เมื่อเห็นไช่เอี๋ยนนิ่งเงียบไป เจินซิ่วก็นึกว่าเธอไม่ยอมปล่อยตัวหยางเฉินไปง่ายๆ คิดได้ดังนั้นเธอก็หันไปหาหยางเฉิน และก้มหน้ากล่าวเสียงค่อยว่า

        "ลุง ฉันไม่ดีเอง ลุงเลยพลอยติดร่างแหไปด้วย”

        หยางเฉินยิ้มพลางเอามือหยิกแก้มสีชมพูของเธอพร้อมกล่าวว่า "เด็กโง่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"

        เจินซิ่วที่ถูกหยิกแก้มอย่างกะทันหันก็รีบถอยหลัง ใบหน้าเด็กสาวเริ่มแดงเล็กน้อยเนื่องจากความอาย

        "ไช่เอี๋ยน ผมรับประกันได้เลย เด็กคนนี้ไม่ได้เลวร้ายอะไร ปัญหาสำคัญคือสามคนนั้น ทางที่ดีอย่าปล่อยพวกมันไป ไม่อย่างนั้นพวกมันต้องมาทำร้ายเจินซิ่วอีกแน่ๆ" หยางเฉินกล่าวว่า

        ไช่เอี๋ยนยิ้มขึ้น สีหน้าแสดงออกว่ากำลังสนใจเ๹ื่๪๫นี้อย่างมาก เธอกล่าวว่า "อยากให้ฉันเชื่อนายงั้นเหรอ?"

        "ผมแค่ผู้ชายตัวเล็กๆ แต่คุณเป็๲ถึงสารวัตรผู้ยิ่งใหญ่ ก็เรานั้นมันคนละชั้นกันนี่" หยางเฉินกล่าว

        "ฉันจะเชื่อนายก็ได้ แต่นายต้องบอกเหตุผลอื่นๆ มาอีก ฉันไม่คิดว่านายจะเป็๞แค่ผู้ชายตัวเล็กๆ ฉันกล้ารับประกันได้เลย" ไช่เอี๋ยนชี้มือไปที่หยางเฉิน ทำให้หน้าอกที่ใหญ่ดุจขุนเขากระเพื่อมขึ้นลง

        หยางเฉินเห็นเข้าเต็มสองตาแต่ก็แสร้งทำเป็๲กระแอมไอ “แค่กๆ” พร้อมกล่าวว่า "พวกเราเป็๲เพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอ..."

        ไช่เอี๋ยนได้ยินดังนั้นก็ดูเหมือนจะมีความสุขอย่างมาก เธอพยักหน้ากล่าวว่า "ดี! นายช่วยฉันไว้มาก ถ้างั้นวันนี้ฉันจะรับฟังสิ่งที่นายพูด"

        เจินซิ่วได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงไปในทันที เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเ๱ื่๵๹ทั้งหมดจะจบลงง่ายดายเช่นนี้

        "เจินซิ่ว" ไช่เอี๋ยนกล่าวกับเจินซิ่วด้วยสีหน้าจริงจัง "เธอมาที่นี่ครั้งแรกตอนยังเป็๞เด็กผู้หญิงอายุต่ำกว่าสิบแปดปี แต่กลับลักทรัพย์ ขับรถซิ่ง ทั้งยังมีเ๹ื่๪๫ทะเลาะวิวาท เดินในเส้นทางนี้ย่อมไม่มีอนาคตอย่างแน่นอน วันนี้หยางเฉินช่วยเธอไว้ เพราะเชื่อใจว่าเธอจะกลับตัวกลับใจ ดังนั้นหากในภายหลัง เธอมาที่นี่อีก แน่นอนว่าฉันจะลงโทษเธอให้หนักขึ้น"

        เจินซิ่วกัดริมฝีปากบาง น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม ลุกขึ้นยืนโค้งคำนับถึงสามติดต่อกัน

        "สารวัตรไช่ ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะเป็๞คนดี และไม่ทำเ๹ื่๪๫ที่ผิดกฎหมายอีก..."

        ไช่เอี๋ยนยิ้ม เธอลูบเส้นผมของเจินซิ่วพร้อมกล่าวว่า "ต้องขอบคุณลุงคนนั้นของเธอนะ"

        เจินซิ่วมองไปที่หยางเฉินทั้งน้ำตา ใบหน้าของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น

        ไช่เอี๋ยนสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย นั่นทำให้หยางเฉินคิดว่าการมีเพื่อนที่มีตำแหน่งใหญ่โตนั้นก็ไม่เลวเลยทีเดียว

        หลังจากพูดคุยกันสักพักแล้ว หยางเฉินจึงถามไช่เอี๋ยนเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫ที่ผ่านมาของเจินซิ่ว

        มันกลับกลายเป็๲ว่าแม่ของเจินซิ่วเป็๲ชาวเกาหลี พ่อของเธอเป็๲นักธุรกิจจีน แต่แล้วเพียงหนึ่งปีหลังจากแต่งงาน ธุรกิจของพ่อเจินซิ่วก็ล้มละลาย แล้วปล่อยให้การสองแม่ลูกใช้ชีวิตด้วยกันเพียงลำพัง แต่ไม่นานนักแม่ของเจินซิ่วก็ด่วนจากไปด้วยโรคมะเร็งปากมดลูก เจินซิ่วจึงต้องโตขึ้นมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเริ่มถูกบังคับให้ทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีต่างๆ มากมาย จนถูกตำรวจจับไปหลายต่อหลายครั้ง

        แน่นอนว่าระหว่างที่ไช่เอี๋ยนเล่า เจินซิ่วไม่อาจทนรับฟังได้ เธอเดินไปทำเ๹ื่๪๫รถเข็นของเธอกับตำรวจคนอื่นๆ

        เมื่อจัดการเ๱ื่๵๹ทุกอย่างแล้ว หยางเฉินและเจินซิ่วก็เดินออกมาข้างนอกสถานีตำรวจและเตรียมตัวจะกลับบ้าน

        แต่ในขณะนั้นเองเจินซิ่วกลับรั้งแขนหยางเฉินแล้วพูดว่า ''ลุง! หยุดก่อน'' ด้วยท่าทีขวยเขินเล็กน้อย

        หยางเฉินรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ เจินซิ่วที่เผ็ดร้อนกลับกลายเป็๲ขี้อาย และยังระวังคำพูดมากกว่าเดิม

        "ว่าไงสาวน้อย?" หยางเฉินถาม

        เจินซิ่วกัดฟันแน่น และดึงแขนหยางเฉินเข้าไปในมุมหนึ่งที่ลับตาคน จากนั้นดึงสร้อยสีแดงออกจากคอ มันเป็๲สร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยว สีแวววาวสะท้อนแสง

        เจินซิ่วยัดสร้อยนั้นใส่ในมือของหยางเฉินทันที สองตากะพริบถี่รัว และกล่าวอย่างอายๆ ว่า

        "ฉันให้ลุง"

        "มันคืออะไร" หยางเฉินถามด้วยสายตาชั่วร้าย "นี่ไม่ใช่สัญลักษณ์แทนความรักหรอกเหรอ คุณเจินซิ่ว ฉันแต่งงานแล้วนะ อา... เธอกำลังจะทำให้ฉันมีปัญหาเสียแล้ว"

        เจินซิ่วทำหน้าตาไร้เดียงสาพร้อมกล่าวว่า "ลุงอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยน่า มันคือของที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน เป็๲เครื่องรางที่เอาไว้ป้องกันตัว"

        หยางเฉินยิ้ม เขากล่าวว่า "ของแม่เธองั้นเหรอ ของแบบนี้ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก"

        "ลุงเป็๲คนแรกที่ยื่นมือเข้าช่วยฉัน ดังนั้นฉันเลยคิดนี่อาจช่วยปกป้องลุงได้ ฉันไม่จำเป็๲ต้องใช้มันแล้ว ฉันมีลุงคอยปกป้องอยู่แล้ว"

        "เด็กโง่ เห็นฉันเป็๞อาจารย์หนูกันภัยหรือไง?” หยางเฉินลูบศีรษะเจินซิ่ว ทำให้เธอเกิดความรู้สึกมากมายออกมาไม่รู้จบ

        เจินซิ่วเบ้ปาก เธอตอบเขา "ตราบใดที่ฉันคิดถึงลุง ลุงก็จะสามารถปกป้องฉันได้แล้ว และนี่จะทำให้ลุงไม่อาจลืมฉัน"

        หยางเฉินหยิบสร้อยรูปจันทร์เสี้ยวขึ้นมาใส่พร้อมกล่าวว่า

        "เอาล่ะ ฉันจะรับมันไว้ แต่เธอต้องทำตัวดีๆ ล่ะ อย่าคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ ฉันจะคอยแอบดูเธอเรื่อยๆ"

        เจินซิ่วได้ยินดังนั้นก็แสดงใบหน้ายินดีออกมา แต่ก็กลับมาเหงาหงอยอย่างฉันพลัน

        "ฉันไม่มีโทรศัพท์ให้ติดต่อ... แต่ว่า... ฉันจะตั้งแผงลอยใกล้ๆ ขายอาหารเช้าและอาหารกินเล่นมื้อดึก ถ้าลุงมีเวลาก็แวะมาหาฉันบ้างนะ"

        "เมื่อถึงเวลานั้นก็อย่าลืมคิดเงินฉันก็แล้วกัน" หยางเฉินกล่าวอย่างสนุกสนาน

        เจินซิ่วหัวเราะอย่างร่าเริงพร้อมกล่าวว่า "ถ้าลุงพาพี่สะใภ้มาด้วย ฉันจะคิดราคาพิเศษให้ก็แล้วกัน แต่ว่าลุงแต่งงานแล้วจริงเหรอ?"

        "เห็นฉันเป็๞คนชอบพูดเล่นหรือไง?" หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        เจินซิ่วก้มหน้ากระซิบเบาๆ ว่า "อือ" จากนั้นจึงแสดงสีหน้าร่าเริงออกมาอีกครั้ง

        "ถ้าลุงมากับพี่สะใภ้ ฉันจะลดให้เป็๞พิเศษก็แล้วกัน อา... ลดให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยเป็๞ไง!?"

        "ยัยขี้เหนียว..." หยางเฉินดีดหน้าผากของเจินซิ่ว

        หยางเฉินรู้สึกดีต่อเจินซิ่วอย่างประหลาด อาจเพราะเธอเป็๞เด็กกำพร้าเช่นเดียวกับเขา

        เมื่อมองเจินซิ่วจากไปพร้อมรถเข็นแผงลอยของเธอ หยางเฉินก็รู้ว่าเธอเป็๲เด็กสาวอายุสิบแปดที่เก่งกาจและเข้มแข็ง

        หยางเฉินมองสร้อยจันทร์เสี้ยวที่คอ และต้องตกตะลึงออกมาเล็กน้อย ในตอนแรกนั้นเขาไม่ได้ให้ความสนใจมันเท่าไรนัก แต่เมื่อมองดีๆ แล้วมันกลับทำขึ้นจากแพลทินัม แต่ตามที่ไช่เอี๋ยนเล่าว่าพ่อของเธอเคยเป็๞นักธุรกิจมาก่อน และอาจมีมรดกตกทอดมาถึงเจินซิ่วบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร

        ในเวลานี้ด้านหน้าของสถานีตำรวจมีเพียงไช่เอี๋ยน และหยางเฉิน หลังจากเจินซิ่วไปแล้วไช่เอี๋ยนก็กระแอมไอออกมาสองครั้งกล่าวอย่างซุกซนว่า

        "ลุงหยางคะ ดูเหมือนว่าน้องสาวคนเล็กจะทำให้คุณลุงหวั่นไหวซะแล้ว?"

        หยางเฉินเก็บจี้ลงกระเป๋าไป เขาคิดจะเก็บมันเอาไว้เป็๲อย่างดี ชายหนุ่มยิ้มและกล่าวว่า "ไช่เอี๋ยนระวังคำพูดหน่อย ถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับเจินซิ่วจริงๆ "

        "นายจะบอกว่านายคิดกับเจินซิ่วแค่น้องสาวอย่างนั้นเหรอ?" ไช่เอี๋ยนหรี่ตาลง      

        "อันที่จริงถ้าเธอเป็๲น้องสาวของผมจริงๆ ก็ดีสิ"

        "เชื่อนายก็บ้าแล้ว..." ไช่เอี๋ยนกระซิบเสียงแ๵่๭ จากนั้นเธอก็ยื่นกล่องสีดำมาที่ด้านหน้าหยางเฉิน

        "อันนี้ของนาย"

        เห็นไช่เอี๋ยนแปรเปลี่ยนอารมณ์ฉับพลันแบบนี้ หยางเฉินก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันที

        "มันคืออะไรครับ?"

        "นายเปิดดูเองสิ" ไช่เอี๋ยนในตอนนี้มีรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

        หยางเฉินรับกล่องมาอย่างระมัดระวัง รู้สึกว่ากล่องใบนี้ค่อนข้างหนัก และเมื่อเปิดมันออกมาหยางเฉินก็ถึงกับพูดไม่ออก

        ภายในกล่องเป็๞ตาข่ายสีทองอ่อนที่ทำขึ้นอย่างประณีต ข้างในเป็๞นาฬิกาโรเล็กซ์เรือนหรูหรา ที่เพียงแค่มองก็รู้ได้ในทันทีว่ามันเป็๞ระดับท็อปเกรดที่ประดับไปด้วยทอง และชิ้นเพชรเป็๞จำนวนมาก

        ไช่เอี๋ยนเห็นหยางเฉินมองไปที่นาฬิกาและนิ่งเงียบไป ก็พูดขึ้นอย่างประหม่าว่า

        "นายชอบหรือเปล่า?"

        หยางเฉินเงยหน้าขึ้น มองไปที่ไช่เอี๋ยนอย่างสงสัย       

        "คุณให้ผมจริงๆ เหรอครับ?"

        "นี่เป็๲นาฬิกาของผู้ชาย" ไช่เอี๋ยนล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะก้มหน้าลง จากนั้นใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ซึ่งเป็๲กริยาที่ดูแปลกตาเป็๲อย่างมาก

        หยางเฉินปิดกล่องเข้าไปตามเดิมแล้วยิ้มกล่าวว่า "ขอบคุณครับ แต่ผมรับมันไว้ไม่ได้ มันราคาแพงเกินไป"

        "นาฬิกานี่ไม่ได้มีค่าอะไรเลย... ฉัน... ฉันอยากขอบคุณนายที่ช่วยฉันไว้ และเห็นว่านายยังไม่มีนาฬิกาใส่ ก็เลยจะซื้อให้นาย" ไช่เอี๋ยนอธิบายไม่เป็๲ศัพท์

        หยางเฉินส่ายหัวกล่าวว่า "คุณให้นาฬิกาผมมาผมก็ต้องใส่มัน แต่นี่อาจทำให้คนอื่นเข้าใจพวกเราผิดไปได้"

        ไช่เอี๋ยนหน้าขาวซีด "ฉันให้ของขวัญนาย แล้วทำให้นายอับอายอย่างนั้นเหรอ?"

        หยางเฉินขมวดคิ้ว "คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แต่แค่มันไม่เหมาะสมก็เท่านั้นเอง"

        "ฉันรู้แล้ว..." ไช่เอี๋ยนน้ำตาซึมเล็กน้อย"ปากนายบอกว่าเราเป็๲เพื่อนกัน แต่นายกลับเห็นฉันเป็๲คนโง่และไร้ประโยชน์ นายคิดว่าฉันไม่สมควรที่จะเป็๲เพื่อนกับนายใช่หรือเปล่า? นายถึงไม่รับของขวัญจากฉัน"

        หยางเฉินฝืนยิ้มออกมา และคิดว่าจะเป็๞แบบนั้นได้ยังไงกัน?

        "ไช่เอี๋ยน ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ ของขวัญชิ้นไม่ใช่ของขวัญธรรมดา ผมรับมันไว้ไม่ได้จริง " หยางเฉินไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง

        "เอาคืนมา!"

        ไช่เอี๋ยนคว้ากล่องนาฬิกา และจ้องมองหยางเฉินด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว จากนั้นหันหลังเดินจากไปพลางกล่าวพึมพำอย่างขุ่นเคือง

        "หยางเฉินงี่เง่า! ฉันอุตส่าห์ซื้อของขวัญให้นายเป็๞คนแรก แต่นายกลับกล้าปฏิเสธฉัน! จะไปตายที่ไหนก็ไป!..."

        หยางเฉินมองไช่เอี๋ยนจากไป ก็ถอนหายใจออกมา ถ้าเป็๞ผู้หญิงคนอื่นๆ เขาก็สามารถรับมันไว้ได้ แต่ไช่เอี๋ยนนั้นเป็๞เพื่อนกับหลินรั่วซี มีแค่โม่เชี่ยนนีเขายังรู้สึกปวดหัวขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงหากมีไช่เอี๋ยนมาอีกคน...