หลายปีก่อน
คืนหนึ่งท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆหนา แสงจันทร์ถูกกลืนจนมืดสนิท ฝนโปรยเม็ดกระหน่ำไม่หยุด เสียงฟ้าผ่ารัวเหมือนกลองศึก กลางหมู่บ้านชายแดนเล็ก ๆ มีเพียงเพิงไม้โทรม ๆ หลังหนึ่งที่ส่องแสงตะเกียงสลัวลอดออกมา
ริค ตอนนั้นยังเป็เพียงชายหนุ่มวัยรุ่น ร่างสูงแต่ผ่ายผอมจากการขาดอาหาร ใบหน้าคมเข้มมีรอยขีดข่วนและรอยฟกช้ำเต็มไปหมด เขานั่งอยู่หน้าประตูไม้เก่า มือกำดาบสนิมบิ่นแน่นเหมือนมันคือสมบัติชิ้นเดียวที่พอจะใช้ปกป้องชีวิตได้
ด้านหลังเขา มีร่างเล็กสองร่างห่มผ้าขาด ๆ ม้วนตัวอยู่ใกล้กองไฟเล็ก ๆ น้องชายทั้งสองของเขา ดวงตากลมสั่นพร่าเพราะทั้งหิว ทั้งหนาว
“พี่…พรุ่งนี้เราจะได้กินอะไรไหม” เสียงของ นิค น้องชายคนเล็กถามแ่ เสียงนั้นเหมือนมีมีดกรีดกลางหัวใจริค
เขาไม่ได้ตอบทันที เพียงกำมือแน่นจนเส้นเืปูด ก่อนจะพูดเสียงต่ำหนักแน่น
“พี่สัญญา…จะหามาให้ได้”
คำสัญญานั้นไม่ใช่ครั้งแรก และก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เขาต้องกัดฟันพูดออกไปทั้งที่ในใจเองก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้จริงหรือไม่ แต่แววตาน้องชายคือสิ่งเดียวที่บังคับให้เขายืนหยัด
รุ่งสาง ริคแบกดาบบิ่นออกสู่ป่า อากาศชื้นจากฝนเมื่อคืนทำให้พื้นดินลื่น แต่เขายังฝืนก้าวเข้าไป ล่าสัตว์หรือหาเห็ดรากไม้ก็ยังดี ตราบใดที่ไม่กลับไปมือเปล่า
เสียงกระโจนของหมาป่าดังขึ้นไม่ทันตั้งตัว เงาดำพุ่งออกจากพงหญ้า ดวงตาแดงก่ำของมันสะท้อนแสงเช้า ริคกัดฟันยกดาบขึ้นรับ เสียงเหล็กกระทบเขี้ยว “แก๊กกก!” สะท้านจนแขนชาเกือบหัก
แต่เขาไม่มีสิทธิ์ล้ม ข้างหลังมีน้องชายรออยู่ ริคคำรามในลำคอเหมือนสัตว์ป่า ปัดเขี้ยวออกแล้วแทงดาบสนิมเข้าไปตรงลำคอ เือุ่นพุ่งกระเซ็นใส่ใบหน้า เขาหอบหายใจแรงแต่ไม่ยอมทรุด
เขาถลากลับบ้านพร้อมซากสัตว์ เปื้อนเืเต็มตัว แต่น้องชายทั้งสองยิ้มกว้างครั้งแรกในรอบหลายวันเมื่อได้กลิ่นเนื้อย่าง เสียงหัวเราะแ่ ๆ นั้นคือเพลงที่สวยงามที่สุดสำหรับริคในวันนั้น
หลายปีผ่านไป ริคกับน้องชายต้องต่อสู้เช่นนี้ไม่รู้กี่ครั้ง ล่าสัตว์ สู้โจรป่า หรือต่อต้านคนจากเมืองที่เข้ามาขูดรีด พวกเขาถูกกดหัวด้วยความยากจน ถูกหัวเราะเยาะว่าคือ “หนูสกปรกจากชายแดน” แต่ทุกแผลที่สั่งสมค่อย ๆ หล่อหลอมให้ดวงตาของริคแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย
ในค่ำคืนหนึ่ง เขานั่งข้างกองไฟ มองดวงตาน้องชายทั้งสองที่ส่องประกายในความมืด ความคิดเดียวก้องในใจ
“โลกนี้มันโหดร้าย…แต่ถ้าพวกเราไม่แกร่งขึ้น พวกเราจะถูกกลืนหายไปทั้งหมด”
คืนนั้นเองที่ริคปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่ใช่เพียงหนูชายแดนอีกต่อไป เขาจะเป็แสงสว่างที่ไม่ว่าใครก็ต้องเงยหน้ามองขึ้นมา
และเหมือน์จะเป็ใจหลังจากนั้นไม่นาน พี่น้องทั้งสาม ก็ได้ปลุกพลังกลายเป็ผู้กล้าที่แข็งแกร่ง
