“ท่านปรมาจารย์ เผ่าค้ำ์ดูท่ารับมือยากยิ่งยวด พวกเราลักพาตัวลูกๆ ของพวกเขามาน่าจะเป็ปัญหาไม่น้อย” จอมยุทธ์สำนัก์สราญรมย์เป็กังวล
“เผ่าค้ำ์ไม่เห็นจะเท่าไหร่ เ้านั่นรับมือท่านปรมาจารย์ได้แค่ไม่กี่กระบวนท่าก็พ่ายแพ้ไม่เป็ท่า” เทพีสำนัก์สราญรมย์ไม่แยแส
ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มอัปลักษณ์ยิ่งกว่าร้องไห้ปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับเปลือกส้มของชายชรา เห็นได้ชัดว่าเขาชอบที่จะได้รับคำชื่นชมเป็อย่างมาก
ในสำนัก์สราญรมย์ มีเพียงคนเดียวที่ถูกเรียกว่าปรมาจารย์ ซึ่งก็คือปรมาจารย์สราญรมย์ ผู้ก่อตั้งสำนัก์สราญรมย์!
ว่ากันว่าปรมาจารย์สราญรมย์ที่เล่าขานในตำนานมีชีวิตอยู่เกือบ 100,000 ปีแล้ว ถือว่าเป็ผู้ที่มีชีวิตอยู่นานที่สุดในขั้นมหันต เพราะคนที่เกิดในยุคสมัยเดียวกันกับเขาล้วนดับสิ้นวายชีวากันไปหมดแล้ว
ทว่าปรมาจารย์สราญรมย์ไม่ได้ปรากฏตัวในโลกขั้วทมิฬมานานเป็พันๆ ปีแล้ว ทุกคนต่างก็สงสัยว่าบางทีชายชราอาจตายไปแล้วก็เป็ได้ ไม่คิดเลยว่าจะมาปรากฏตัวอีกครั้งในอาณาเขตนี้
โลกขั้วทมิฬเป็เพียงอาณาเขตทองสัมฤทธิ์ แม้ว่าจะห่างจากอาณาเขตเงินขาวเพียงก้าวเดียว แต่ก็ยังคงเป็อาณาเขตทองสัมฤทธิ์ และสำนัก์สราญรมย์ก็เป็แค่หนึ่งในสำนักของโลกขั้วทมิฬเท่านั้น
วังจันทราที่เป็นิกายในอาณาเขตทองเหลืองยังไม่อาจหาญกล้าล่วงเกินเผ่าค้ำ์ แล้วปรมาจารย์สราญรมย์ไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้กล้าลักพาตัวเด็กเผ่าค้ำ์?
“ไล่ตามาเร็วเสียจริง!” ปรมาจารย์สราญรมย์มองร่างใหญ่ั์ที่พุ่งมาแต่ไกล รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปาก
เผ่าค้ำ์ไม่เห็นจะเก่งกาจอย่างที่เล่าลือ คงเพราะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมานานหลายหมื่นปี ทำให้เผ่าพันธุ์ถดถอย
“ะเิกงล้อ์สราญรมย์!” ปรมาจารย์สราญรมย์ประนมมือ กงล้อั์ปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า ลมกับไฟผสานรวมกันเป็หนึ่ง!
ลมปราณธาตุวายุกับธาตุอัคคีหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกัน เมื่อัักับเผ่าค้ำ์ผู้นั้น มันก็ะเิเป็เสี่ยง!
“ตู้มมม!” เสียงกัมปนาทอึกทึกกึกก้อง ร่างอันใหญ่โตปลิวหายไปในก้อนเมฆ!
“เผ่าค้ำ์ ไม่เห็นจะเท่าไหร่!” ปรมาจารย์สราญรมย์ก้าวเท้าก้าวเดียว ร่างซูบผอมก็ประจักษ์เหนือหัวเผ่าค้ำ์!
“ครืนนน!” พลังอันน่าพรั่นพรึงที่ซ่อนอยู่ในร่างผอมซูบทะลักทลาย ร่างใหญ่ั์ของเผ่าค้ำ์ยังไม่อาจต่อต้าน!
เผ่าค้ำ์ตัวใหญ่ก็จริง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าปรมาจารย์สราญรมย์กลับเล็กจิ๋วราวกับมดปลวก
“ตายซะ!” ประกายแสงแห่งความตื่นเต้นสาดสะท้อนในดวงตาของปรมาจารย์สราญรมย์ กายาของเผ่าค้ำ์แหลกลาญ เืไหลทะลักราวกับน้ำตก
เผ่าค้ำ์ขั้นนิพพาน เมื่ออยู่ต่อหน้าปรมาจารย์สราญรมย์อ่อนแอไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อย สมกับที่เป็สัตว์ประหลาดเก่าแก่ที่อายุยืนยาวถึง 100,000 ปี พลานุภาพเหลือล้ำเกินหยั่งถึง
“ท่านปรมาจารย์ ยิ่งใหญ่เกรียงไกร!” จอมยุทธ์สำนัก์สราญรมย์กู่ร้องเป็เสียงเดียวกัน เผ่าค้ำ์ในตำนานไม่เห็นจะเท่าไหร่
“โลกขั้วทมิฬ อาณาเขตทองสัมฤทธิ์สูงสุด มีคนแข็งแกร่งเฉกเช่นนี้ด้วยรึ” จอมยุทธ์ของอาณาเขตทองเหลืองยังชื่นชมอย่างอดไม่ได้
แม้เป็อาณาเขตทองเหลือง หากแต่ขั้นมหันตที่อยู่รอดได้ถึง 100,000 ปี พบเจอได้ยากยวดยิ่ง ยิ่งอายุยืนเท่าไหร่ก็ยิ่งได้เปรียบ กระทั่งหมูที่มีชีวิตอยู่ 100,000 ปี ยังกลายเป็สัตว์ร้ายมิอาจทัดเทียม ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ ผู้ที่บำเพ็ญเพียรมาเป็ 100,000 ปี ความแข็งแกร่งจะน่าพรั่นพรึงเพียงใด?
“เด็กเผ่าค้ำ์นั่นยังอยู่ดีหรือไม่?” ปรมาจารย์สราญรมย์มองเสี่ยวสือโถวที่ถูกพันธนาการแล้วแสยะยิ้ม
“ท่านปรมาจารย์วางใจเถิด โซ่ตรวนนี้ทำจากวัสดุพิเศษ ถึงเป็เผ่าค้ำ์ก็ไม่มีทางทำลายได้” เทพีสราญรมย์ยิ้ม
ถึงเสี่ยวสือโถวจะเป็แค่เด็กแต่ก็ประมาทไม่ได้ อย่างไรเสียก็เป็คนเผ่าค้ำ์ พละกำลังมหาศาลแสนพรรณนา สามารถสังหารจอมยุทธ์ขั้นนิพพานได้อย่างง่ายดาย
“เฝ้าไว้ให้ดี ขอแค่พาเด็กนี่ออกไปจากอาณาเขตนี้ได้ สำนัก์สราญรมย์ก็มีสิทธิ์เข้าไปในอาณาเขตทองเหลือง” ปรมาจารย์สราญรมย์กล่าว
ระหว่างที่ซูเก๋อตามไป๋จ้านไป ระหว่างทางพบศพของเผ่าค้ำ์ เืไหลเจิ่งนองกลายเป็ทะเลสาบขนาดเล็ก เืข้นหนืดจับตัวกันเป็ก้อนแข็ง เห็นได้ชัดว่าตายมานานหลายชั่วยามแล้ว
เผ่าค้ำ์ขั้นนิพพานยังถ่วงเวลาไม่ได้ ศัตรูที่พวกเขาเผชิญเป็สัตว์ประหลาดเช่นไรกัน
“พลังทำลายล้างรุนแรงมาก!” จูชิงมองเผ่าค้ำ์ที่กลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง
เดิมทีเผ่าค้ำ์มีร่างกายที่แข็งแกร่งมาก กระทั่งศัสตราวุธิญญาขั้นปฐียังสร้างรอยขีดข่วนให้กับเผ่าค้ำ์ที่เป็ผู้ใหญ่ไม่ได้ ทว่าอีกฝ่ายกลับสามารถบดขยี้เผ่าค้ำ์จนแหลกเป็จุณ พลังทำลายล้างเฉกเช่นนี้ เดาว่าคงมีแค่ขั้นมหันตเท่านั้นกระมังที่ทำได้
ไม่มีใครกล้าดูแคลนขั้นมหันต เผ่าค้ำ์เองก็เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขั้นมหันตที่สามารถเอาชนะไป๋จ้านซึ่งเป็ขั้นมหันตเช่นเดียวกันได้
ซูเก๋อมองศพกลาดเกลื่อนอยู่บนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เผ่าค้ำ์ไม่ได้เห็นเืมานานหลายปีแล้ว มนุษย์อาจหาญกล้าล่วงเกินเผ่าค้ำ์เช่นนี้ได้อย่างไร!
“ไป๋จ้าน เ้ากลับไปรวบรวมนักรบในเผ่าพันธุ์มาซะ!” ซูเก๋อพยายามข่มโทสะ ให้ไป๋จ้านกลับไป ส่วนตัวเองรุดหน้าตามไปต่อ
“โลกขั้วทมิฬเป็แค่อาณาเขตทองสัมฤทธิ์ไม่ใช่รึ เหตุใดสำนัก์สราญรมย์ถึงได้มีจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งเฉกเช่นนั้นอยู่ล่ะ?” จูชิงยืนอยู่บนหัวของซูเก๋อถอนหายใจเล็กน้อย
ซูเก๋อห้อตะบึง ร่างใหญ่ั์เคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายฟ้า ไม่นานนัก จอมยุทธ์สำนักสราญรมย์ก็ปรากฏภายในคลองจักษุของซูเก๋อ!
“หยุดซะ!” ครั้นเห็นเสี่ยวสือโถวถูกโซ่ตรวนล่าม ซูเก๋อก็คำรามเสียงดังลั่น
“โอ้? มาอีกหนึ่งแล้ว!” ปรมาจารย์สราญรมย์เหยียดยิ้ม เขาฆ่าเผ่าค้ำ์ไปหนึ่งแล้ว จะฆ่าอีกสักหนึ่งก็ไม่เห็นเป็ไร
“ตัวใหญ่มาก!” พอเทพีสราญรมย์เห็นซูเก๋อ นางก็อดอุทานออกมาไม่ได้
เผ่าค้ำ์ที่ปรมาจารย์สราญรมย์ฆ่าตายไปก่อนหน้านี้ นางเพียงเห็นก็รู้สึกว่าตัวใหญ่มากแล้ว หากแต่ซูเก๋อนั้นใหญ่ยิ่งกว่า เผ่าค้ำ์คนก่อนสูงแค่อกของซูเก๋อเท่านั้น!
“เผ่าค้ำ์ขั้นมหันต!” สีหน้าของปรมาจารย์สราญรมย์หนักอึ้งเล็กน้อย
“นั่นเขา!” ทันใดนั้น เทพีสราญรมย์หน้าเปลี่ยนสี ถึงจะอยู่ไกลหลายร้อยลี้ แต่นางก็เห็นจูชิงที่ยืนอยู่บนหัวของซูเก๋อได้อย่างชัดเจน
นางไม่มีวันลืมกลิ่นอายนั่น ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ฆ่าลูกชายเพียงคนเดียวของนาง!
“จอมยุทธ์ทวีปเฉียนหยวนมาอยู่อาณาเขตนี้ได้ยังไง?” เทพีสราญรมย์มองจูชิงอย่างไม่อยากเชื่อ
หลังจากที่ทวีปเฉียนหยวนพังทลายสองครั้ง รูหนอนถูกทำลายเกือบหมดสิ้น รูหนอนเดียวที่ยังคงใช้ได้ก็คือรูหนอนที่ข้ามผ่านไปยังโลกขั้วทมิฬ
แม้ว่าทวีปเฉียนหยวนจะไม่ได้อยู่ติดกับโลกขั้วทมิฬ ทว่าแท้จริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับทวีปบริวารของโลกขั้วทมิฬ ตราบใดที่จอมยุทธ์ทวีปเฉียนหยวน้าไปยังอาณาเขตที่สูงยิ่งกว่า พวกเขาก็ต้องผ่านโลกขั้วทมิฬ
่นี้ ไม่มีจอมยุทธ์จากทวีปเฉียนหยวนที่ข้ามผ่านเข้ามาในโลกขั้วทมิฬเลย แล้วถ้าไม่ได้เข้ามาที่โลกขั้วทมิฬจะไปโผล่อยู่ในอาณาเขตค้ำ์ได้อย่างไร?
ถึงเป็สำนัก์สราญรมย์ยังต้องขอความช่วยเหลือจากอาณาเขตทองเหลืองจึงจะสามารถข้ามผ่านไปยังรูหนอนของอาณาเขตค้ำ์ได้!
จุดประสงค์ของสำนัก์สราญรมย์ที่เข้ามาในอาณาเขตค้ำ์ในครั้งนี้ก็คือลักพาตัวเด็กจากเผ่าค้ำ์ ขอแค่พาเด็กเผ่าค้ำ์กลับไปที่โลกขั้วทมิฬได้ อาณาเขตทองเหลืองแห่งนั้นก็จะมอบทรัพยากรให้กับสำนัก์สราญรมย์ เมื่อได้ทรัพยากรนั่นมา สำนัก์สราญรมย์จะต้องพัฒนาอย่างก้าวะโ กลายเป็หนึ่งในสำนักของอาณาเขตทองเหลืองในที่สุด
“พวกมนุษย์ ใจกล้าห่อฟ้ายิ่งนัก อาจหาญฆ่าคนเผ่าพันธุ์ข้า สมควรตาย!” ซูเก๋อะโ ฝ่ามือใหญ่ั์ดั่งขุนเขาพุ่งดิ่งลงมา
“ฝ่ามือใหญ่ขนาดนั้น ต้านไม่ไหวแน่ หนีเร็ว!” จอมยุทธ์สำนัก์สราญรมย์ตะลึงงัน ขับเคลื่อนลมปราณมาดหมายหลบหลีกฝ่ามือั์ ในหมู่จอมยุทธ์สำนัก์สราญรมย์ มีแค่ปรมาจารย์สราญรมย์เท่านั้นที่ยืนนิ่งไม่ขยับ
ปรมาจารย์สราญรมย์มองฝ่ามือั์พุ่งลงมาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ลมปราณทองคำสาดแสงจรัสแจ้งประจักษ์ที่ปลายนิ้ว ลมปราณธาตุทองมหาศาลแสนพรรณนา!
“ะเิกงล้อคืนภพ!” กงล้อสีทองเล็กๆ ปรากฏบนปลายนิ้วของปรมาจารย์สราญรมย์ ทันใดนั้นเอง กงล้อทองคำก็ขยายใหญ่ กรงล้อเล็กๆ นับไม่ถ้วนหมุนวนล้อมรอบกงล้อทองคำ ก่อนที่กงล้อนับหมื่นจะผสานรวมกันเป็หนึ่งเดียว!
“ฟึ่บ!” ปรมาจารย์สราญรมย์ดีดนิ้ว กงล้อทองคำแปรเปลี่ยนเป็กระบี่ฟันท้องฟ้าจนขาดครึ่ง!
ซูเก๋อหน้าเปลี่ยนสี ไม่แปลกใจเลยเหตุใดไป๋จ้านถึงพ่ายแพ้ มนุษย์คนนี้แข็งแกร่งมาก!
ะเิกงล้อคืนภพโจมตีเข้าใส่ฝ่ามือของซูเก๋อ ฝ่ามือเปรียบดั่งูเาถูกฟัน เืหยดหนึ่งไหลลงมาราวกับอุกกาบาตกระแทกลงบนพื้น รัศมีหนึ่งร้อยลี้แตกเป็เสี่ยงๆ!
“โอ้!” ปรมาจารย์สราญรมย์ยังประหลาดใจ เดิมทีเขานึกว่าะเิกงล้อคืนภพจะฟันมือซูเก๋อขาด หากทำได้เพียงเฉือนเนื้อเท่านั้น กระดูกยังคงอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม พลานุภาพของะเิกงล้อคืนภพสร้างความประหลาดใจให้กับหมู่ชนเช่นกัน ไม่คิดว่าอาณาเขตทองสัมฤทธิ์จะมีวรยุทธ์ทรงพลังเช่นนี้อยู่ด้วย!
ปรมาจารย์สราญรมย์ยิ้มเล็กน้อย สมกับที่เป็อาณาเขตทองเหลือง แค่ดัดแปลงวรยุทธ์《กงล้อ์สราญรมย์》ของสำนัก์สราญรมย์นิดหน่อยก็มีพลานุภาพน่าสะพรึงเช่นนี้แล้ว ถ้าได้เข้าไปในอาณาเขตทองเหลือง เขาจะต้องได้วรยุทธ์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านี้มาเป็แน่
หลังจากที่《กงล้อ์สราญรมย์》ถูกดัดแปลงโดยจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งผู้หนึ่ง มันก็คือว่าเป็วิชามหาอำนาจเลียนแบบวิชาหนึ่ง ทั้งเมื่อปรมาจารย์สราญรมย์ที่เป็ขั้นมหันตสำแดง พลานุภาพเหลือล้ำยิ่งหยั่งถึง สามารถต่อกรกับเผ่าค้ำ์อย่างซูเก๋อ
“ซูเก๋อ ระวัง!” จูชิงรีบเตือน
ทว่าปรมาจารย์สราญรมย์หรือจะให้เวลาซูเก๋อได้โต้ตอบ ะเิกงล้อคืนภพเพิ่งสิ้นสุด ลมปราณธาตุวายุกับอัคคีก็ผสานรวมเป็หนึ่งอีกครั้ง!
“ะเิกงล้อ์สราญรมย์!” ปรมาจารย์สราญรมย์ประนมมือ
