### บทที่ 12: หลอมแก่นปฐีและทะลวงสี่ระดับ!
เย่เฟิงวางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนหัวใจแก่นปฐีอย่างแน่วแน่
ทันทีที่เขาส่งกระแสจิตเพื่อเริ่มการดูดซับ...
ตูม!
พลังงานธาตุดินอันป่าเถื่อนและหนักหน่วงมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาราวกับเขื่อนแตก! มันรุนแรงและเกรี้ยวกราดกว่าที่เขาจินตนาการไว้นับร้อยเท่า!
เขารู้สึกราวกับร่างกายของตนเองกำลังจะถูกบดขยี้และถูกแปรสภาพให้กลายเป็หิน! เส้นชีพจรทุกสายตึงเครียดจนแทบจะปริแตก ความเ็ปอันแสนสาหัสจู่โจมเข้ามาจนทำให้สติของเขาแทบจะดับวูบ!
หากเป็ผู้ฝึกตนธรรมดาในขั้นสร้างรากฐาน คงจะถูกพลังงานนี้บดขยี้จนกลายเป็ผงธุลีไปในชั่วพริบตา!
"อึก...อ๊ากกก!" เขากัดฟันแน่นจนเืซิบออกมาจากมุมปาก
ในวินาทีแห่งความเป็ความตายนั้นเอง...กายาวชิระที่เขาเพิ่งบรรลุขั้นแรกได้สำแดงอานุภาพของมันออกมาอย่างเต็มกำลัง!
ิั, กล้ามเนื้อ, และกระดูกของเขาเปล่งประกายสีทองแดงจางๆ ขึ้นมา มันทำหน้าที่เป็ปราการด่านสุดท้ายที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด คอยต้านทานแรงกดดันอันมหาศาลนี้ไว้อย่างสุดชีวิต!
แต่เพียงเท่านี้ยังไม่พอ!
"อย่าต้านทานมัน!"
เสียงที่เยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยของเซี่ยหนิงฉางดังขึ้นจากด้านหลัง นางตื่นขึ้นจากการบำเพ็ญเพียรของตนเองเมื่อััได้ถึงพลังงานที่ปั่นป่วน "มันคือพลังงานปฐีที่บริสุทธิ์ จงอย่าต้านทานมัน! แต่จงใช้พลังของเ้าชี้นำมัน! หลอมรวมมันให้เป็หนึ่งเดียวกับกายาวชิระของเ้า!"
คำแนะนำของนางเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ส่องทางให้แก่เย่เฟิง!
เขาเลิกคิดที่จะต่อต้าน แต่กลับทำในสิ่งที่บ้าบิ่นยิ่งกว่า...เขาเปิดรับพลังงานนั้นเข้ามาอย่างเต็มที่! และในขณะเดียวกัน ก็ได้ปลดปล่อยพลังที่สูงส่งที่สุดในร่างของตนเองออกมา!
"โอ้มมมม!"
เสียงคำรามของัดังก้องขึ้นในจิติญญา! พลังสายเืัาอันสูงส่งได้แผ่พุ่งออกมาจากตันเถียน เข้าควบคุมและกดข่มพลังงานธาตุดินที่เคยป่าเถื่อนให้สงบลง!
จากนั้น...กระบวนการ "หลอมรวม" ที่แท้จริงก็ได้เริ่มต้นขึ้น!
พลังัสีทองทำหน้าที่เป็ผู้นำทาง นำพาพลังงานธาตุดินที่ถูกทำให้เชื่องแล้ว โคจรไปตามเส้นทางของเคล็ดกายาวชิระครั้งแล้วครั้งเล่า พลังงานทั้งหมดถูกหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ!
ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น...และแข็งแกร่งขึ้น! ในขณะเดียวกัน พลังงานส่วนเกินที่ร่างกายดูดซับไม่ไหว ก็ได้ไหลทะลักเข้าไปในทะเลปราณเหลวของเขา!
เวลาในสุสานโบราณผ่านไปอย่างเชื่องช้า...ห้าสิบวันเต็ม... (หรือเพียงห้าวันในโลกภายนอก)
ในวันที่ห้าสิบ...
ตูม!
เย่เฟิงรู้สึกราวกับกำแพงที่มองไม่เห็นซึ่งกั้นขวางระดับพลังของเขาอยู่ได้พังทลายลง! ทะเลปราณของเขาขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว พลังปราณเหลวถูกบีบอัดจนหนาแน่นและบริสุทธิ์ขึ้นไปอีกขั้น!
ขั้นสร้างรากฐาน...ระดับที่สอง!
แต่ปฏิกิริยายังไม่หยุด! พลังงานจากหัวใจแก่นปฐียังคงหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย!
ตูม!
ขั้นสร้างรากฐาน...ระดับที่สาม!
พลังของเขาทะลวงผ่านสองระดับอย่างต่อเนื่องราวกับไม่มีสิ่งใดขวางกั้น! เซี่ยหนิงฉางที่มองดูอยู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด! นางไม่เคยเห็นความเร็วในการบำเพ็ญเพียรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!
และในที่สุด...
ตูมมมมม!
รัศมีพลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่าตัวะเิออกจากร่างของเย่เฟิงอย่างรุนแรง! คลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งสุสาน จนทำให้ผนังหินสั่นะเืกึกก้อง!
หัวใจแก่นปฐีที่อยู่เบื้องหน้าของเขาพลันหรี่แสงลงอย่างรวดเร็ว ขนาดของมันเล็กลงไปเกือบครึ่งหนึ่ง และการเต้นของมันก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เย่เฟิงลืมตาขึ้นช้าๆ...
ประกายแสงสีทองที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกหนักแน่นดุจปฐีวาบขึ้นในดวงตาของเขาก่อนจะจางหายไป...
เขาก้มลงมองดูมือของตนเอง...เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เปี่ยมล้นจนแทบจะะเิออกมา...พลังที่แข็งแกร่งและมั่นคงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ขั้นสร้างรากฐาน...ระดับที่สี่!
ในเวลาเพียงแค่ห้าสิบวัน...เขาสามารถทะลวงผ่านสามระดับรวดได้อย่างน่าสะพรึงกลัว!
เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาดูสูงขึ้นเล็กน้อย และกล้ามเนื้อทุกส่วนก็ดูคมชัดและอัดแน่นไปด้วยพลัง
เซี่ยหนิงฉางมองภาพนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ความตกตะลึงในใจของนางพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด นางรู้มาตลอดว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา...แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะไม่ธรรมดาได้ถึงเพียงนี้!
"เ้า...เ้าใช้เวลาเพียงแค่ห้าสิบวัน...ทะลวงสามระดับรวด...เ้าเป็ปีศาจตนใดกันแน่?"
นางพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
(จบตอนที่ 12)