ฝุ่นควันตลบอบอวล หมอกโลหิตคละคลุ้ง บนกำแพงเมืองบรรยากาศเงียบกริบ
เผ่ามนุษย์และเผ่าสมุทรต่างถอยออกจากกัน ทุกคนต่างหยุดนิ่งแล้วมองบนกำแพงเมืองด้วยความตะลึง โดยเฉพาะกองทัพเผ่าสมุทร แต่ละคนล้วนสับสน ใเป็อย่างมาก!
ตอนแรกองค์หญิงสามถูกคนทรยศของเผ่าสมุทรลอบโจมตี ร่างกายาเ็สาหัส...ต่อมากลับถูกหนุ่มชาวมนุษย์ชุดขาวคนหนึ่งช่วยชีวิตเอาไว้! นี่มันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่!
“นั่นมัน ไป๋เฮ่อ!”
“ปะ...ไป๋เฮ่อหรือ? เป็ไปได้อย่างไร?”
ทุกคนได้สติกลับมา พวกเขามองจั๋วอวิ๋นเซียนที่อยู่เหนือกำแพงเมืองและหันกลับไปมองรถเข็นว่างเปล่าข้างกายฉินตงหวู่ เป็ไป๋เฮ่อมิผิดแน่!
แต่เล่าขานกันว่าไป๋เฮ่อาเ็สาหัสมิใช่หรือ? อีกทั้งยังสูญเสียพลังจนกลายเป็คนพิการ? เหตุใดถึงวิ่งได้ะโได้ ทั้งยังมีพลังมากเพียงนี้? เื่ที่สำคัญที่สุดก็คือ อีกฝ่ายช่วยชีวิตองค์หญิงสามเผ่าสมุทรเอาไว้
ชายหนุ่มที่ซ่อนตัวตนเอาไว้ลึกเช่นนี้ ซ่อนจากสายตาของทุกคน ต้องเป็คนเ้าแผนการน่ากลัวเพียงใดกันแน่? เหตุใดอีกฝ่ายจึงทำเช่นนี้? แล้วมีเป้าหมายอะไร?
เมื่อััได้ถึงสายตาประหลาดรอบด้าน เ้าเกาะทั้งสามอับอายจนโมโห พวกเขารู้สึกว่าตัวเองโดนหลอกและหยามเกียรติอย่างแรง ถึงแม้จั๋วอวิ๋นเซียนจะไม่เคยทำเื่ผิดต่อเกาะสามเซียน แต่การหลอกลวงก็คือหลอกลวง ไม่มีผู้ใดชอบความรู้สึกเช่นนี้
แต่กลับกันแล้ว เ้าเกาะทั้งสามหลังจากโมโหไปได้ไม่นาน ในใจกลับเกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้น โดยเฉพาะเหมยซิ้งหง เดิมทีเขาก็ชื่นชอบจั๋วอวิ๋นเซียนมากอยู่แล้ว ตอนนี้จึงเกิดความคิดอยากรับเป็ศิษย์ขึ้นมาอีกครั้ง
ชายหนุ่มเช่นนี้ มีความรู้ เ้าแผนการ รู้จักอดทน มีพลัง มีฝีมือ มีสติปัญญา ทั้งยังเป็ผู้สืบทอดแห่งสำนักเทียนกง หากอีกฝ่ายกลายเป็พวกของพวกเขา เกาะสามเซียนอาจจะสามารถรวบรวมทะเลล่วนซิงได้จริงๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว เมิ่งชิงชิงเหม่อลอยเพราะถูกช่วยเหลือเอาไว้ กลับมิได้ประหลาดใจมากเท่าไรนัก เพราะเมื่อครู่นางััได้ถึงความผิดปกติในร่างกายของจั๋วอวิ๋นเซียน น่าเสียดายตอนที่นางกำลังจะลองเชิงกลับถูกพวกเหมยซิ้งหงแทรกแซง
“ไป๋เฮ่อนี่เ้า...”
เหมยซิ้งหงกำลังจะเอ่ยถาม จั๋วอวิ๋นเซียนประสานมือกล่าวว่า “ท่านเ้าเกาะทั้งสาม เื่ของข้าค่อยว่ากันทีหลัง ข้าจะอธิบายให้พวกท่านฟังแน่ ตอนนี้เื่ที่สำคัญที่สุดคือจัดการปัญหาตรงหน้าก่อน”
เมื่อพูดจบจั๋วอวิ๋นเซียนไม่รอคำตอบ หันไปกล่าวกับอาอีอีกครั้ง “เ้าเป็ผู้ใดกันแน่? หรือต้องถามว่าเื้ัของเ้านั้นคือผู้ใดกัน? สามารถวางแผนเล่นงานเผ่าสมุทรกับเผ่ามนุษย์พร้อมกัน ยุยงให้เกิดา ข้าคิดว่าหอการค้าต้าทงคงไม่มีความสามารถมากเพียงนี้กระมัง? หรือหอการค้าต้าทงก็อาจเป็เพียงแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น”
“……”
อาอีสีหน้าเปลี่ยนไป นางจ้องมองจั๋วอวิ๋นเซียนอย่างเ็าแต่ก็มิได้พูดอะไร
ในเวลานี้ขุนพลเผ่าสมุทรล้อมวงเข้ามาเตรียมตัวจับอาอีไว้ ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็จับจ้องการเคลื่อนไหวของจั๋วอวิ๋นเซียนอย่างระมัดระวัง เพื่อมิให้เกิดเื่อื่นอีก
“องค์หญิงสาม ท่านไม่มีความหวังแล้ว พวกเ้าทุกคนไม่มีความหวังหรอก...”
อาอีราวกับคนบ้า ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ
จากนั้นร่างกายของนางขยายพองตัว คลื่นพลังรุนแรงโหมซัดไปรอบสี่ด้านแปดทิศ นี่คือการะเิตัวเอง ้าจะลากคนไปตายด้วยกัน!
“องค์หญิงสามระวัง!”
ขุนพลเผ่าสมุทรทั้งหลายคำรามด้วยความโกรธ คิดจะป้องกันอันตรายให้องค์หญิงสาม กลับคิดไม่ถึงว่าเงาร่างสีขาวกะพริบไหวพาเมิ่งชิงชิงออกไปจากตรงนี้แล้ว
“ตูม...”
อาอีะเิตัวเอง จิตแตกซ่านิญญาแตกสลาย ไม่หลงเหลือแม้แต่เศษซาก
เมิ่งชิงชิงเหม่อลอย ในใจรู้สึกโศกเศร้า
……
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมิ่งชิงชิงสงบอารมณ์ลง สีหน้ากลับมาเป็ปกติ ถึงได้หันมามองจั๋วอวิ๋นเซียนอย่างจริงจังเป็ครั้งแรก
ชายหนุ่มชุดขาวเส้นผมปลิวไสว สง่างามสูงส่ง อบอุ่นอ่อนโยน กลับมีปอยผมสีขาวสองฝั่งระหว่างหน้าผาก ยิ่งเพิ่มความรู้สึกเป็ผู้ใหญ่และาุโมากขึ้นหลายส่วน
เมิ่งชิงชิงเคยเจออัจฉริยะเผ่ามนุษย์มาไม่น้อย กลับไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่สง่างามเช่นนี้มาก่อน นางไม่เคยคิดว่าจะมีวันหนึ่งที่นางถูกเผ่ามนุษย์ที่นางเกลียดชังช่วยชีวิตเอาไว้ ทั้งยังมิใช่เพียงครั้งเดียว อารมณ์ซับซ้อนมากมายที่มิอาจบอกกับคนอื่นได้ปะทุขึ้น
“พรวด!”
เมิ่งชิงชิงกระอักเืออกมา ร่างกายค่อยๆ อ่อนแอลงเรื่อยๆ
“องค์หญิงสาม?”
ขุนพลทั้งหลายล้อมวงเข้ามา กลับเห็นพลังสีดำวนเวียนตรงาแของเมิ่งชิงชิง ราวกับเป็พิษอสรพิษร้าย ไม่ยอมจางหาย
“นี่...นี่คือพิษปีศาจ?”
ขุนพลทั้งหลายเผยสีหน้าใแล้วถอยห่างครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อพวกเขานึกถึงสถานะของคนาเ็แล้ว ก็ก้มหน้าด้วยความอับอายทันที
‘พิษปีศาจ’ มันคือพิษชั่วร้ายที่มีพลังหยินมากที่สุดในใต้หล้า ติดต่อแพร่เชื้อได้อย่างรวดเร็ว หากถูกพิษจะกลายร่างเป็ปีศาจในระยะเวลาอันสั้น ดุร้ายบ้าคลั่ง สูญเสียสติไปจนหมด ใต้หล้ามีสมบัติิญญาเพียงไม่กี่ชนิดที่สามารถแก้พิษนี้ได้
ดังนั้นไม่เพียงขุนพลเผ่าสมุทรเท่านั้น แม้แต่ยอดฝีมือที่มีความรู้ในเผ่ามนุษย์ก็ถอยห่างออกไปไกล กลัวว่าจะหลบไม่ทัน
“พิษปีศาจหรือ ดูท่าคงยากจะรอดได้แล้ว”
เมิ่งชิงชิงส่ายหน้าอย่างขมขื่น นางรู้สึกเฉยชากับความเป็ความตายไปแล้ว
ในเผ่าสมุทรมิใช่ไม่มีวิธีแก้พิษปีศาจ แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสูงมาก อีกทั้งในสถานการณ์เช่นนี้ อยู่ห่างไกลมากเกินไป เมิ่งชิงชิงทำได้เพียงถอนหายใจกับชีวิตของตน
อาจเป็เพราะรู้ว่าตัวเองต้องตาย เมิ่งชิงชิงจึงเลิกคิดที่จะดิ้นรนและเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “เ้าชื่อไป๋เฮ่อสินะ? ขอบคุณเ้าที่ช่วยข้า”
“……”
เมื่อได้ยินคำขอบคุณของเมิ่งชิงชิง จั๋วอวิ๋นเซียนขมวดคิ้วแน่น จากนั้นจุดเปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ที่ปลายนิ้ว ดีดเข้าไปตรงาแของเมิ่งชิงชิง
“เ้าหนู เ้าทำอะไร?”
ขุนพลเผ่าสมุทรเ่าั้ทั้งใและโมโห คิดว่าจั๋วอวิ๋นเซียนกำลังซ้ำเติม...แต่เมื่อพวกเขากำลังจะลงมือ เมิ่งชิงชิงกลับรีบหยุดพวกเขาเอาไว้
ทุกคนมองพิษปีศาจตรงาแเมิ่งชิงชิงด้วยความตะลึง มันกำลังถูกเพลิงสีขาวแผดเผาทีละน้อยๆ!
เพลิงหยางบริสุทธิ์ ชำระล้างความชั่วร้ายทั้งปวง
เมื่อไม่มีการรบกวนจากพิษปีศาจ พลังชีวิตของเมิ่งชิงชิงค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมา สภาพจิตใจก็ดีขึ้นไปด้วย
เมื่อเห็นภาพนี้ กองทัพเผ่าสมุทรโห่ร้องยินดี ฝั่งมนุษย์ก็ผ่อนลมหายใจโล่งอก
แน่นอนว่าสิ่งที่ทุกคนสนใจก็คือเปลวเพลิงสีขาวที่จั๋วอวิ๋นเซียนปล่อยออกมา ถึงกับสามารถกำจัดพิษปีศาจได้ นี่เป็เื่ที่ไม่มีใครคาดคิด!
แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าคิดร้ายกับจั๋วอวิ๋นเซียนแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงจั๋วอวิ๋นเซียนเป็คนเ้าแผนการ ใครจะรู้ว่าเขายังซ่อนพลังเอาไว้อีกมากเท่าไร? แค่สถานการณ์ในตอนนี้จั๋วอวิ๋นเซียนเพิ่งช่วยชีวิตองค์หญิงสามแห่งเผ่าสมุทร เผ่าสมุทรไม่มีทางปล่อยให้ใครทำร้ายเขาได้แน่
……
“ไป๋เฮ่อ เหตุใดเ้าจึงช่วยข้า?”
เมิ่งชิงชิงมองจั๋วอวิ๋นเซียนด้วยแววตาซับซ้อน มนุษย์และเผ่าสมุทรเป็ศัตรูกัน โดยปกติแล้วไม่มีทางญาติดีกันแน่
เมื่อเทียบกันแล้วหากเป็เมิ่งชิงชิงอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางไม่มีทางช่วยมนุษย์แน่ ต่อให้อีกฝ่ายเป็คนดีก็ตาม
จั๋วอวิ๋นเซียนเก็บเพลิงกลับไปแล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้มีคนวางแผนร้ายกับพวกเรา ข้าเพียงแค่ไม่อยากเป็แพะรับบาปให้ผู้อื่นเท่านั้น”
“รับบาปหรือ? เ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เมิ่งชิงชิงเองก็มิใช่คนโง่เขลาจึงนึกอะไรขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
จั๋วอวิ๋นเซียนพยักหน้าเล็กน้อย “เ้าคือองค์หญิงสามแห่งเผ่าสมุทร มีฐานะสูงส่ง หากเ้าตายที่นี่ เผ่ามนุษย์และเผ่าสมุทรต้องทำาเต็มรูปแบบแน่ อีกทั้งหากไม่ตายก็ไม่เลิกรา คำอธิบายใดๆ ก็ไร้ประโยชน์”
“……”
เมิ่งชิงชิงเงียบไม่พูดไม่จา ถึงแม้ตามหลักแล้วนางรู้ว่าสิ่งที่จั๋วอวิ๋นเซียนกล่าวมาเป็ความจริง แต่ตามความรู้สึกนางกลับมิได้อยากฟังคำตอบเช่นนี้
ความรู้สึกเป็สิ่งที่ลึกลับซับซ้อนมาก มันปรากฏออกมาโดยไม่รู้ตัวและหายไปอย่างไร้สุ้มเสียง
