ใน๰่๥๹บ่ายของวันที่แดดไม่แรงนัก สายลมพัดแ๶่๥ผ่านหน้าต่างไม้ของอาคารหลังหนึ่งที่ปลูกอยู่ชายเนิน

ที่นี่คือสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า

หลังจากเหตุการณ์มากมายจบลง และหน้าที่การฝึกพิเศษสิ้นสุดลง 

มาเรียก็มักจะทำหน้าที่ของเธอที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็๲หลัก ช่วยสอนหนังสือ เย็บผ้า คอยจัดอาหาร และ อื่นๆ 

เด็ก ๆ ที่นี่คุ้นเคยกับเธอดี พวกเขาชอบเธอ เพราะมาเรียไม่เคยดุ ไม่เคยเสียงดัง แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้ใครเหลวไหลได้ง่าย ๆ

วันนี้ทัคคุงไม่ได้อยู่ด้วย เขาออกไปซ้อมที่ค่ายฝึกที่ห่างจากที่นี่พอสมควร บอกว่าจะใช้เวลาตลอดวันในการซ้อมเดี่ยวและลับดาบ

เธอเองก็ไม่ว่าอะไร เพียงแค่พยักหน้าและยิ้มให้ตามปกติ

แต่ก็เหมือนโชคจะชอบเล่นตลกแปลก ๆ กับชีวิตของเธออยู่เสมอ

ในเวลาที่สายลมสงบที่สุด ก็มีเสียงเคาะประตู

มือของเธอชะงักบนผ้าขาวที่กำลังพับ ดวงตาเรียวค่อย ๆ เงยขึ้นไปมองบานประตูไม้เงียบ ๆ

เด็ก ๆ บางคนยังนั่งวาดรูป บ้างก็เล่นอยู่มุมห้อง ไม่ทันสังเกตอะไร

มาเรียลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปเปิดประตู

ชายสามคนยืนอยู่ตรงหน้า

ไม่มีใครพูดอะไรทันที แต่สายตาที่สบกันก็บอกอะไรบางอย่างได้มากกว่า

เธอจำพวกเขาได้ทุกคน

คนที่เคยอยู่ในค่ายเดียวกัน

คนที่...เคยอยู่ใน๰่๥๹ "ฝึกพิเศษ"

หลังจากเธอไม่ได้ฝึกพิเศษ เธอก็ไม่ได้เจอพวกเขาอีก 

แต่ตอนนี้ พวกเขายืนอยู่ตรงนี้

เธอยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

“มีธุระอะไรหรือคะ”

ชายร่างสูงตรงกลางยิ้มน้อย ๆ เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเช่นเคย แต่ในแววตานั้น...ไม่เหมือนเดิม

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ...แค่คิดถึง”

“ไม่ได้เจอกันนาน คิดว่าคงอยากรื้อฟื้นความหลังกันบ้าง”

เธอนิ่ง เงียบ มือทั้งสองข้างประสานกันไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

“ตอนนี้...ฉันกำลังดูแลพวกเด็กๆ อยู่”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“รู้สิ และรู้ด้วยว่าตอนนี้ทัคคุงไม่อยู่”

อีกคนเสริมด้วยเสียงนุ่มขึ้นกว่าเดิม

“แค่คุย...จริง ๆ ในที่....ที่ เด็กๆ ไม่เห็นไง”

“ไม่มีอะไรมากกว่านั้น...ถ้าเธอไม่อยากให้มี”

คำพูดเหมือนปล่อยให้เธอเลือก แต่จังหวะน้ำเสียงของพวกเขาทำให้มันไม่ได้เบาอย่างที่ฟัง

มาเรียยังคงไม่พูดอะไรอีก หัวใจของเธอเต้นช้า ๆ แต่หนักหน่วงเหมือนเสียงเหล็กกระทบกันในลานฝึก

เธอไม่ได้ตกลง

แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

และพวกเขาเองก็ไม่คาดคั้น

เหมือนทุกอย่างเป็๲เพียง...การมาทักทายธรรมดา

ไม่นานนักมาเรียก็ตัดสินใจได้........