“องค์ชายสามเพคะ” ฮั่นหยูวิ่งมาหยุดหน้าวรกายขององค์ชายสาม ที่กำลังเก็บสมุนไพรด้วยท่าทางสงบนิ่ง พร้อมสายลมอ่อนพัดโชยมา มือหนาหยุดชะงัก แล้วหันยังผู้มาเยือน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุขุม

“เหตุใดจึงวิ่งหน้าตาตื่นมาเช่นนี้ เกิดเ๹ื่๪๫ใดขึ้นงั้นรึ”

“เกิดเ๱ื่๵๹ใหญ่แล้วเพคะ” เพียงแค่ฮั่นหยูพูดออกมาเท่านั้น เขารีบวางถาดสมุนไพรลง แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ฮั่นหยูเล่าทันที ไม่นานนักรายละเอียดทุกอย่างก็ถูกฮั่นหยูถ่ายทอดจนหมด ก่อนจ้าวซีเหรินจะกำมือแน่นด้วยความโกรธ

“จ้าวเฉินลู่!”

“พระองค์จะเสด็จไปไหนเพคะ” ฮั่นหยูเอ่ยเรียก เมื่อเห็นวรกายขององค์ชายสามเดินดุ่ม ๆ ออกจากตำหนักไผ่เขียวมุ่งหน้าไปยังตำหนักเฉียนกู่ เสียงของฮั่นหยูที่เอ่ยเรียกด้านหลังไม่เป็๲ผล เขามุ่งหน้า ด้วยฝีเท้าที่ก้าวเสมอกัน

ตามทางเดินเหล่าทหารและนางกำนัลทั้งหลาย พากันน้อมกายเคารพ หากแต่สายตามุ่งมั่นของจ้าวซีเหรินมุ่งตรงไปยังตำหนักเฉียนกู่โดยไม่หันมองผู้ใด

“ทูลองค์ชายสามเข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ รัชทายาทเคยรับสั่งไม่ให้องค์ชายสามเข้าไป” ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาน้อมกายลงดักไว้ ก่อนจ้าวซีเหรินจะชักกระบี่ออกมาทาบที่คอของทหารผู้นั้น ด้วยแววตาโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด

“หากเ๯้าไม่ถอย ข้าจะฆ่าเ๯้า” เขาพูดด้วยสายตาสั่นไหว ก่อนนายทหารผู้นั้น จะยอมหลีกทางให้ไม่กล้าขัดขวาง สองเท้าขององค์ชายสามเดินดุ่ม ๆ เข้าไป พบร่างของรัชทายาทนั่งดื่มชาและอ่านตำราอยู่ตามลำพัง ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดใด ๆ กับการกักขังเยว่ซินไปไว้ที่ตำหนักเย็น

“จ้าวเฉินลู่!” เสียงขององค์ชายสามดังขึ้น ทำให้รัชทายาทหันมา แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ทั้งสองสบสายตากันอย่างรู้ความหมาย ก่อนทั้งคู่ จะพุ่งตัวเข้าหากัน พร้อมกระบี่คนละเล่มจี้ไปที่คอทั้งสองโดยพร้อมเพรียง สายตาจับจ้องมองกันต่างฝ่ายต่างไม่เกรงกลัว

“ข้ายอมเ๯้าทุกอย่าง ยอมที่จะแยกไปอยู่ที่ตำหนักไผ่เขียวตามลำพัง ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับงานราชการ คิดเพียงว่าให้วังหลวงสงบสุข นั่นคือจุดมุ่งหมายของข้า ไม่เคยคิดเอาชนะเ๯้า” องค์ชายสามกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไยเ๽้าไม่อยู่ที่ตำหนักไผ่เขียวของเ๽้าไปจนตาย มาให้ข้าพบหน้าเ๽้าทำไมกัน” รัชทายาทตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ข้ามา ก็เพราะเยว่ซิน”

“บังอาจ! เ๽้ากล้าดียังไงถึงถามถึงนาง” จ้าวเฉินลู่พยายามกลั้นความเ๽็๤ป๥๪ไว้ ไม่แสดงออก ก่อนองค์ชายสามจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงแน่นิ่ง

“เพราะนางไม่ผิด นางไม่ได้ทำชั่วช้าอย่างที่เ๯้าคิด”

“ฮ่า ๆ เ๽้าจะแก้ตัวแทนนางงั้นรึ” จ้าวเฉินลู่พูดพลางดึงกระบี่กลับมา แล้วเดินวนพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกเ๽็๤ป๥๪ไว้

“ต่อให้เ๯้าแก้ตัวแทนนางสักกี่ครั้ง ข้าก็จะไม่มีวันหลงเชื่อพวกเ๯้าอีก ต่อให้นางคุกเข่าต่อหน้าข้าเป็๞เดือน เป็๞ปี ข้าก็จะไม่มีวันใจอ่อน ยอมไว้ใจ ให้นางหักหลังข้าซ้ำแล้วซ้ำเหมือนที่ผ่านมา”

“ใจเ๽้ามันมืดบอดยิ่งกว่าสิ่งใด จ้าวเฉิ่นลู่!” พูดจบทั้งคู่กับใช้กระบี่ปะทะกันอย่างไม่มีผู้ใดยอม

พร้อมกันนั้น ร่างของพระชายาฟางเหลียนและหลินหยางก็เดินเข้าไปยังตำหนักเย็น ทหารที่เฝ้าหน้าตำหนักพร้อมใจกันน้อมกายเคารพ แล้วปล่อยให้พวกนางเข้าไปยังตำหนักได้อย่างง่ายดาย

“หม่อมฉันวางยาไว้ตรงนี้นะเพคะ” หลินหยางถามพระชายา ก่อนจะวางถ้วยยาไว้บนโต๊ะ แล้วหันไปยังเยว่ซิ­น พร้อมรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์เผยออกมาในเวลาเดียวกัน ฟางเหลียนมองยาที่หลินหยางวางครู่หนึ่ง ก่อนจะปรายตามองมายังเยว่ซินแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“รัชทายาท ให้ข้านำยามาให้” เยว่ซินในเวลานี้ซูบผอมลงไปมาก ค่อย ๆ ย่างเท้าเข้ามาช้า ๆ พลางเลื่อนสายตาไปยังถ้วยยาสีดำที่หลินหยางนำมาวาง

“ยาอันใด” นางถามอีกฝ่ายด้วยสายตาหวาดหวั่น ก่อนรอยยิ้มของพระชายาจะเผยออกมา

“เมื่อเด็กในท้องของเ๯้า มิใช่ลูกของรัชทายาท พระองค์จึงรับสั่งให้ข้านำยาขับมาให้เ๯้ากิน” สิ้นเสียงของพระชายาเพียงเท่านั้น เยว่ซินถึงกับยืนไม่อยู่ นางส่ายศีรษะไปมาพร้อมน้ำตาเอ่อขึ้น คล้ายตกจากที่สูง แล้วพยายามเบี่ยงตัววิ่งหนี หากแต่หลินหยางรีบคว้ากายเยว่ซินไว้ได้ทัน

“จะหนีไปไหน นี่เป็๲คำสั่งของรัชทายาท เ๽้ากล้าฝืนงั้นเหรอ”

“ปล่อยข้า ข้าไม่กิน” เยว่ซินพยายามดิ้นสุดแรง หากแต่กำลังของนางไม่มากพอ ที่จะหนีจากเงื้อมมือของหลินหยางได้

“พระชายาปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ หม่อมฉันยอมทุกอย่าง ขอเพียงอย่าให้หม่อมฉันกินยาขับนี้เลย” เยว่ซินยกมือผสานกันขอร้องอ้อนวอนพร้อมน้ำตานองหน้า ทั้งหวาดกลัวและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน

“ต่อให้เ๯้าไม่อยากกิน เ๯้าก็ต้องกิน เพราะนี่เป็๞คำสั่งของรัชทายาท” ดวงตาขมึงของพระชายาพูดกับเยว่ซิน ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยยาแล้วกำชับหลินหยาง

“จับนางให้แน่น อย่าให้หลุดมือ”

“นางไม่หลุดมือแน่เพคะ” หลินหยางพูดพร้อมรอยยิ้มมีความสุข

“ไม่เพคะ ปล่อยหม่อมฉันเถิด หม่อมฉันขอร้อง พระชายามีเมตตาต่อหม่อมฉันด้วยเพคะ อย่าทำร้ายลูกของหม่อมฉันเลย” สิ้นเสียงอ้อนวอนนั้น พระชายาก็ยัดยาใส่ปากนางให้ได้มากที่สุด เยว่ซินพยายามที่จะคายออก หากแต่ไม่อาจสู้แรงของพระชายาได้ สุดท้ายยาจำนวนมากก็ไหลลงคอในที่สุด เมื่อยาหมดถ้วยแล้วหลินหยางจึงปล่อยร่างของเยว่ซิน ก่อนนางจะทรุดลงกองกับพื้นพร้อมเสียงร้องไห้ปล่อยโฮออกมาด้วยความเสียใจ นางค่อย ๆ เงยหน้ามองพระชายาฟางเหลียนด้วยความผิดหวัง