เมื่อได้ยินว่าพี่สาวมีแผนรับมือปัญหานี้ ชูเฉียนก็ดีใจจนเนื้อเต้น "จริงเหรอคะพี่ ดีจังเลย!"

ชูชิงลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเบาๆ "ชู่ว... แต่ต้องเก็บเป็๲ความลับนะ รู้ไหม?"

เด็กหญิงตัวน้อยหยุดเดิน ทำหน้าจริงจังขึงขัง "หนูรู้ค่ะ สัญญาเลยว่าจะไม่บอกใคร"

ไม่ถึงสิบนาที สองพี่น้องก็มาถึงบ้านตายายที่หมู่บ้านเป่ยซิน คุณยายฉินซูหลานและคุณตาหลี่ต้าเหวินกำลังนั่งทานมื้อเที่ยงกันอยู่ พอเห็นหลานรักทั้งสองโผล่มา ทั้งคู่ก็ยิ้มแก้มปริ รีบลุกมาจูงมือหลานคนละข้างให้นั่งร่วมโต๊ะ

อาหารมื้อนั้นเรียบง่าย มีเพียงหมั่นโถวแป้งข้าวโพด ผักดองปรุงรส และน้ำเปล่า คุณยายมองหลานสาวที่ผอมแห้งราวกับไม้เสียบลูกชิ้นแล้วก็นึกสงสาร จึงรีบเข้าครัวไปทำไข่ดาวน้ำมาให้อีกสองฟอง

เดิมทีตายายตั้งใจจะให้หลานๆ กินคนละฟอง แต่ชูชิงกับชูเฉียนรู้ความเกินวัย ทั้งสองยืนกรานแบ่งไข่คนละครึ่งกับตายาย สุดท้ายทั้งสี่คนจึงได้กินไข่ดาวน้ำคนละครึ่งฟองอย่างอบอุ่น

ชูชิงเคี้ยวไข่ตุ๋นเนื้อนุ่มพลางเอ่ยขึ้น "คุณยายคะ หนูว่าจะไปเฝ้าพ่อกับแม่ที่โรงพยาบาลในอำเภอสักสองสามวัน รบกวนคุณยายช่วยดูแลเฉียนเฉียนให้หน่อยได้ไหมคะ"

"ได้สิลูก รบกวนอะไรกัน ยายอยากให้พวกหนูมาอยู่ด้วยตลอดไปซะอีก" ยายฉินตอบรับทันควัน "นี่ตายายก็กะว่าบ่ายนี้จะเข้าไปเยี่ยมพ่อแม่หนูเหมือนกัน แต่ในเมื่อหนูจะไป ยายก็วางใจ เดี๋ยวรอกลับจากเกี่ยวข้าวสาลีแล้วค่อยไปวันหลังก็ได้"

พูดจบ คุณยายก็ลุกเข้าครัวอีกครั้ง คราวนี้จัดการต้มไข่ไก่อย่างเร่งด่วน

พอกินเสร็จ ชูชิงอาสาจะล้างจาน แต่ยายฉินรีบห้าม "ไม่ต้องหรอกชิงชิง ยายทำเอง หนูเข้าไปงีบในห้องยายเอาแรงก่อนเถอะ เดี๋ยวต้องเดินทางไกล"

ชูชิงส่ายหน้า "หนูไม่เหนื่อยค่ะยาย ไม่ง่วงด้วย" เธอแย่งชามจากมือยายมาถือไว้อย่างดื้อดึง ชูเฉียนเห็นดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า คว้าผ้ามาช่วยเช็ดโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง

เมื่อห้ามหลานไม่ได้ ยายฉินจึงปลีกตัวเข้าห้องนอน เปิดหีบสมบัติประจำตัว หยิบเงินที่เก็บซ่อนไว้ออกมาม้วนหนึ่ง

สิบนาทีต่อมา เมื่อชูชิงเตรียมตัวออกเดินทาง ยายฉินยื่นย่ามผ้าใบสะอาดให้ ภายในก้นย่ามมีเงินม้วนนั้นซ่อนอยู่ โดยมีไข่ต้มหกฟองและแผ่นแป้งทอดวางทับไว้อีกที

"ชิงชิง เอาไข่พวกนี้ไปให้พ่อกับแม่กินบำรุงนะลูก"

ชาติที่แล้ว ชูชิงไม่ได้มาบ้านยายใน๰่๥๹นี้ จึงไม่รู้เ๱ื่๵๹เงินที่ซ่อนอยู่ในย่าม เธอรับความหวังดีของยายมาโดยไม่เอะใจ ก่อนจะขอยืมตะกร้าสานกับเสียมเล็กๆ ของยายติดตัวไปด้วย

พอพ้นประตูบ้าน ชูชิงไม่ได้มุ่งหน้าเข้าตัวอำเภอทันที แต่กลับเลี้ยวขึ้น๺ูเ๳า 'ซินซาน' เป้าหมายของเธอคือการเสี่ยงโชค

ในฐานะคนที่กลับชาติมาเกิด เธอรู้ดีว่าบนเขาลูกนี้มีสมุนไพรล้ำค่าซ่อนอยู่ แม้จะจำพิกัดที่แน่นอนไม่ได้ แต่ก็พอคุ้นๆ บริเวณคร่าวๆ ถ้าโชคดีขุดเจอของดี ก็จะได้เงินก้อนแรกมาตั้งตัว แต่ถ้าโชคร้าย อย่างน้อยก็ขุดสมุนไพรธรรมดาไปขายแลกค่าข้าวได้

ผ่านไปยี่สิบนาที ชูชิงก็เดินลึกเข้ามาในเขต๺ูเ๳าซินซาน แม้อากาศภายนอกจะร้อนระอุ แต่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่บนเขากลับเย็นสบาย ชาวบ้านส่วนใหญ่ยุ่งอยู่กับการเกี่ยวข้าวสาลี บนเขาจึงเงียบสงบ ไร้ผู้คนรบกวน

ชูชิงเดินลัดเลาะตามความทรงจำในชาติก่อนมาจนถึงเนินเขากลางป่า เริ่มลงมือค้นหา... น่าเสียดายที่เจอแต่สมุนไพรพื้นบ้านธรรมดาๆ แต่เธอก็ไม่เกี่ยง งัดเสียมออกมาขุดอย่างไม่รีรอ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ตะกร้าสะพายหลังก็เต็มไปด้วยสมุนไพร ชูชิงปาดเหงื่อแล้วเดินไปล้างมือที่ลำธารใส

จังหวะที่กวักน้ำล้างมือ สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างใต้น้ำ... หินก้อนหนึ่งขนาดเท่าไข่นกกระทา สีเขียวเข้มราวกับน้ำหมึก รูปร่างกลมมนคล้ายหยดน้ำ

ชูชิงหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ หัวใจเต้นรัว... มันคือหินก้อนเดียวกับที่เธอเคยใส่ติดตัวในชาติก่อน! ตอนนั้นเธอเก็บมันได้จากลำธารสายนี้แหละ เพราะเห็นว่าสวยดีจึงเอาไปเจาะรูร้อยเชือกแดงห้อยคอ

ชาตินี้ เธอได้เจอมันเร็วกว่าเดิมตั้งหลายเดือน!

ความทรงจำในอดีตผุดพราย หินก้อนนี้อยู่กับเธอจนวาระสุดท้าย พ่อแม่ ตายาย และน้องสาว จากไปก่อนเธอหมด ในวันที่เธอจบชีวิต หินก้อนนี้ก็แหลกสลายไปพร้อมกับเธอ...

ชาตินี้ ฉันจะปกป้องทุกคนในครอบครัว และจะรักษาหินก้อนนี้ไว้ให้ดีที่สุด!

ชูชิงกำหินในมือแน่น เก็บใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเดินหาสมุนไพรต่ออีกพักใหญ่ แต่เมื่อไม่เจอของมีค่าอะไรเพิ่มเติม เธอจึงตัดสินใจแบกตะกร้าลงจากเขา

...

เกือบห้าโมงเย็น ชูชิงเดินทางมาถึงตัวอำเภอ

สถานที่แรกที่เธอไปเยือนคือร้านขายยาจีน สมุนไพรเต็มตะกร้าแลกเงินมาได้หนึ่งหยวน จากนั้นเธอก็มุ่งหน้าสู่ตึกผู้ป่วยในโรงพยาบาล

ชูผิง พ่อของเธอ และ หลี่ไหลฮวา แม่ของเธอ พักรักษาตัวอยู่ในห้องเดียวกัน สภาพของทั้งคู่ทำเอาลูกสาวน้ำตาซึม... แม่มีผ้าพันแผลพันรอบคอ ไหล่ และแขนซ้าย ส่วนพ่อเข้าเฝือกที่ขาทั้งสองข้าง

ต้นเหตุของความเ๽็๤ป๥๪ครั้งนี้... มาจากการที่พ่อแม่เอาตัวเข้าไปแลกเพื่อช่วยชีวิต 'ชูฮุย' อาของเธอเอง

เมื่อสามวันก่อน หมู่บ้านระดมคนไปซ่อมหลังคาโกดังเก็บของ ชูฮุย ชูผิง และหลี่ไหลฮวา ไปช่วยงานด้วย ชูฮุยอ้างว่ากลัวความสูง จึงขอรับหน้าที่คุมรอกส่งของอยู่ด้านล่าง หน้าที่คือผูกเชือกสี่เส้นกับกล่องเหล็กเพื่อขนอิฐขึ้นไปบนหลังคา

แต่ความสะเพร่าของชูฮุยทำพิษ เขาไม่ได้เช็กความเรียบร้อย พอรอกดึงกล่องอิฐขึ้นไปถึงจุดสูงสุด เชือกสองเส้นเกิดหลุดจากตะขอ อิฐบางส่วนร่วงกราวลงมาตรงจุดที่เขายืนอยู่พอดี

ชูผิงเห็นท่าไม่ดีรีบพุ่งเข้าไปช่วยน้องชาย แต่ด้วยความตื่นตระหนก ชูฮุยกลับขัดขาพี่ชายจนล้มลง แล้วตัวเองก็มุดไปหลบอยู่ใต้ร่างของชูผิง ใช้พี่ชายต่างเกราะกำบัง!

หลี่ไหลฮวาเห็นสามีตกอยู่ในอันตรายก็ไม่คิดชีวิต รีบเอาตัวเข้าไปบังให้อีกที กลายเป็๲ว่าพ่อกับแม่ช่วยกันรับแรงกระแทกแทนไอ้อาตัวแสบจนสาหัส อิฐร่วงลงมาไม่หยุดจนกล่องเหล็กเสียสมดุล เชือกที่เหลือขาดผึง ร่วงลงมากระแทกซ้ำ

ผลคือ…

ชูฮุยรอดตายไร้รอยขีดข่วน ส่วนพ่อกับแม่ของเธอเจียนตาย

ทางหมู่บ้านยินดีจะออกค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด แต่มีข้อแม้ว่าชูฮุยต้องถูกดำเนินคดีฐานประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง พอยัยแก่จางชุนฮวารู้เข้า ก็รีบแจ้นมากล่อมพ่อกับแม่ บีบน้ำตาขอร้องว่าอย่าเอาเ๱ื่๵๹น้องชาย เพื่ออนาคตของชูฮุย ให้บอกว่าอุบัติเหตุเล็กน้อย ไม่ต้องให้หมู่บ้านรับผิดชอบ

แล้วพ่อกับแม่ผู้แสนดี ก็ยอม...

พอนึกถึงเ๱ื่๵๹นี้ทีไร ชูชิงก็โมโหจนตัวสั่น เธอสาบานกับตัวเองว่าต้องหาโอกาสคุยกับพ่อแม่ให้รู้เ๱ื่๵๹ จะไม่ยอมให้พวกเขาทำตัวเป็๲พ่อพระแม่พระจนตัวเองเดือดร้อนอีกแล้ว

เธอสูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้ปกติก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง

"พ่อจ๋า แม่จ๋า... ยายฝากของกินมาเยี่ยมค่ะ เดี๋ยวหนูเอาน้ำร้อนอุ่นไข่กับแผ่นแป้งให้กินนะคะ"

ขณะกำลังรื้อของออกจากย่าม ชูชิงก็เหลือบไปเห็นธนบัตรม้วนนั้นที่ก้นกระเป๋า ความซาบซึ้งใจเอ่อล้น แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไร เธอแอบหยิบเงินใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองเงียบๆ เพราะเธอมีแผนการบางอย่างในใจ

จากนั้นเธอก็หยิบปิ่นโตข้างเตียงมาใส่น้ำร้อน แช่ไข่ต้มและแผ่นแป้งเตรียมให้พ่อแม่

ชูผิงมองลูกสาวด้วยแววตาหมองหม่น "ลำบากตายายอีกแล้ว... พ่อมันไม่ได้เ๱ื่๵๹ ดูแลลูกสาวของท่านก็ไม่ดี แถมยังต้องมารบกวนท่านอีก พ่อกินไม่ลงจริงๆ..."