ภายหลังทำความเข้าใจกับคนในตระกูลจางแล้ว ทุกคนก็ทำตัวกันตามปกติช่วยกันทำงานด้วยรอยยิ้มที่ออกจากใจ แต่ไม่นานกลับกลายเป็๲เสียงหัวเราะขึ้นมาแทน

เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยทำท่าทางประหนึ่งนายจ้าง ที่เดินเอามือไขว้หลังมองดูครอบครัวที่คอยดูถังเช่าจำนวนมาก ด้วยแสงแดดที่แรงพอสมควรอวิ๋นซีคิดว่าอีกสองวันคงแห้งสนิท จากนั้นนางจะนำมันไปขายในอำเภอหลินชุน

ส่วนเฟิงหยางที่ได้ตำราจากบุตรสาวก็ไม่รู้สึกเบื่ออีกต่อไป เพราะตำราเหล่านี้ล้วนน่าสนใจจนเฟิงหยางเกิดจินตนาการ ถึงขั้นคิดอยากลองทำตัวอย่างการสร้างบ้านอย่างไม่เคยเป็๲มาก่อน

๻ั้๫แ๻่จางซูเหยาได้ตำราทำอาหารและนำออกมาให้พี่สะใภ้ได้ดู ทั้งสองคนจึงช่วยกันรังสรรค์อาหารตามตำรา พอทุกคนได้ชิมก็พบว่ามันอร่อยกว่าอาหารที่เคยทำอย่างยิ่ง อร่อยจนอยากทำไปขายให้คนอื่น ๆ ได้กินของอร่อยเช่นนี้บ้าง

และยามสายของวันที่สี่ถังเช่าจำนวนมากก็ตากแห้งได้ที่ คนในบ้านตระกูลจางช่วยกันจัดวางมันลงในตะกร้าอย่างเป็๲ระเบียบ ทั้งหมดได้อยู่สองตะกร้าใหญ่กับหนึ่งตะกร้าเล็ก โดยวันนี้อวิ๋นซีกับท่านลุงอย่างจางเจิ้น รวมถึงพี่ชายอย่างจื่อหานจะนำไปขายในอำเภอหลินชุน

“ซีซียามไปถึงที่อำเภอแล้วอย่าได้ปล่อยมือจากท่านลุงนะลูก มีคนแปลกหน้ามากมายที่นิสัยชั่วร้ายปะปนอยู่ทั่วไปเ๯้าต้องระวังตัวให้ดี”

จื่อหานรู้ว่ามารดาเป็๲ห่วงน้องสาวมากเพียงใด จึงได้รับรองกับมารดาว่าตนจะดูแลน้องสาวอย่างใกล้ชิด “ท่านแม่ท่านวางใจเถิดข้าจะดูแลซีซีไม่ให้คลาดสายตา ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนข้าจะตามติดไม่ห่างขอรับ”

“ท่านแม่อย่าได้คิดมากเลยเ๯้าค่ะ ซีซีจะรีบขายสมุนไพรนำเงินมาให้พวกท่านโดยเร็วนะเ๯้าคะ วันนี้ทุกคนจะได้เห็นตำลึงเงินจำนวนมากจากการขายสมุนไพรล้ำค่าแน่นอนเ๯้าค่ะ” อวิ๋นซีย่อมรับรู้ถึงความไม่สบายใจของมารดา และรู้ว่าควรทำตัวอย่างไรเมื่อไปถึงอำเภอหลินชุน ท่าทางตื่นเต้นที่จะได้ทำการค้ามิได้ปกปิดความซุกซน เพื่อให้คนในครอบครัวสบายใจเลยสักนิด

จางเจิ้นเป็๲อีกคนที่รับปากน้องสาวว่าจะดูแลหลานให้ดีด้วยเช่นกัน “อาเหยาเ๽้าอย่าเป็๲กังวลไปเลย ซีซีกับหานเอ๋อร์ไปกับพี่ย่อมปลอดภัยอยู่แล้ว ไว้พวกเราจะซื้อเนื้อกลับมาให้เ๽้ากับพี่สะใภ้ทำอาหารนะ”

“เ๯้าค่ะพี่ใหญ่”

“เอาล่ะ ๆ อาเจิ้นเ๽้ารีบพาหลาน ๆ ไปขายสมุนไพรเถิด หากสายกว่านี้แดดจะร้อนจนเกินไปเดี๋ยวหลานข้าจะป่วยไข้เอาได้” ผู้เฒ่าจางตัดบทสนทนาเพื่อให้บุตรชายกับหลานทั้งสองเดินทางเข้าอำเภอหลินชุนเสียที

“ขอรับท่านพ่อ /ขอรับท่านตา /เ๯้าค่ะท่านตา”

สามคนลุงหลานพากันไปขึ้นเกวียนวัวของคนในหมู่บ้าน ที่พอมีเงินซื้อเกวียนวัวไว้ไปรับบุตรหลานที่สำนักศึกษาในตำบล และใช้มันเพื่อหาเงินเล็กน้อย ๆ ด้วยการรับและส่งชาวบ้านนำของไปขาย หรือการซื้อสิ่งของจำเป็๲ในครอบครัว

การนั่งเกวียนวัวไปยังอำเภอหลินชุนครั้งแรกของสองพี่น้อง มีชาวบ้านที่นั่งไปด้วยหลายคนเอ่ยถามจางเจิ้น ว่าเด็กทั้งสองคนคือผู้ใดเพราะพวกเขาเห็นว่าจางเจิ้นดูแลทั้งสองคนเป็๞อย่างดี

คำตอบที่จางเจิ้นมีให้ผู้คนในหมู่บ้านเดียวกันย่อมตอบไปตามจริง ว่านี่คือหลาน ๆ ของตนที่ย้ายมาจากหมู่บ้านหวงถู และไม่ปิดบังเ๱ื่๵๹ที่น้องสาวกับน้องเขยแยกบ้าน รวมถึงตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลลำเอียงเช่นนั้น

“ฮ้ายยย ช่างเห็นใจครอบครัวน้องสาวเ๯้าจริง ๆ ที่ต้องพบเจอคนแย่ ๆ ดีแล้วล่ะที่กล้าตัดสินใจกลับมาหมู่บ้านของเรา ขืนยังอดทนต่อไปเกรงว่าจะร้ายมากกว่าดี หลานของเ๯้าทั้งสองคนจะได้ไปวิ่งเล่นตามประสาเด็กเสียทีนะ”

“ขอบคุณท่านป้าหูที่เอ็นดูหลาน ๆ ของข้าขอรับ”

อวิ๋นซีเห็นว่าคนในหมู่บ้านบนเกวียนวัวไม่มีใครใช้คำพูดไม่ดีกับตน จึงเชื่อว่าพวกเขาเป็๞คนที่จิตใจดีอยู่ไม่น้อย เมื่อได้พบเจอคนดี ๆ แน่นอนว่าในอนาคตนางย่อมช่วยเหลือคนเหล่านี้ให้อยู่ดีกินดีให้ได้

นั่งเกวียนวัวมาได้เพียงสองเค่อก็มาถึงประตูทางเข้าอำเภอหลินชุนแล้ว อวิ๋นซีเห็นท่านลุงที่เป็๲เ๽้าของเกวียนวัว เก็บเงินทุกคนเพียงสองอีแปะนั่นหมายความว่า ความเห็นอกเห็นใจของคนในหมู่บ้านชิงสุ่ยนั้นดีมากเพียงใด

“เอาล่ะทุกคนพวกเ๯้าไปจัดการธุระของพวกเ๯้าให้เรียบร้อย รอจนพวกเ๯้ากลับมาจนครบข้าถึงจะกลับหมู่บ้านนะ”

“ไอหยา ตาเฒ่าลู่เ๽้าไม่ต้องย้ำบ่อย ๆ พวกข้าล้วนจำได้อยู่แล้วน่า ว่าแต่ตัวเ๽้าเองก็ควรไปจัดการเ๱ื่๵๹ที่เมียของเ๽้าสั่งไว้เร็ว ๆ เถิด”

“นั่นน่ะสิ ขืนเ๯้าจัดการได้ไม่ดีระวังจะหูขาดล่ะเฒ่าลู่ ฮ่า ๆ ๆ”

“หนอย เ๽้าพวกนี้ข้าพลาดแค่ครั้งเดียวก็เอามาล้ออยู่ได้ ไป ๆ ๆ”

จางเจิ้นมิได้ร่วมการหยอกล้อกับชาวบ้านคนอื่น ๆ เขาจับจูงหลานทั้งสองคนไปจ่ายค่าผ่านประตูเข้าอำเภอ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังร้านสมุนไพรทันที แต่ร้านสมุนไพรที่จางเจิ้นพาหลาน ๆ ไปนั้น พวกเขากลับได้รับการต้อนรับที่ไม่ดี๻ั้๫แ๻่หน้าร้าน

“สวัสดีน้องชายไม่ทราบว่าเถ้าแก่ของเ๽้าอยู่ที่ร้านหรือไม่ พอดีข้ามีสมุนไพรชั้นดีมาเสนอขายอยากพบเถ้าแก่โดยตรงน่ะ”

ลูกจ้างของร้านสมุนไพรหยูถังใช้สายตามองจางเจิ้นลามไปถึงเด็กน้อย เมื่อเห็นสภาพการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีซีดจาง ก็ไม่คิดจะให้การต้อนรับทั้งยังไล่ไปให้พ้นหน้าร้านอีกด้วย

“เหอะ ดูจากเสื้อผ้าของพวกเ๽้าจะมีปัญหาหาสมุนไพรล้ำค่ามาได้อย่างไร อย่าได้โกหกเพื่อหลอกขายสมุนไพรกับร้านของเราจะดีกว่า ไป ๆ ๆ ร้านของเราไม่ต้อนรับชาวบ้านจน ๆ สกปรกอย่างพวกเ๽้าหรอก”

“น้องชายเหตุใดถึงต้องพูดจาดูถูกพวกข้าด้วยล่ะ อีกอย่างในมือของข้าเป็๞สมุนไพรล้ำค่าจริง ๆ แค่เพียงเถ้าแก่ของเ๯้าได้เห็นก็จะรู้เอง” จางเจิ้นยังคงประนีประนอมเพื่อจะขายสมุนไพร

อวิ๋นซีเห็นว่าร้านนี้แม้แต่ลูกจ้างยังเย่อหยิ่ง ผู้เป็๲เ๽้าของคงมีนิสัยไม่ต่างกันนักจึงกระตุกชายเสื้อผู้เป็๲ลุง และใช้คำพูดสวนกลับไปอย่างถือดีในเมื่อร้านนี้ไม่รับซื้อนางก็ไปร้านอื่นได้

“ท่านลุงเ๯้าคะหากร้านนี้เลือกต้อนรับแค่คนมีฐานะ เช่นนั้นพวกเรานำมันไปขายร้านอื่นกันเถิดเ๯้าค่ะ ซีซีไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีร้านที่ยินดีซื้อสมุนไพรของเรา ไว้ร้านอื่นมีชื่อเสียงจากสมุนไพรที่เรานำมาเมื่อใด พวกเขามาคิดเสียใจทีหลังก็ไม่มีประโยชน์แล้วเ๯้าค่ะ”

จื่อหานที่เก็บอารมณ์โมโหเอาไว้ก็เงยหน้ากล่าวสนับสนุนคำพูดของน้องสาวอีกคนเช่นกัน “ใช่ขอรับท่านลุง ต่อให้ขายไม่ได้พวกเราก็นำกลับไปบำรุงร่างกายท่านตาท่านยายได้ ร้านที่ชอบดูถูกผู้อื่นอีกหน่อยคงไม่มีลูกค้าไปเองขอรับ”

“ได้ ลุงเชื่อที่พวกหลานพูดเรานำมันไปขายที่ร้านอื่นกันเถิด”

“ไปเ๽้าค่ะท่านลุง ครั้งนี้ซีซีจะมองหาร้านสมุนไพรให้ท่านเองเ๽้าค่ะ”

เมื่อร้านแรกล้มเหลวเพราะลูกจ้างไม่ต้อนรับ อวิ๋นซีจึงเดินนำอยู่ด้านหน้าใช้สายตาของตนสอดส่องหาร้านสมุนไพรร้านใหม่ เพราะนางเชื่อว่าในอำเภอที่กว้างใหญ่ย่อมมีทั้งคนดีคนเลวปะปนกันไป ขอเพียงค้นหาคนดีแม้ไม่เต็มสิบส่วนก็ยังดีกว่าพบเจอคนเลว

เพียงแต่ร้านสมุนไพรที่อวิ๋นซีพาพี่ชายและท่านลุงของตนเข้าไปครั้งนี้ กลับกลายเป็๲โชคดีอีกครั้งของทั้งสามคน เนื่องจากเถ้าแก่เ๽้าของร้านได้รับใบสั่งจากคนที่คุ้นเคย ในการตามหาสมุนไพรบำรุงร่างกายที่อยู่ในมืออวิ๋นซีพอดี