของจีน โดย 1 ชุ่น เท่ากับ 1 นิ้ว

        [2] คนใบ้กินหวงเหลียน ขมแต่พูดไม่ออก มีความทุกข์ใจพูดไม่ได้