ดวงตาของถังฮ่าวหรี่ลงเล็กน้อย หลังจากสำรวจโกดังขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบทางชีวภาพมากมายตรงหน้าแล้วก็เอ่ยถามออกมา
“ที่นี่คือ…”
“ที่นี่เป็โรงงานผลิตวัตถุดิบของบริษัทเราในอดีต!” ซือถูซือฮั่นตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“หลังจากวันสิ้นโลกมาเยือน ที่นี่ก็ถูกทิ้งร้างไป นอกจากพนักงานเก่าแก่บางคนแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ว่ายังมีลิฟต์ขนของที่เชื่อมต่อไปยังชั้นใต้ดินนี้”
“จูเฟิง นายลงไปพาคนอื่นขึ้นมาให้หมด!” ถังฮ่าวหันไปเอ่ยกับจูเฟิง ก่อนจะหันกลับมามองซือถูซือฮั่นและอีกสามคนด้วยสายตาเ็า
“ถ้าไม่อยากตาย พวกนายสี่คนก็ทำตัวดีๆ ล่ะ!”
ซือถูซือฮั่นมองถังฮ่าวพร้อมกับเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม
“วางใจเถอะ พวกเราจะให้ความร่วมมือเป็อย่างดี!”
จากนั้นเขาก็หันไปหาผู้รอดชีวิตอีกสามคน ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“พวกนายก็ต้องร่วมมือกันด้วย ถ้าเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้น ถึงหัวหน้าถังจะไม่ตำหนิ แต่ฉันก็จะฆ่าพวกนายเอง!”
“วางใจเถอะท่านผู้นำ พวกเราจะไม่หนีไปไหนแน่นอน!” ผู้วิวัฒนาการชุดดำทั้งสามคนตอบด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาที โอวหยางมี่มี่ เชียนซือหยวน และคนอื่นๆ ก็ขึ้นมาจนครบ!
ทุกคนเดินมาที่ประตูและมองออกไปด้านนอก!
ทันใดนั้นสีหน้าของหลายคนก็เปลี่ยนไป!
เพราะภายใต้แสงจันทร์สีเืที่สาดส่องลงมา พวกเขามองเห็นชายชุดดำหลายคนกำลังถืออาวุธนานาชนิดและกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ สิ่งสำคัญที่สุดคือข้างๆ ชายชุดดำเหล่านี้ยังมีซอมบี้สุนัขกลายพันธุ์อีกหลายตัว
“กรร...” มีเสียงคำรามต่ำดังมาจากซอมบี้สุนัขกลายพันธุ์เหล่านี้ เวลานี้ก็มีหลายตัวกำลังดมกลิ่นบางอย่าง และเดินตรงมายังโรงงานขนาดใหญ่ที่ถังฮ่าวและคนอื่นๆ ซ่อนตัวอยู่ ด้านหลังยังมีชายชุดดำที่ติดอาวุธครบมือตามมาเป็ขบวน
“เสี่ยวฮ่าว พวกเราจะสู้กับพวกมัน...” เชียนซือหยวนกำปืนไรเฟิลในมือแน่น
“ใจเย็นๆ!” ถังฮ่าวยิ้มบาง ก่อนจะหันไปมองซือถูซือฮั่นและอีกสามคน และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเ็า
“ในบรรดาคนพวกนี้ พวกนายสนิทกับใครมากที่สุด?”
สิ้นเสียงชายชุดดำทางซ้ายก็ยกมือขึ้น
สิบวินาทีต่อมา จูเฟิงและคนอื่นๆ ก็เปิดประตูออก ถังฮ่าวเองก็ปล่อยเถาวัลย์หนาสองเส้นออกมาจากมือซ้ายเข้าพันรอบคอของซือถูซือฮั่นและชายชุดดำที่ยกมือขึ้นเมื่อครู่ ส่วนมือขวาของเขาก็ถือกระบองเหล็กหนามขนาดใหญ่ที่ดูน่ากลัวเอาไว้ จากนั้นทั้งสามคนก็เดินออกไป!
เชียนซือหยวนและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังต่างก็เล็งปืนไปที่ด้านนอก หากอีกฝ่ายเปิดฉากยิง พวกเขาก็จะยิงตอบโต้ทันที และเวลานี้ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าโอวหยางมี่มี่ได้หายตัวไปแล้ว
...
“หมาโง่ จะเห่าอะไรนักหนา!” แม้ว่าตอนอยู่ต่อหน้าถังฮ่าวจะทำตัวว่าง่าย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้สุนัขกลายพันธุ์หลายตัวกับชายชุดดำที่ติดอาวุธครบมือกว่าสามสิบคนที่รุมล้อมเข้ามาแล้ว เชอิอวี่ก็แสดงด้านที่แข็งกร้าวออกมาเป็ครั้งแรก
แม้เขาจะเป็ผู้วิวัฒนาการระดับ 4 และไม่ใช่หนึ่งในห้าผู้นำของฐานที่มั่นก็ตาม แต่เขาก็เป็ถึงหัวหน้าหน่วยรบ
ยิ่งไปกว่านั้นในบรรดาหน่วยรบทั้งสามหน่วยตรงหน้า ยังมีสองหน่วยที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา!
“ยังไม่รีบไปลากหมาโง่พวกนี้ออกไปอีก!” เชอิอวี่ะโอย่างเกรี้ยวกราด!
“หัวหน้า!” ชายชุดดำหลายคนพอเห็นเชอิอวี่แล้วก็อุทานออกมา จากนั้นก็มีเสียงขึ้นไกปืนดังขึ้นเป็ระยะ เวลานี้ก็มีปืนหลายกระบอกเล็งไปที่ถังฮ่าวกันอย่างพร้อมเพรียง
“รีบปล่อยหัวหน้าของพวกเราเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกเรายิงแน่!”
ถังฮ่าวยิ้มบางก่อนที่เถาวัลย์ที่อยู่ทางซ้ายมือจะรัดแน่นขึ้นเล็กน้อย
“แค่กๆ!” ซือถูซือฮั่นและเชอิอวี่ถูกรัดจนกลอกตาไปมา!
เมื่อถังฮ่าวคลายมือออกเล็กน้อย เชอิอวี่ก็ะโด่าทันที
“เ้าพวกโง่! พวกแกอยากให้ฉันและหัวหน้าตายหรือไง รีบวางปืนลงเดี๋ยวนี้!”
“เชอิอวี่ นายกำลังสั่งให้ใครวางปืนน่ะ!” เสียงเย็นะเืดังขึ้น ก่อนจะมีกลุ่มคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว และผู้นำกลุ่มนี้ก็เป็ชายร่างกำยำล่ำสัน
เฉิงเซียงจวินเป็หนึ่งในห้าผู้นำของฐานที่มั่นบงกชทมิฬ เขาเป็ผู้วิวัฒนาการระดับ 5 หากพูดถึงความแข็งแกร่งแล้ว เขาก็เป็รองแค่ซือถูซือฮั่นเท่านั้น
“อาเฉิง รีบบอกให้คนของนายถอยไปให้หมด ให้พวกเขากลับไปซะ!” ซือถูซือฮั่นเอ่ยขึ้น
“ท่านผู้นำ นี่ท่าน...” เฉิงเซียงจวินถึงกับหน้าถอดสี ก่อนจะตวัดดวงตาคมมองถังฮ่าวอย่างดุดัน
“ไอ้หนุ่ม รีบปล่อยหัวหน้าของฉันเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นฉันจะหักกระดูกทุกซี่ในตัวนาย!”
ดูท่าซือถูซือฮั่นจะเป็ถึงผู้นำของฐานที่มั่นบงกชทมิฬจริงๆ เช่นนั้นเื่นี้ก็จัดการง่ายขึ้นแล้ว!
ถังฮ่าวยกยิ้มมุมปากน้อยๆ
“ซือถู นายเป็ถึงผู้นำ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีลูกน้องคนไหนยอมฟังคำสั่งเลยนะ!”
พอได้ยินคำพูดของถังฮ่าวแล้ว ใบหน้าของซือถูซือฮั่นก็แปรเปลี่ยนไป ก่อนจะตวาดเสียงดังออกมา
“ต้าเฉิง! นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง? รีบสั่งให้คนอื่นๆ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!”
“พี่ซือถู พวกเราเองก็อยากถอย แต่ต้องแน่ใจก่อนว่าพี่กับพวกเราที่เหลือจะปลอดภัยก่อน!” เสียงหนึ่งดังขึ้น เวลานี้ฉางซิงเย่และอู๋ซินต่างพาลูกน้องสองกลุ่มเดินเข้ามาสมทบ
“พี่ชายท่านนี้ เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่าไหม พวกเราปล่อยพวกคุณไปก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าพวกคุณต้องปล่อยตัวคนของพวกเราด้วย และต้องให้คำมั่นสัญญาว่าหลังจากที่ออกไปจากที่นี่แล้ว จะไม่ย่างกรายกลับมาที่นี่อีก” ฉางซิงเย่มองถังฮ่าวแล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“หากอยากจะทำข้อตกลง ก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาให้เห็นก่อนสิ” ถังฮ่าวพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ถอยทัพ!” ฉางซิงเย่เอ่ยสั่งเสียงเย็นอย่างไม่ลังเล
ยกเว้นกลุ่มของเฉิงเซียงจวินแล้ว กลุ่มอื่นๆ ล้วนถอยกลับไปหมด!
“ต้าเฉิง นายยังไม่สั่งให้คนของนายถอยอีกหรือ” ซือถูซือฮั่นตวาดถามด้วยน้ำเสียงเ็า
สีหน้าของเฉิงเซียงจวินแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือแล้วพาลูกน้องถอยออกไป
เชียนซือหยวน จูเฟิงและคนอื่นๆ คุมตัวคนชุดดำอีกสองคนและนักวิจัยอีกสามคนออกมาช้าๆ
“ไม่ต้องห่วง รีบไปก่อนเถอะ” ถังฮ่าวพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ไป!” เชียนซือหยวนมองถังฮ่าวอย่างแน่วแน่ ก่อนจะหันไปพูดกับจูเฟิงและคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พวกเขาได้เห็นความแข็งแกร่งของถังฮ่าวและโอวหยางมี่มี่กับตา ดังนั้นการที่พวกเขารั้งอยู่ต่อก็มีแต่จะกลายเป็ภาระให้กับทั้งสองคน!
ฉางซิงเย่และคนอื่นๆ ก็ให้ความร่วมมืออย่างดี พวกเขายังเปิดประตูฐานที่มั่นให้เชียนซือหยวนและคนอื่นๆ ออกไปด้วย!
“พวกเราปล่อยตัวคนของพวกคุณไปแล้ว ตอนนี้ถึงตาที่คุณต้องรักษาสัญญา และปล่อยตัวคนของพวกเราได้แล้ว”
“ไม่เลว จนถึงตอนนี้ พวกนายก็ยังถือว่ารักษาสัญญาดี ทางที่ดีอย่าได้คิดเล่นตุกติกและไล่ฆ่าพวกเขาดีกว่า หาไม่แล้วฉันจะทำลายฐานที่มั่นแห่งนี้ให้ราบเป็หน้ากลองอย่างไม่ลังเล!” ถังฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เพียงแค่สะบัดมือซ้ายเบาๆ เถาวัลย์ที่พันธนาการรอบคอของซือถูซือฮั่นและเชอิอวี่ก็คลายออก
“โอหังนัก คิดว่านายจะทำอย่างนั้นได้รึ!” เฉิงเซียงจวินโกรธจนหน้าแดงก่ำ
“ต้าเฉิง!” ยังไม่ทันที่เฉิงเซียงจวินจะก้าวเท้าออกไป ซือถูซือฮั่นก็เอ่ยเสียงเย็นขึ้นขัดก่อน เพราะเขาเป็คนที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของถังฮ่าวดีกว่าใคร
“แล้วพบกันใหม่” ถังฮ่าวยิ้มบางก่อนจะหันหลังเดินจากไป!
ซือถูซือฮั่น ฉางซิงเย่ อู๋ซิน และคนอื่นๆ ต่างก็จ้องมองตามร่างที่ค่อยๆ เลือนหายไปด้วยแววตาซับซ้อน ทว่ากลับไม่มีใครกล้าลงมือสักคน!
แม้ว่าเฉิงเซียงจวินจะไม่ยอม แต่ทุกครั้งที่เขากำลังจะขยับตัว ก็จะถูกสายตาดุดันของซือถูซือฮั่นหยุดไว้เสียก่อน!
เมื่อร่างของถังฮ่าวเดินมาถึงประตูทางเข้า
ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ของเฉิงเซียงจวินก็ชะงัก เพราะเวลานี้มีมีดสั้นที่คมกริบจ่ออยู่ที่ลำคอของเขา โอวหยางมี่มี่ได้ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี ก่อนที่เสียงใสที่เย็นเยียบจะดังก้องไปทั่วความมืด
“ขอบใจหัวหน้าของนายเสียเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้หัวนายคงกลิ้งหลุดจากบ่าไปแล้ว!”
“มี่มี่ ไปกันเถอะ” ถังฮ่าวที่อยู่หน้าประตูหันกลับมาะโเรียก
“ค่ะ” โอวหยางมี่มี่ขานรับ ก่อนที่ร่างของเธอจะหายวับไปในความมืดอีกครั้งราวกับเป็ิญญา!
เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว ผู้คนของฐานที่มั่นบงกชทมิฬต่างก็รู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ
