เดือนวาดเห็นว่าเสี่ยพจน์คนนี้เป็๲ลูกค้าประจำที่เ๽้าของร้านเกรงใจจึงปฏิเสธไม่ได้ ทั้งที่อยากกลับแล้ว

    ครู่สั้นๆ ต่อมา

    เดือนวาดเดินมานั่งกับเสี่ยพจน์ที่โต๊ะ อยู่ลึกเข้ามาในร้าน

    “สวัสดีจ้ะคนสวย… คืนนี้สวยจัง… ”

    เสี่ยพจน์ทักทายเสียงหวาน…

    สายตายังไม่ละจากเรือนร่างอรชรของเดือนวาด หล่อนเป็๲ผู้หญิงหน้าตาสะสวยมีเสน่ห์จนต้องมองแล้วมองอีก อีกทั้งยังร้องเพลงได้ไพเราะจับใจ ทั้งน้ำเสียงและทรวดทรงสะกดใจลูกค้าทำให้หลายคนถึงกับมานั่งเฝ้านั่งรอ ได้มองเป็๲อาหารตาก็ยังดี

    “ให้เกียรติดื่มกับเสี่ยสักแก้วนะครับ… ”

    เสี่ยพจน์ชวนเสียงหวาน…

    อันที่จริงอยากชวนหล่อนออกไปข้างนอก เคยพยายามจะขอออฟมาแล้วหลายครั้ง

    แต่เจ๊อ้อยก็ยืนยันเสียงแข็งว่าเดือนวาดร้องเพลงอย่างเดียว ที่ผ่านมาหล่อนก็ไม่เคยออกไปหลับนอนกับลูกค้าคนไหน

    เดือนวาดนั่งดื่มกับเสี่ยพจน์ไปสองแก้ว จากนั้นก็รู้สึกสะลึมสะลือเหมือนจะหลับ

    เสี่ยพจน์กระตุกยิ้ม…

    ได้โอกาสที่รอคอยก็รีบประคองหล่อนออกไปทางประตูหลังร้าน พาเข้าไปในรถตู้สีขาวคันใหญ่ที่จอดอยู่ในลานจอดรถ

    “มีอะไรให้ช่วยไหมครับเสี่ย… ”

    ลุงยามที่เฝ้าลานจอดรถเดินมาถามเมื่อเห็นว่าเสี่ยกำลังประคองร่างไร้สติของเดือนวาดเข้าไปในรถตู้ที่ภายในปรับเป็๞ที่นอนสามารถทำกิจกรรมเข้าจังหวะได้อย่างสบายเพราะรถกว้างมาก

    ได้ยินที่ยามถาม…

    เสี่ยพจน์เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงควักแบงค์พันออกมายื่นให้ลุงยาม

    “ขอเวลาสักพัก… อย่าให้ใครมากวนนะ… ”

    เสี่ยกำชับเสียงเข้ม

    “ได้ครับ… ”

    ลุงยามผู้เห็นแก่เงินรีบรับเงินที่ยื่นให้พร้อมกับรับปาก จากนั้นก็ทำราวกับว่าไม่มีเ๹ื่๪๫อะไรเกิดขึ้น

    ในเวลาต่อมา

    ภายในรถตู้คันใหญ่…

เดือนวาดอยู่ในท่าเอนหลังกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงพนักเบาะนั่ง ขาสองข้างของหล่อนถูกดันแบะอ้าขึ้นมาเป็๲