หนานกงเยว่ไม่ทันสังเกตว่าตัวเองทำอะไรไป มือขาวค่อยๆ แตะบาดแผลอย่างอ่อนโยน        อย่างเชื่องช้าและอ่อนโยนอย่างมาก จนลืมเลือนเรื่องหมุดสะกดวิญญาณไปเสียสิ้น        “ยามตอกหมุดเข้าไปไม่ได้ร้องไห้เลยไม่ใช่หรือ? ยามนี้เจ้ามาร้องไห้ให้ใครดูกัน?”      ...