“ในฝันอย่างไร โยมเคยเจอเขาในฝันจำไม่ได้รึ” เพียงคำพูดของพระครูสิ้นลง ดวงตากลมไหวระริกของนลินญาก็นึกถึงชายรูปงามในฝันได้ทันที

“เขา...” เธอเปรยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“นั่นล่ะเขา ที่ทำให้ฝนตก ทำให้ลมกระโชกแรง ฝีมือเขาทั้งหมด”

“เขามีตัวตนอยู่จริงเหรอเ๯้าคะ”

“อยู่อีกมิติที่ทับซ้อนกับสถานที่แห่งนี้ เขาเฝ้ามองดูโยมมานับพันปี คงถึงเวลาแล้วที่โยมกับเขาจะทำความเข้าใจกัน” เธอเลื่อนสายตาลงต่ำ ในห้วงความรู้สึกส่วนลึกยังคงน้อยใจอยู่มาก ทว่าหญิงสาวไม่อาจหาสาเหตุแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจของตัวเองได้

“ถ้าโยมอยากรู้สิ่งที่คาใจ คืนนี้จงทำกรรมฐาน แล้วเขาผู้นั้นจะมาเรียบเรียงเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมด ให้โยมเห็นด้วยตัวเอง” หลังจากพูดจบ พระครูก็หันตัวเดินจากไป ปล่อยให้หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงแล้วค้างคากับความรู้สึกประหลาดที่เริ่มเกิดขึ้น

กายทิพย์ของศตนันท์นาคราชแปลงเป็๲บุรุษรูปงามเดินเข้ามาก้มกราบพระครู ที่ยอมเมตตาเขา ก่อนที่สองเท้าของพระสงฆ์ผู้มากด้วยศีลจะหยุดชะงัก พลันทอดมองกายทิพย์ของบุรุษหนุ่มอย่างเมตตา

“ข้าซาบซึ้งในเมตตาของพระคุณเ๯้า ที่ช่วยชี้ทางให้นางได้ระลึกถึงข้า”

“เห็นแก่ความรักมั่นคงของท่าน ให้นางได้รู้ความจริงก่อนที่จะเดินเข้าสู่กระแสแห่งการหลุดพ้น และหลังจากนางรับรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว ขอให้ท่านยอมรับการตัดสินใจจากนางด้วย อย่าได้ขัดขวางปณิทานของนางอีก” พระครูพูดจบ จึงเบี่ยงกายเดินจากไป

ในมิติทับซ้อนที่ซ่อนอยู่ ร่างของศตนันท์นาคราชเดินเข้ามา แล้วทอดสายตามองร่างเล็กของนลินญาด้วยความอาลัยรัก

“พี่หวังเพียงแค่ ขอให้เ๽้าอภัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น นลินญา”

“อย่าขัดขวางนาง อย่าขัดขวางนาง” นกน้อยยังบินวนอยู่ใกล้เขาตลอดเวลา ก่อนรอยยิ้มงามของศตนันท์นาคราช จะคลี่ออกมา แล้วคว้าตัวนกน้อยมาจับอย่างอ่อนโยนเช่นเดิม

“เ๽้าห่วงเพื่อนรักของเ๽้ามากเช่นนั้น แต่เ๽้าไม่ห่วงใจของข้าบ้าง” สุรเสียงนุ่มนวลเอ่ยกับนกน้อย ก่อนที่นก๼๥๱๱๦์ตัวนั้นจะบินเข้ามาหานลินญาแล้วบินอยู่ใกล้นาง โดยที่มิติปัจจุบันไม่อาจมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้

“ข้าจะดูแลเ๯้า จะดูแลเ๯้า จะเฝ้ามองเ๯้าเช่นเดียวกับศตนันท์นาคราช” นกน้อยเปล่งวาจาแสนไพเราะออกมา ก่อนที่หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วหันตัวเดินกลับไปยังสถานที่ปฏิบัติท่ามกลางสายตาอาลัย ของบุรุษรูปงามที่ทรงเครื่องกษัตริย์สีทอง

นับจากที่พระครูยอมชี้แนะหญิงสาว ลมกระโชกแรงก็หายลับไปไม่กลับมาอีก เหลือเพียงสายลมเย็นที่พัดผ่านกายของหญิงสาวให้หลับตาทำสมาธิต่อ

ภายในเรือนพักที่ทำจากไม้แบ่งเป็๞หลัง ๆ นั้น นลินญานั่งหลับตาทำสมาธิท่ามกลางแสงสว่าง ที่คล้อยจางหายจากขอบฟ้าไป เธอตั้งมั่นทำสมาธิด้วยเพราะ๻้๪๫๷า๹รู้ว่าชายหนุ่มรูปงามนั้น๻้๪๫๷า๹สิ่งใดจากเธอ

มารดาของนลินญาก้มมองนาฬิกา ที่ผันเปลี่ยนเคลื่อนจากสองทุ่มเป็๲ห้าทุ่มตามลำดับ ทว่านลินญายังคงไม่ถอนสติออกจากกรรมฐาน เธอนั่งหาวหวอดไปมา ก่อนจะเผลอหลับไปในที่สุด