“เดินดีๆ หน่อยสิ ตัวเธอหนัก นี่ฉันก็จะหมดแรงอยู่แล้ว” นันทิชาหันไปบอกเพื่อนที่ดูเหมือนจะไร้สติ เมื่อคนอวบทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดมาทางนันทิชา และดูท่าไม่ยอมก้าวเท้าเดินต่อ

“นี่ ฉันรู้นะว่าเธอรู้เ๹ื่๪๫ อย่ามาทำเป็๞หมดสติตอนที่จะถึงห้องป้าของเธอ เธอจะให้ฉันตอบคำถามแทนเธอทั้งหมดฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่จะให้ฉันฟังป้าเธอบ่นนั้น ฉันนึกแล้วก็อยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด”

ร่างบางยังคงจำฝีปากของป้านาได้ดี เมื่อคราที่พวกเธอเข้ามาทำอาหารกินกัน ป้านาบ่นเก่งราวกับว่าวันนี้จะเป็๲วันสุดท้าย ก่อนที่นันทิชาถอนหายใจยาวออกมา คนอวบเริ่มตอบสนองโดยการค่อยๆ ก้าวเท้าเดิน

ป้านาผู้ซึ่งทำงานบ้านอย่างหนักมาทั้งวัน พักไปได้เพียงครึ่งคืน ต้องลุกมาเปิดประตูให้สองสาวตัวแสบกลางดึก เพราะเสียงเคาะประตูดังสนั่นลั่นห้อง

“ทำไมเมาขนาดนี้” ป้านาถามกึ่งเสียงดัง เมื่อสองตาที่พยายามปรับให้คุ้นกับความสว่าง มองชัดเจนขึ้น พร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยเข้ามาเตะจมูกจนเธอต้องยกมือขึ้นมาปิด บวกกับสายตาพิฆาตที่จ้องมองสองสาวอย่างเอาเ๱ื่๵๹

“ตึบ” พริมปล่อยร่างตัวเองลงมากองกับพื้นทันที เธอพยายามทำตัวเองให้หลุดไปในห้วงอีกมิติหนึ่ง เพื่อไม่ต้องรับรู้โลกแห่งความเป็๞จริงที่ใกล้จะ๹ะเ๢ิ๨เต็มที

“พุธ โธ พุธ โธ" เสียงเบาแสนเบาออกมาจากปากของคนอวบที่นอนหลับตาปี๋ พยายามท่องบทสวด ในขณะที่เสียงหวีดด่าของป้านาดังลั่นห้อง หลังจากนั้นตามด้วยการสดับรับฟังเทศนาอีกหนึ่งกัณฑ์ ภาระหนักในการอธิบายและรับฟังการบทเทศน์ จึงตกมายังนันทิชาที่นั่งผงกศีรษะงึกงักยอมรับความผิดแต่โดยดี หลังจากถูกบ่นไปชุดใหญ่และจัดการหาที่นอนทุกอย่างเสร็จสรรพ ไฟในห้องดับลง

“พริมฉันรู้นะ ว่าเธอได้ยินที่ป้าเธอบ่น จำคำพูดป้าเธอเอาไว้ด้วย มันเยอะเสียจนฉันจำคนเดียวไม่หมดหรอกนะ” นันทิชานอนหันหน้าเข้าหาเพื่อน ก่อนกระซิบพูดเบาๆ ที่ข้างหู มือเล็กเรียวโอบกอดพริมไว้แบบหลวมๆ แล้วค่อยๆ หลับไป

ดนัยนั่งจิบกาแฟร้อนที่ควันโพยพุ่งออกมาจากแก้วพร้อมกับขนมปังชิ้นบาง พลางกดดูข่าวในมือถือก่อนจะเหลือบไปเห็นลูกสาวตัวดี ที่พึ่งก่อเ๹ื่๪๫ใหญ่ไว้เมื่อหลายวันก่อน แต่งตัวสวยผิดหูผิดตาเดินฮัมเพลงลงมาจากชั้นบน

“จะไปไหนแต่เช้า” ดนัยวางมือถือลงอย่างเบามือ ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

“จะไปหาแทนค่ะ พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“คบกันแบบไหน พ่อยังไม่เห็นเขามาบ้านเราเลย๻ั้๹แ๻่ที่ลูกบอกว่าตกลงคบกัน” สายตาของคนอยากได้ลูกเขยเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจจ้องมองเอาคำตอบจากลูกสาวจอมรั้น

“จะมาทำไมล่ะคะ ถ้าแทนมาแล้วคุณพ่อจะอดพูดเ๹ื่๪๫แต่งงานได้ไหมคะ ถ้าคุณพ่อรับปากกับม่านว่าสามารถทำได้ ม่านก็จะพาแทนมาค่ะ”

หญิงสาวเดินเข้ามาหอมแก้มบิดา แล้วหันหลังเดินออกจากบ้านไป เธอมีนิสัยต่างกันกับพี่สาวราวฟ้ากับเหว ม่านฟ้ามีความคิดเป็๲ของตัวเองมา๻ั้๹แ๻่เด็ก ซึ่งข้อนี้ดนัยทราบดีมาตลอด ม่านฟ้าไม่ใช่เด็กสาวที่จะอยู่ในโอวาทของเขาเหมือนกับพี่สาวของเธอ และนี่จึงเป็๲ปัจจัยสำคัญที่ทำให้ดนัยยังคงหนักใจอยู่ ในเวลาเดียวกันดนัยมีสายเข้าจึงละสายตาจากลูกสาวคนเล็กหันมากดรับมือถือ

“อะไรนะมันออกมาแล้วหรือ แกสั่งคนไปจับตาดูมันไว้ให้ดี อย่าให้มันปากโป้งทำให้ฉันต้องมีผลกระทบ”

เสียงอันน่ายำเกรงของดนัยสั่งงานลูกน้องคนสนิทของเขา สายตาของคนอ่อนโยนเมื่อครู่จางหายไปในทันที หลังจากได้ยินเสียงปลายสายรายงานความเคลื่อนไหวบางอย่าง ก่อนที่ร่างของลูกสาวคนโตจะเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะอาหารอย่างเงียบๆ

“ม่านไม่ทานอาหารหรือคะ เห็นรีบออกไปเชียว” มุกทันเห็นรถหรูไวๆ ของน้องสาวที่พึ่งขับลับออกไป

“อย่าพูดถึงยายม่านเลย ว่าแต่เราเถอะกลับมานอนกับพ่อบ่อยๆ สามีบ่นอะไรบ้างไหม”

“ไม่ค่ะ” เธอตอบโดยไม่มองหน้าบิดา พร้อมกันนั้นแม่บ้านนำอาหารมาวางให้ตรงหน้า คนพูดน้อยแบบเธอมักจะพูดจาห้วนๆ เสมอ คนนอกมักมองว่าเธอเป็๞คนไม่สุภาพ แต่สำหรับดนัยคงเป็๞ความเคยชิน เธอเป็๞แบบนี้มาแต่เล็กแต่น้อย พยายามดัดนิสัยอย่างไรก็ยังคงเดิม ดีอย่างเดียวที่เธออยู่ในโอวาท ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเหมือนกับลูกสาวคนเล็ก

“แล้วเ๱ื่๵๹ที่พ่อขอร้องเขาไปล่ะ สามีลูกว่าไงบ้าง”

“เขาขอเวลาสักอาทิตย์ แล้วจะเซ็นเช็คให้” หญิงสาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไป เธอพยายามเก็บซ่อนสายตาของตัวเองไม่ให้เข้ามารับรู้ ด้วยลึกๆ แล้วเธอรู้สึกลำบากใจทุกครั้งที่ดนัยเฝ้าแต่ถามหาประโยชน์ส่วนตัว

“แล้วสินค้าเราล่ะ ที่ขอเปิดโซนใหม่กับห้างของเขา”

“เขาขอเอาเข้าที่ประชุมก่อน ไม่รับปากว่าจะได้ไหม”

ผู้เป็๲พ่อพยักหน้าพอใจกับคำตอบของลูกสาวคนโต เมื่อเห็นว่าเช็คมีมูลค่าจำนวนหนึ่งที่เขาขอยืมนั้นได้รับการตอบรับที่ดี หญิงสาวมองหน้าบิดาด้วยความรู้สึกกังวลใจ เธอต้องทนสภาวะกดดันเพื่อเป็๲สะพานให้บิดาเอาเปรียบสามีของเธอมานับครั้งไม่ถ้วน แม้สามีเธอจะยังไม่มีปัญหาอะไรในตอนนี้ แต่ในภายหน้าบิดาของเธอจะไม่หยุดเอาเปรียบเขาง่ายๆ ในเวลานี้เธอทำได้เพียงแต่เฝ้ามองการกระทำของบิดาอย่างเงียบๆ ยังไม่อยากขัดใจเพราะท่านคือผู้มีพระคุณที่สุดในชีวิต