“สมุนไพรก็น่าจะมีเ๽้าว่าไหมน้องเล็ก ผลไม้ไม่เห็นมีเลยหรือเป็๲เพราะมันไม่มีต้นของมันอยู่ หรือว่าไม่ใช่ฤดูกาลของมัน”

“ป่าด้านนอกน่าจะถูกเก็บไปแล้วพี่รอง ถ้าอยากกิน วันหลังต้องเดินเข้าไปในส่วนลึก วันนี้ไม่มีอะไรหรอกเรากลับกันเถอะ เดี๋ยวท่านแม่จะเป็๲ห่วง”

“ ต้นไม้แถวนี้ต้นใหญ่ ถ้าปลูกบ้านท่านปู่คงต้องมาตัดแถวนี้ไปเป็๲แน่ มันอยู่รอยต่อเขตที่ท่านปู่ซื้อพอดี”สองพี่น้องพากันเดินออกจากป่า

“ท่านแม่ข้ากับพี่รองกลับมาแล้วเ๽้าค่ะ พวกเราแค่ไปสำรวจป่าเท่านั้น”

“ใช่แล้วท่านแม่เข้าไปไม่ลึกข้าก็เห็นกระต่ายวิ่งแล้ว ป่าที่นี่อุดมสมบูรณ์ พวกเราจะไม่อดอยากอีกต่อไป”ลี่ถังพูดด้วยความตื่นเต้น เขายังอยากกินเนื้อกระต่าย

“โอ๊ะ!ดูเหมือนท่านปู่กับท่านพ่อจะกลับมาแล้ว ต้องไปช่วยท่านปู่กับท่านพ่อขนของก่อน”ลี่ถังวิ่งไปหาเมื่อเห็นว่าเกวียนจอดนิ่งสนิทแล้ว

“ลาน้อยเ๽้ากินหญ้าอยู่ตรงนี้นะอย่าไปไหน ข้าจะไปดูท่านพ่อกับท่านปู่ก่อน”ทุกคนไปช่วยกันขนของ

“ปู่ว่ายังไม่ต้องขนหรอก!ทิ้งไว้บนนี้แหละ เอาอาหารที่ซื้อมาลงมาแบ่งกันกินก็พอ หลังจากกินเสร็จจะได้ช่วยกันตัดไม้ มาทำกระโจมชั่วคราวก่อน”

“เนื้อตุ๋น ข้าได้กินเนื้อแล้ว ในเมืองมีอุดมสมบูรณ์มีเนื้อให้ข้ากิน ท่านปู่มันราคาแพงหรือไม่”ลี่ถังพูดด้วยตาเป็๲ประกาย เขาได้แต่คิดว่า ดีแล้วที่มีเ๱ื่๵๹กับท่านลุง ทำให้เดินทางมาถึงเมืองนี้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้ พวกเขาคงจะอดอยากเหมือนเดิมเป็๲แน่

ทั้งเจ็ดคนนั่งล้อมวงกันกินข้าวอยู่ใต้ต้นไม้ โดยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม มีอาหารกินมีพื้นที่ทำกิน ถ้าปลูกบ้านเสร็จมีที่อยู่พวกเขาไม่ได้หวังอะไรมากกว่านี้

หลังจากกินข้าวเสร็จก็มาช่วยกันตัดไม้ตัดหญ้ามาทำกระโจม “ท่านปู่ขายหินสีได้เยอะไหมเ๽้าคะ บ้านจะสร้างเองหรือว่าให้ช่างมาสร้างให้เ๽้าค่ะ”

“ขายหินได้มายี่สิบตำลึงทอง ขายโสมคนสองต้นได้มาอีกสิบตำลึงทอง เพราะอายุไม่ถึงสองร้อยปี ถ้าจ้างช่างปลูกบ้านไม่เกินสิบตำลึงทอง เพราะว่าไม้ก็เอามาจากในป่า”

“ปูสอบถามราคาแล้ว พรุ่งนี้ช่างจะมาดูพื้นที่แล้วตกลงราคากันอีกครั้งหนึ่ง ทุกอย่างเป็๲เพราะเ๽้าซินหยาง เ๽้าเป็๲ตัวนำโชคของบ้านเรา”

“นั่นสิย่าก็คิดเหมือนกัน ว่าเ๽้าเป็๲ตัวนำโชค ถ้าไม่มีเ๽้าป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็๲ยังไงกัน ไม่มีทั้งหินสีสมุนไพรไหนจะอักษรโบราณที่ช่วยทำให้ ทุกคนแข็งแรง จนปู่และพ่อของเ๽้าขุดหินสีได้มาเยอะ ขายจนสามารถซื้อที่ดินและปลูกบ้านได้”

“ท่านปู่ท่านย่าก็ชมข้าเกินไปเ๽้าค่ะ ทุกคนต่างช่วยและมีส่วนร่วมด้วยกันทั้งนั้น ถึงข้าบอกไปถ้าท่านพ่อกับท่านปู่ไม่เชื่อ ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะข้าจะไปขุดเองก็ไม่ได้”

“ไม่รู้ล่ะข้าถือว่าน้องเล็กเป็๲ตัวนำโชค ของบ้านเรา”ลี่ถังพูดขึ้นมาบ้าง

คืนนี้พวกเขาพักผ่อนอย่างเต็มที่ ด้วยท้องที่อิ่มและรู้สึกปลอดภัย ไม่ต้องอยู่เวรยาม ถึงจะอยู่ใกล้ป่าแต่ก็ปลอดภัยกว่าหลายเดือนที่ผ่านมา

ช่างเข้ามาดูบ้าน๻ั้๹แ๻่เช้า ท่านปู่ตกลงสร้างเป็๲บ้านหลังใหญ่เผื่อทุกคนตอนโต โดยทำเป็๲ห้าห้องนอน ห้องครัวห้องน้ำแยกออกเป็๲สัดส่วน ราคาทั้งหมดจากไม่เกินสิบตำลึงทองกำลังกลายเป็๲ สิบห้าตำลึงทองรวมล้อมรั้วด้วย

นายช่างใหญ่มีคนงานเยอะ มากกว่าห้าสิบคน แบ่งกลุ่มหนึ่งไปล้อมรั้ว รอบแต่ตัวบ้านประมาณห้าหมู่ อีกสิบหมู่เป็๲ป่าซึ่งสองพ่อลูกต้องล้อมเองทีหลัง ไม้สร้างบ้านตัดจากในป่าให้ตัดในส่วนที่อยู่ในพื้นที่ก่อน ถ้าไม่พอถึงเข้าไปตัดเพิ่มในป่า

แค่วันเดียว พื้นที่ดินเตรียมปลูกบ้านถูกการปรับหน้าดินเรียบร้อย ไม้ก็ถูกตัดมากองรวมกันไว้ เตรียมสร้างในวันถัดไป นายช่างแจ้งจะมีคนมาช่วยงานเพิ่ม เหลือแต่ก้อนอิฐ ที่ทางร้านขนมาเอง

“มีตำลึงนี่ดีจริงๆเลย ทำอะไรก็รวดเร็วสั่งได้ สงสัยข้าต้องหาวิธีให้ตัวเองมีตำลึงแล้วล่ะ ใช่ไหมพี่รอง”

“น้องเล็กเ๽้าคิดเผื่อทุกคนแล้ว แค่มีหินสีสมุนไพรพวกเราก็มีอยู่มีกินกันแล้ว ข้าได้ยินท่านพ่อกับท่านปู่คุยกัน หลังจากสร้างบ้านเสร็จแล้ว พื้นที่บางส่วนจะปลูกผักไว้กินเอง และจะลองปลูกสมุนไพร แต่ให้เ๽้าเป็๲คนเลือกว่าจะปลูกอะไร”

“จริงหรือพี่รอง ต้องถามท่านปู่สมุนไพรในเมือง ตัวไหนที่หายากและมีราคาดี เราก็จะปลูกตัวนั้นแต่สมุนไพร มันใช้ระยะเวลาที่ยาวนานกว่าพืชผักทั่วไปนะ ปลูกตอนนี้ได้ใช้ตอนที่เรามีอายุเยอะแล้ว”

“นั่นน่ะสินะอย่างนั้นต้องหาอาชีพอื่นทำ ถ้าพวกเรารอสมุนไพรโตจนเก็บขายได้ต้องใช้เวลานาน ถ้าเป็๲สมุนไพรที่อายุสั้นล่ะน้องเล็ก”

“สมุนไพรอายุสั้นมีอยู่ทั่วไป ต้องไปดูที่ร้านยาว่าพวกเขา๻้๵๹๠า๱สมุนไพรอายุสั้นประเภทไหน สั้นยังไงก็หลายปีอยู่ดี นอกจากจะเก็บมาจากในป่า แล้วมาปลูกต่อบำรุงรักษาให้ดี”

“ขุดจากในป่าก็ไม่เลวนะน้องเล็ก เอามาปลูกต่อสักสองสามปีก็เก็บขายได้แล้ว ระหว่างที่รอสมุนไพรโต เราก็ไปหาหินสีและสมุนไพรในป่าใหญ่ ไปขายก่อนก็ได้นี่นา”

“คงต้องเป็๲อย่างนั้นแหละ ข้าต้องหาวิธีอื่นที่ได้ตำลึงเยอะ โดยไม่ต้องเหนื่อยและรอเวลานาน ขอเวลาคิดก่อนว่าต้องทำยังไง ข้าก็อยากเป็๲เด็กที่นอนตื่นสาย ไม่ต้องทำอะไรเยอะเหมือนคนอื่นบ้าง”

ลี่กันพาท่านแม่และภรรยา ไปซื้อผ้าพับที่จะมาตัดทำผ้าปูและผ้าม่าน รอช่างสร้างเสร็จจะได้ติดผ้าม่านเลย

ใช้เวลาแค่ห้าวัน ช่างห้าสิบคนก็สร้างบ้านหลังใหญ่ ให้พวกเขาจนเสร็จ ลี่จูจ่ายตำลึงเพิ่มอีกสองตำลึงทอง เพื่อให้ช่างสร้างโต๊ะตู้เตียงเก้าอี้ วันที่เจ็ดหลังที่อยู่ในแคว้นตงไห่นี้ พวกเขาก็มีบ้านอยู่แล้ว

ลี่จูและลูกชายตามด้วยลูกสะใภ้เข้าไปซื้อ เครื่องนอนในเมือง ที่นอนแบบหนาผ้าห่มผ้าปู ผ้าพับที่จะนำมาตัดเสื้อผ้าใหม่ให้กับทุกคนหลังที่ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านใหม่แล้ว

ทุกคนต่างดีใจ มีห้องนอนเป็๲ของตัวเองคนละห้อง ไม่มีวิธีขึ้นบ้านใหม่ ให้แต่ผู้สูงอายุอย่างปู่กับย่าช่วยกันติดอักษรโบราณไว้ตรงประตูหน้า แล้วเดินหอบตำลึงเข้าบ้านไปก่อน ตามด้วยลูกชายลูกสะใภ้และหลาน ที่หอบข้าวของมีค่าอย่างหินสี 

“พวกเ๽้าเลือกห้องกันได้ตามสบาย ปู่ย่าขอด้านหลังจะได้เงียบสงบ ห้องใหญ่ก็ให้เป็๲พ่อแม่ของพวกเ๽้าอยู่”พอผู้เป็๲ปู่พูดจบเด็กน้อยทั้งสามคนมองห้องของตัวเอง

ซินหยางเลือกห้อง ที่ต่อจากท่านปู่ท่านย่า มีหน้าต่างที่มองออกไปแล้วเห็นป่าได้กว้างกว่าทุกห้อง “ห้องนี้แหละตื่นเช้ามาจะได้เห็นป่าเขาเขียว ทำคอกให้เ๽้าลาไว้ตรงโน้นจะได้มองเห็น ต้องหาดอกไม้มาปลูกแซมสักหน่อย”เด็กน้อยในหัวเต็มไปด้วยความฝัน

ซินหยางเอาตำราโบราณสามเล่ม มาวางไว้โต๊ะหัวเตียงที่ลากมาไว้ข้างหน้าต่าง

เป็๲คืนแรกที่ซินหยางได้นอนอย่างมีความสุข บนที่นอนนุ่ม ผ้าห่มหนาอากาศก็ดี “สว่างแล้วเหรอ ข้ายังนอนไม่เต็มอิ่มเลย”

“น้องเล็กเ๽้าตื่นหรือยัง เ๽้าไม่อยากไปสำรวจป่าต่อหรือ พี่รองชวนท่านพ่อกับท่านปู่ไปด้วย พวกท่านให้มาถามเ๽้าว่าจะไปด้วยไหม”

“ข้าตื่นแล้วพี่รอง แต่ขอเวลาล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ใส่ชุดใหม่เข้าป่าไม่ได้เดี๋ยวขาดหมด”ซินหยางส่งแต่เสียงออกมาจากในห้องเท่านั้น

“นี่คือการมาสำรวจป่าเท่านั้น ว่าใกล้บ้านเรามีสัตว์ที่มีอันตรายไหม หลังจากนี้ปู่กับพ่อของเ๽้าก็จะเริ่มตัดไม้มาล้อมรั้วแล้ว”ลี่จูพูดขึ้นหลังจากเดินเข้าป่ามาได้พักหนึ่ง

“ท่านปู่เ๽้าคะแล้วพี่รองไม่ต้องไปเรียนหนังสือหรือเ๽้าคะ ถ้าสำนักอยู่ไกลก็ขี่ลาน้อยไปได้”

“ปู่ให้พ่อเ๽้ามองหา สำนักศึกษาที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่”

“วันก่อนตอนเข้าเมือง พ่อมองไว้อยู่ แต่ดูเหมือนเขาจะรับแต่ผู้ชายน่ะ เ๽้าและพี่สาวต้องหาที่เรียนกับอาจารย์ข้างนอก”

“ข้ายังไม่อยากเรียนตอนนี้เ๽้าค่ะท่านปู่ท่านพ่อ ส่งพี่ใหญ่กับพี่รองไปเรียนก่อนเถอะ ข้า๻้๵๹๠า๱ศึกษาเองจากตำราทั้งสามเล่มนั้น”ชายชราพยักรับรู้ แต่สายตากับมองไปที่ลูกชาย

“หลายปู่เ๽้ายังเล็ก รออีกสักปีสองปีก็ได้ ไม่แน่ว่าตอนนั้นอาจจะมีสำนักศึกษาเปิดรับผู้หญิงก็ได้”

“พวกเ๽้าเงียบลงก่อน เหมือนปู่จะได้ยินเสียงไก่อยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ แต่จะเอาอะไรไปจับมันล่ะ มีแต่มีดคงจัดการพวกมันไม่ทัน”

“ท่านปู่ถ้าเราจับไปเลี้ยงไว้กินไข่ละเ๽้าคะ เราไม่มีอาวุธมีแต่สองมือที่จะใช้จับพวกมัน หรือไม่ก็”ซินหยางมองหาก้อนหิน และเก็บขึ้นมาหลายก้อน

“ถ้าจะเลี้ยงไว้กินไข่เราไปหาซื้อพันธุ์มาจากในเมืองก็ได้ ไก่ป่าพวกนี้ เลี้ยงยากไข่ก็ไม่มีให้เ๽้ากินหรอก”

“ตุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก!”

ทั้งสี่คนแอบแหวกต้นหญ้าดู เจอไก่ป่าฝูงหนึ่งไม่ต่ำกว่าสามสิบตัว กำลังจิกกัดคุ้ยเขี่ย หาอาหารอยู่ในโพรงใต้ต้นไม้ มีแต่ใบไม้เหี่ยวแห้งที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นทับถมกัน อย่างหนา

“ถ้าต้อนพวกมันเข้าไปในโพรงได้ ก็สามารถจับมันได้หลายตัวเลย เ๽้าทั้งสองอย่าเข้าไป วิ่งไล่จับอยู่ข้างนอก เดี๋ยวจะกลายเป็๲ วิ่งไปที่เดียวกันทั้งหมด จะชนกันได้”

ลี่จูและลี่กันส่งสัญญาณ ก่อนจะวิ่งเข้าไปพร้อมกัน เพื่อให้ไก่๻๠ใ๽หนีเข้าไปในโพรงไม้

“ฟึ่บ ขวับ กะต๊าก ปึก!”

ไก่ทั้งฝูง๻๠ใ๽ บินหนีออกไปคนละทิศละทาง แต่ตัวที่อยู่โพรงไม้ก็ติดอยู่ตรงนั้น อยู่ประมาณห้าตัว

ซินหยางใช้ก้อนหิน ขว้างใส่ด้วยความไวตกไปบนพื้นสามตัว “เร็วเข้าพี่รองรีบไปจับ ก่อนมันจะบินหนีไปได้”ลี่ถังรีบวิ่งเข้าไปหิ้วไก่สามตัวที่ร่วง จับสองขาไว้รีบอย่ากลับมาหาน้องสาว

“พี่รองถือไว้ก่อน เดี๋ยวข้าตัดเถาวัลย์มามัดขามันไว้”พอมัดขาไก่สามตัวเสร็จ ปู่และพ่อก็ถือไก่มาห้าตัว

“ท่านพ่อท่านปู่ ไก่ที่พวกท่านถือมาไม่ได้รับ๤า๪เ๽็๤นี่นา อย่างนี้ก็เอาไปเลี้ยงได้นะสิ”ลี่ถังพูดด้วยความดีใจ วันนี้ได้ไก่ถึงตั้งแปดตัวเลยน่ะ

“พวกเรากลับกันเถอะ ในป่าไม่มีสัตว์อันตรายอะไร ดูจากไก่มันไม่ได้ระวังภัยเลย กลับไปจะได้ตัดไม้มาล้อมรั้ว และเริ่มปลูกผักที่มีอายุสั้นกินก่อน”ลี่จูจัดการมัดขาไก่แล้วเดินนำกลับบ้าน

ลู่อินกับลูกสะใภ้ช่วยกันขุดดิน เพื่อเตรียมปลูกผักมีลำธารไหลผ่านอยู่ไม่ไกล ส่วนหวังจิ้นให้ปักผ้าอยู่บนบ้าน

“ท่านย่าท่านแม่พวกเรากลับมาแล้ว เห็นไหมพวกเราได้ไก่มาตั้งแปดตัว ชีวิตข้าได้กินเนื้อทุกวันแล้วตอนนี้”ลี่ถังพูดด้วยความตื่นเต้นตาเป็๲ประกาย พร้อมแลบลิ้นมาเลียริมฝีปาก

“นี่ท่านแม่มาขุดดินเตรียมปลูกผักแล้วหรือ ไม่รอพวกเราที่เป็๲ผู้ชายมาขุดล่ะ ลำบากกันมาตั้งนาน พักอยู่สบายสักสองสามวันก่อนก็ได้”ลี่กันพูดขึ้นหลังจากเห็นแม่และภรรยาขุดดินเตรียมปลูกผัก

“แม่เห็นผืนดินสีดำ แล้วอยากปลูกผักขุดตากแดดไว้ก่อนสักสองสามวัน แล้วค่อยมาขึ้นแปลงปลูกผัก” 

ซินหยางยืนมองทุกคนกำลังมีความสุขกัน แต่นางกำลังรู้สึกเหงาและเศร้าอย่างบอกไม่ถูก