บ่าวรับใช้ที่เหลือรอดพากันยืนนิ่ง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ เมื่อเห็น ฉินอวิ๋นเจ๋อ ดิ้นพราดอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช เสียงกรีดร้องของเขาแผ่วลงเรื่อย ๆ เหลือเพียงเสียงครางขาดห้วงเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังสิ้นใจมีดที่เคยกำแน่นในมือของบ่าวไพร่ร่วงหล่นกระทบพื้น กร...