หวานหว่านพิจารณาหลิงจ้าวอวี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไปรอบหนึ่งแล้วจึงผลักคนออกไป “ข้าไม่หิว” ตลอดทางมานี้หลิงจ้าวอวี้ราวกับนกน้อยที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญอยู่ข้างหู ตอนนี้ยามที่ต้องเห็นเขา สิ่งเดียวที่ปรากฏขึ้นมาในสมองนางคือต้องหาที่หลบ       ...