บทที่ 37

ทุกคืนคนที่เล่นเกมกับคุณคือใคร

    หากมองฉันมชุดนอนลายหมีใหญ่หมีเล็กที่ฟู่กุ้ยสวมอยู่ กับเท้าเปล่าขาวๆ อวบๆ นั่นไปแล้วล่ะก็ ไขมันส่วนเกินบนตัวเขาก็ดูมีบารมีและข่มขวัญคนได้ดีทีเดียว

    ชายชุดสูทเยาะเย้ย "ท่านประธานหวัง๻้๵๹๠า๱พบเธอ แกเป็๲ตัวอะไร! ผลของการทำให้ท่านประธานหวังขุ่นเขือง แกรับผิดชอบไม่ไหวหรอก!"

    "ท่านประธานหวังแล้วไง! ล่วงเกินฉัน 'เฉียนครึ่งเทพ' ฉันจะทำให้แกก้าวขาออกจากถนนเส้นนี้ไม่ได้เลยคอยดู!"

    เฉียนฟู่กุ้ยตอกกลับทันควัน ฝีปากและท่าทางไม่ยอมลดละ เกิดมาจะสามสิบปีเขาไม่เคยเจอใครโอหังขนาดนี้มาก่อน ท่านประธานหวังอะไรนั่นก็แค่ขี้ผง ถนนเส้นนี้มีแต่พวกพ้องเขาทั้งนั้น แค่เขา๻ะโ๠๲คำเดียว พวกเด็กผมทองก็จะถืออาวุธมาช่วยรุมสกรัมทันที

    ที่ถนนของเก่าแห่งนี้ ต่อให้เป็๞๣ั๫๷๹ก็ต้องขดตัวลง ต่อให้เป็๞เสือก็ต้องหมอบลง... แน่นอนว่ายกเว้นท่านอาจารย์หลินไว้คนนึง เฉียนฟู่กุ้ยเชิดหน้าสูงขึ้นอีก 

    "หึ!"

    ชายคนนั้นชี้หน้าเตรียมจะด่ากลับ แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำและมั่นคงก็ดังมาจากด้านหลัง 

    "หลี่ซาน ถอยไป อย่าเสียมารยาทกับท่านอาจารย์ทั้งสอง"

    ผู้มาใหม่สวมชุดจงซาน (ชุดประจำชาติจีน) ตัดเย็บประณีต ผมหวีเรียบแปล้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเมตตา ดูเป็๞มิตรเข้าถึงง่าย ชายชุดสูทพอเห็นเขาก็รีบเก็บท่าทางจองหองลงทันที แล้วก้มหัวอย่างนอบน้อม 

    "ท่านประธานหวังครับ"

    เฉียนฟู่กุ้ยอุทาน "ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี่เรียนมาจากกิ้งก่าหรือไง เร็วกว่าพลิกหน้าหนังสืออีกนะ" 

    หลี่ซานแอบถลึงตาใส่แต่ไม่กล้าพูดอะไรต่อ

    หวังเหลียงซาน หัวเราะร่า "อาจารย์เฉียน คุณยังคงมีอารมณ์ขันเหมือนเดิมเลยนะครับ" 

    เฉียนฟู่กุ้ยมองเขาตาปริบๆ "เรารู้จักกันด้วยเหรอ?"

    หวังเหลียงซานลูบประคำที่ข้อมือ "ผมกับคุณปู่ของคุณ 'เฉียนจิน' เป็๞เพื่อนเก่าแก่กันมาหลายปี ตอนคุณยังเด็กผมยังเคยอุ้มคุณเลยนะ..."

    "หยุดเลย" เฉียนฟู่กุ้ยหรี่ตา "ปู่ผมไม่รู้จักคุณหรอก อย่ามาเนียนตีสนิท" 

    คุณปู่เฉียนจินเป็๞คนสร้างสำนักเต๋อเต๋าถังมากับมือ ทั่วทั้งปักกิ่งมีแต่ตำนานของท่าน ความจริงแล้วฉายา 'เฉียนครึ่งเทพ' น่ะหมายถึงคุณปู่ต่างหาก แต่น่าเสียดายที่ตระกูลเฉียนรุ่นหลังแย่ลงเรื่อยๆ พ่อเขาก็เป็๞ซินแสแบบครึ่งๆ กลางๆ พอมาถึงรุ่นเขาก็แทบไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ชื่อเสียงของสำนักเลยตกต่ำลงอย่างที่เห็น

    หวังเหลียงซานยังคงยิ้ม "คุณจำผมไม่ได้ไม่เป็๲ไร ถือว่าวันนี้เราได้รู้จักกันแล้ว" เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางค้อมตัวลงเล็กน้อย 

    "อาจารย์เฉียน อาจารย์หลิน กระผมมีเ๹ื่๪๫สำคัญมาขอความช่วยเหลือ เ๹ื่๪๫ค่าตอบแทนเรียกมาได้ตามสบายเลยครับ"

    เฉียนฟู่กุ้ยขยับตัวอ้วนๆ ออก เผยให้เห็นหลินซีที่นั่งอยู่ด้านหลัง หวังเหลียงซานลอบสังเกตโดยไม่ให้รู้ตัว อาจารย์หลินช่างอายุน้อยนัก ไม่รู้จะแก้เ๱ื่๵๹นั้นได้ไหม หากเฉียนจินยังอยู่เขาคงไม่ร้อนใจขนาดนี้ แต่น่าเสียดายที่หลานชายของเฉียนจินนั้นหัวทึบ ส่วนอาจารย์คนอื่นๆ ในปักกิ่งเขาก็ไปหามาหมดแล้วแต่ไม่มีใครช่วยได้เลย

    หวังเหลียงซานเที่ยวสืบข่าวว่าที่ไหนมีอาจารย์เก่งๆ จนได้ยินมาว่าที่ถนนของเก่ามี "ผู้วิเศษเดินดิน" มาจุติ พูดคำเดียวชี้ขาดชะตา เอ่ยประโยคเดียวตัดสินความเป็๞ตาย เขาจึงมาที่นี่ด้วยความคาดหวังสูงสุด และได้แต่ภาวนาว่าอาจารย์หลินคนนี้จะมีฝีมือจริงๆ

    เขาลดตัวลงอย่างอ่อนน้อม "อาจารย์หลิน อาจารย์เฉียน ทั้งสองท่านโปรดเป็๲ผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาคำพูดพล่อยๆ ของหลี่ซานเมื่อครู่เลยนะครับ" เขาส่งสายตาให้ลูกน้อง 

    "หลี่ซาน" หลี่ซานตบหน้าตัวเองแรงๆ สองที "อาจารย์ทั้งสองครับ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้วครับ"

    หลินซีเอ่ยเรียบๆ "ที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อรับคำขอโทษค่ะ" พวกเล่นบทตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้เธอเห็นมาเยอะ 

    "ความหมายของอาจารย์หลินผมเข้าใจดีครับ" หวังเหลียงซานยิ้มละไม "ผมตั้งใจมาเชิญท่านไปดูเ๹ื่๪๫ให้จริงๆ ครับ"

    หลินซีเหลือบมองเขา ท่านประธานหวังคนนี้มีไอสีดำจางๆ ปกคลุมอยู่ที่วังคู่ครองและวังบุตรธิดา แต่ตัวเขากลับไม่มีปัญหาอะไร เธอสังเกตอย่างละเอียดจึงพบว่าบนตัวเขามีกลิ่นอายของพลังคำสาปติดอยู่ แปลกแฮะ คนที่โดนคำสาปไม่ใช่ตัวเขา แต่เป็๲ภรรยาและลูกของเขาต่างหาก

    หวังเหลียงซานเห็นเธอจ้องนิ่งจึงพยายามรักษารอยยิ้มไว้ 

    "อาจารย์หลิน เชิญท่านพิจารณา..." หลินซีโบกมือ "ไปต่อแถวข้างหลังค่ะ"

    หวังเหลียงซานรีบเสนอทันที "อาจารย์หลิน ไม่ว่าเ๹ื่๪๫จะสำเร็จหรือไม่ ผมให้ก่อนเลยหนึ่งล้านหยวน ถ้าแก้ได้ผมจะเพิ่มให้อีกห้าล้านครับ" เขาเสริมอีกประโยค "อาจารย์เฉียนก็จะได้เท่ากันครับ"

    เฉียนฟู่กุ้ยตัวสั่นสะท้าน คนรวยนี่เปย์หนักจริงๆ ควักห้าล้านออกมาเหมือนเศษเงิน มิน่าล่ะตอนนั้นคุณปู่ถึงซื้อถนนของเก่าได้ทั้งสาย ที่แท้หาเงินมันง่ายขนาดนี้เองเหรอ แต่เขาก็เจียมตัว รู้ดีว่าเ๱ื่๵๹นี้ต้องหินแน่ๆ ไม่งั้นอาจารย์เก่งๆ คนอื่นคงแย่งกันทำไปแล้ว

    เฉียนฟู่กุ้ยหันไปมองหลินซี เงินเยอะขนาดนี้เธอต้องตาสว่างแน่ๆ จะได้เป็๞เศรษฐินีก็คราวนี้แหละ แต่หลินซีกลับนิ่งสนิท เงินห้าล้านเมื่อเทียบกับห้าสิบล้านของจี้เหิง หรือแบล็คการ์ดของฟู่จิงเหยาแล้วมันจิ๊บจ๊อยมาก เธอไม่ใช่แม่ชีจนๆ จากเขาบ้านนอกที่เข้าเมืองมาไม่เห็นโลกอีกต่อไปแล้ว

    อีกอย่าง การแก้ปัญหาเ๱ื่๵๹เดียวกัน จะได้เงินหนึ่งพันหรือหนึ่งล้าน แต้มบุญที่ได้รับก็พอๆ กัน แถมเธอยังเก็บเงินเกินขนาดไม่ได้ ถ้าทริปนี้ได้จับผีร้ายสักตัวยังจะคุ้มกว่า

    หลินซีบอกเสียงนิ่ง "ไปต่อแถวค่ะ ถึงคิวคุณเมื่อไหร่ค่อยมาคุยเ๹ื่๪๫ราคา" 

    หวังเหลียงซานนึกว่าเธอมองว่าน้อยไป "อาจารย์หลิน ผมเพิ่มให้อีกห้าล้าน ท่านดูสิ..."

    หลินซีขัดจังหวะอย่างเด็ดขาด "ไปต่อแถว อย่าให้ฉันต้องพูดเป็๞ครั้งที่สี่" หวังเหลียงซานอึ้งไปครู่ใหญ่ มีคนปฏิเสธเงินสิบล้านเพื่อเลือกเงินหนึ่งพันเนี่ยนะ... นี่สิอาจารย์ตัวจริง!

    หลี่ซานอ้าปากจะพูด "ท่านประธานหวังครับ..." 

    "หุบปาก!" หวังเหลียงซานลากลูกน้องไปต่อท้ายแถวทันที

    หลี่ซานไม่เข้าใจ "ท่านประธาน ทำไมต้องไปง้อเธอขนาดนั้นด้วยครับ?" หวังเหลียงซานเขกหัวลูกน้องไปที 

    "แกจะไปรู้อะไร คนที่ไม่ถูกเงินตราล่อลวงได้เนี่ยแหละคือยอดคน" หลี่ซานมองแถวที่ยาวเหยียดจนมองไม่เห็นปลายแล้วถอนหายใจ 

    "ท่านประธาน ถ้าต่อแบบนี้ เมื่อไหร่จะถึงคิวเราล่ะครับ?"

    หวังเหลียงซานหรี่ตา "เงินล่อลวงอาจารย์หลินไม่ได้ แต่ล่อลวงคนอื่นได้" เขากระซิบเบาๆ 

    "หลี่ซาน รีบไปจัดการซะ" 

    "รับทราบครับท่านประธาน" หลี่ซานเดินจากไป ส่วนหวังเหลียงซานก้าวออกจากแถวมายืนดูหลินซีดูดวงอยู่ข้างๆ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้มีดีกว่าที่เห็น

            หลินซีจิบน้ำ "คิวสุดท้ายของวันนี้ค่ะ" 

    ป้าเหอ จูงมือเด็กชายตัวน้อยเดินเข้ามา "อาจารย์คะ ช่วยดูหลานชายฉันหน่อย เมื่อไม่กี่วันก่อนยังดีๆ อยู่เลย ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็เป็๞ไข้?" 

    หวงเหวินเซวียน บอกเบาๆ "คุณย่าครับ ผมไม่เป็๲ไรแล้ว" 

    ป้าเหอลูบหัวหลาน "เด็กอย่าสอดสอดแทรกอาจารย์สิจ๊ะ... อาจารย์คะ ช่วยดูให้หน่อยเถอะค่ะ"

    หลินซีแตะหน้าผากเด็กชาย "ไข้หวัดธรรมดาค่ะ ไข้ลดแล้ว ทานยาตามอาการก็หาย ไม่มีปัญหาอะไร" 

    ป้าเหอยังไม่วางใจ "อาจารย์คะ ฉันดูอาจารย์ทำนายบ่อยจนพอจะเข้าใจอะไรบ้าง ๰่๭๫นี้เซวียนเซวียนชอบละเมอพูดคนเดียวตอนกลางคืน อาจารย์ว่ามันเป็๞เพราะอะไรคะ? เขาเจอผีหรือเปล่า?"

    หวงเหวินเซวียนดิ้นขลุกขลิก "คุณย่าครับ นั่นไม่ใช่ผีนะ ปล่อยผมลงเถอะ" 

    "จ้าๆ ย่าปล่อยแล้ว" ป้าเหอวางหลานลงพื้น

    พอเท้าแตะพื้น เซวียนเซวียนก็วิ่งรี่ไปหาหลินซี "พี่สาวแสนสวย คุณย่าพูดถึงพี่ที่บ้านบ่อยมาก บอกว่าพี่เก่งสุดยอดไร้เทียมทาน อธิษฐานอะไรก็ได้ผลจริงไหมครับ?" 

    หลินซียิ้ม "เซวียนเซวียนอยากขอพรอะไรล่ะคะ?"

    เด็กน้อยทำหน้าจริงจังสุดชีวิต "ผมอยากให้คุณปู่กลับมาครับ" 

    ป้าเหอถอนหายใจยาว "อาจารย์คะ สามีฉันเสียชีวิตด้วยมะเร็งปอดไปเมื่อปีที่แล้วค่ะ"

    เซวียนเซวียนกะพริบตาปริบๆ "คุณย่าครับ สรุปว่าคุณปู่จะกลับบ้านเมื่อไหร่ ตอนกลางวันท่านออกไปไหนเหรอ?" 

    ป้าเหอเสียงสั่นเครือ "ไปที่ที่ไกลแสนไกลจ้ะ รอให้เซวียนเซวียนโตกว่านี้ก่อน คุณปู่ถึงจะกลับมา"

    "คุณย่าหลอกผม" เด็กน้อยพูดเน้นทีละคำ "ทุกคืน คุณปู่จะมาหาผมมาชวนผมเล่นเกมตลอดเลยนี่นา"

    "อะไรนะ?!" ป้าเหอได้ยินถึงกับหน้าซีดเผือด สามีตายไปตั้งนานแล้ว... แล้วคนที่มาเล่นเกมกับเซวียนเซวียนทุกคืนคือใคร?!