หลังจากความตื่นเต้นดีใจผ่านพ้นไปแล้ว กลับกลายเป็๲ความกังวลผุดวาบเข้ามาแทนที่

    “ไม่ต้องห่วงครับ... พ่อคมน์ของผมไฟเขียวอยู่แล้วครับ... พ่อคมน์รักผมตามใจผมทุกอย่าง”

    เจมส์เอ่ยถึงพ่อเลี้ยง ‘คมน์’ ที่เป็๲คนเลี้ยงดูเขามา๻ั้๹แ๻่เด็กๆ รักและเอ็นดูเหมือนลูกในไส้

    “แล้วคุณแม่ของเจมส์ล่ะ”

    แพรนวลถาม

    “คุณแม่ของผมเสียไปหลายปีแล้วครับ”

    เจมส์ตอบ จากนั้นก็เล่าให้ฟังว่าหลังจากบิดาผู้ให้กำเนิดตนจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ‘ไปรยา’ แม่ของเขาก็ตัดสินใจมาแต่งงานใหม่กับคมน์ซึ่งเป็๲เ๽้าของไร่องุ่นในจังหวัดเชียงราย

    “พรุ่งนี้เราไปอยู่เชียงรายกันนะ... ไปอยู่บ้านผม”

    เจมส์ชวนง่ายๆ

    “ค่ะ... ”

    แพรนวลก็ตัดสินใจง่ายๆ เช่นกัน ในวันที่ไม่รู้ว่าจะทำชีวิตให้ยุ่งยากไปทำไม เพราะทุกวันนี้หล่อนก็ไม่มีญาติที่ไหน

    แพรนวลเป็๞เด็กที่เติบโตขึ้นมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่เคยมีโอกาสได้รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็๞ใคร

    ตอนสิบขวบ มีป้าใจดีคนหนึ่งขอหล่อนมารับเลี้ยง แต่อยู่มาไม่นานป้าคนนั้นก็จากไปด้วยโรคหัวใจ ซึ่งเป็๲๰่๥๹ที่แพรนวลเติบโตพอที่จะออกมาใช้ชีวิตเองได้ หล่อนจึงตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อมาหางานทำเลี้ยงชีพตัวเอง เพราะถ้าขืนอยู่บ้านหลังนั้นต่อไปคงโดนอีตาลุงหื่นซึ่งเป็๲สามีของป้าขยี้สวาทเข้าสักวัน

    และเมื่อปีกกล้าขาแข็งพอที่จะโบยบินไปในฟ้ากว้าง.. แพรนวลก็บินจากมาโดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกเลย

    “แต่งงานกับผมนะครับ... คุณจะยอมรับผู้ชายคนนี้เป็๲สามีมั้ยครับ”

    เจมส์ถามหลังจากเดินมาถึงรถมินิออสตินของเขา ชายหนุ่มกำลังจะสร้างเซอร์ไพรส์ เขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

    “คะ... ”

    นวลตกตะลึง พอรู้สึกตัวอีกทีแหวนเพชรก็สวมลงมาที่นิ้วนางของหล่อน

    “เจมส์... ”

    นวลเรียกชื่อเขา น้ำตาคลอ สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ตื้นตัน ท่ามกลางแสงจันทร์ข้างขึ้นที่สาดแสงนวลใยลงมาเป็๞พยาน

    “ดีใจจนน้ำตาไหลเชียวหรือ”

    เจมส์จูบซับน้ำหยาดน้ำตากลมเกลี้ยงที่กลิ้งลงมาอาบนวลแก้มของหญิงสาว

    “นวลรักคุณค่ะ... นวลยินดีจะรับคุณเป็๲สามีค่ะ”

        หญิงสาวกอดเขาแน่น งานวิวาห์ระหว่างหล่อนกับเขามีเพียงแค่นี้ แม้ไม่มีใครอื่นรับรู้... แต่นั่นก็ไม่สำคัญเลยสักนิด ขอแค่หัวใจสองดวงพร้อมที่จะเปิดรับกันและกันเข้ามาในชีวิต... เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับแพรนวล... ผู้หญิงที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

    คืนเดียวกันนั้น

    ที่คอนโดของเจมส์ เมื่อหนุ่มสาวจูงมือกันขึ้นมาจนถึงห้องพัก เสร็จจากไขกุญแจ บานประตูถูกผลักเข้ามาช้าๆ ด้วยมือของเจมส์ ขณะมืออีกข้างโอบอยู่ที่เอวของแพรนวล

        “คืนนี้คุณจะให้รางวัลผมใช่ไหม”

        เจมส์ถาม