“แม่คะ พระครูบอกว่าคนเราเกิดมาหลายภพหลายชาติ แม่คิดว่าพระครูพูดจริงไหมคะ” ก่อนที่พิมลวรรณ์จะแย้มยิ้มออกมา แล้วเอื้อมมาจับแขนของลูกสาวขณะที่จัดเสื้อผ้าเข้าตู้ในเรือนพัก
“ไหนลินลองเล่าเื่นั้นให้แม่ฟังหน่อยซิ เื่ที่ว่าลินเคยได้ยินเสียงอีกเสียงของตัวเอง” หญิงสาววางมือจากงานที่ทำ พลันนั่งทบทวนครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลำดับเื่ราวใหม่อีกครั้ง
“วันนั้นที่แม่ขับรถพาลินไปซื้อของ อยู่ ๆ ความรู้สึกประหลาดก็เกิดขึ้น ลินหันมองไปทั่ว มองผู้คนที่เดินไปมาสับสนวุ่นวาย มองตึกรามบ้านช่อง มองคนในรถสองแถวตรงหน้า แล้วมันก็มีเสียงหนึ่งในใจถามลินว่า เห็นแล้วหรือยัง พอแล้วหรือยัง ลินก็ตอบกลับเสียงนั้นไปว่า เห็นแล้ว พอแล้ว ทุกสรรพสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้ามีแต่ความทุกข์ค่ะ ความรู้สึกในห้วงลึกบอกลินว่า ลินเบื่อการเกิด” บทสนทนาของหญิงสาวที่พูดกับมารดาของเธอในเวลานี้ ได้ยินไปถึงญาณอันแข็งแกร่งของผู้บำเพ็ญเพียรบารมีบนยอดเขาสูงลิบนั้น ชายหนุ่มลืมตาขึ้น พลันใจหล่นวูบทันที
“นลินญา....” ศตนันท์นาคราช ถอนตบะออกแล้วส่ายดวงตากลมเข้มไปมา
“เ้าหนีพี่ไปบำเพ็ญบารมีในเมืองมนุษย์ ชาติแล้วชาติเล่า เ้าก็เป็เช่นนี้เสมอ อยู่ในศีลในธรรมตามคำสัตย์ที่เ้าเคยถือไว้ ว่าจะไม่ขอร่วมชีวิตกับพี่อีก....แต่พี่ไม่คิดว่าเ้าจะ...เ้ากำลังจะหนีพี่อย่างไม่มีวันกลับมา” ชายหนุ่มเปลี่ยนรูปร่างเป็งูั์สีทองอร่าม มุดออกจากสถานที่บำเพ็ญบารมีในทันที ในภพแห่งมิติทับซ้อนเขาเลื้อยลากตัวลงจากยอดเขาสูงมา แล้วแอบมองนลิญาที่กำลังนั่งกรรมฐานอยู่ริมธารน้ำ
“ต้องไม่จบแบบนี้ ต้องไม่เป็แบบนี้” ร่างของงูใหญ่สีทองค่อย ๆ กลายร่างเป็มนุษย์รูปงามทรงเครื่องกษัตริย์จับจ้องไปยังหญิงอันเป็ที่รัก สองเท้าของเขาเคลื่อนเข้าหานางพร้อมกับลมกระโชกขึ้นอย่างรุนแรง
“อย่าเข้ามา อย่าทำให้นางต้องละจากกรรมฐาน” เสียงของพระครูดังลอดเข้ามาให้พญานาคหนุ่มหยุดก้าวเข้าไปหานาง ก่อนเขาจะกลั้นน้ำตาแล้วตอบกลับพระผู้ทรงศีลบริสุทธิ์ไปด้วย สุรเสียงก้องกังวาน
“ได้โปรดเมตตาข้า ข้ารอนางมานับพัน ๆ ปี พระคุณเ้าจะให้นางทิ้งข้าไปอย่างไม่มีวันหวนคืนเช่นนั้นฤา นางกำลังเบื่อการเกิด นางกำลังจะเข้าสู่กระแสแห่งนิพพาน หากเป็เช่นนั้นข้าจะอยู่ต่อได้อย่างไร พระคุณเ้าได้โปรดเห็นใจความรักที่ข้ามีต่อนางด้วย”
“จิตนางตั้งมั่นเช่นนี้มาหลายภพหลายชาติท่านก็รู้ นางตั้งมั่นนับจากวันที่ดับดวงจิต แล้วอธิษฐานขอให้ได้จุติในเมืองมนุษย์มิ้าข้องเกี่ยวกับนาคพิภพอีก คำสัตย์ที่เข้มข้นส่งผลให้นางไม่เคยได้กลับมาจุติเป็นาคนานนับพัน ๆ ปี นางตั้งมั่นเดินตรงเข้าสู่กระแสแห่งการหลุดพ้นนานแล้ว ไม่มีผู้ใดขวางกั้นประสงค์อันแรงกล้าของนางได้แม้แต่ข้า” น้ำเสียงนุ่มนวลกล่าวอย่างผู้มีจิตใจปล่อยวาง
“ข้าจะทำทุกทางให้นางกลับมา” ดวงตาแดงก่ำเปิดประกายลุกโชน พัดพาให้กระแสลมแรงขึ้นพร้อมกับเม็ดฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่บอกกล่าว
