ข่าวการหย่าของฉินเสวียนและจวีจื่อหลิงแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ผู้คนต่างโจษจันกันไปต่างๆ นานาบ้างก็ว่าฉินเสวียนช่างต่ำช้านัก แสร้งทำเป็๲สามีที่ดีอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็เก็บหางตนเองเอาไว้ไม่อยู่ บ้างก็ว่าคราวนี้หน้าที่การงานของฉินเสวียนคงจบเห่เป็๲แน่ อีกทั้งยังมีชาวบ้านหลายคนที่ต่อว่าม่านซุนหลันอย่างเสียๆ หายๆ ทุกคนต่างเทความสงสารมาที่จวีจื่อหลิงทั้งหมด กลับกลายเป็๲ว่านอกจากแผนการที่ฉินเสวียนวางเอาไว้จะไม่สำเร็จแล้ว เขายังตกลงสู่เหวลึกที่ยากจะปีนขึ้นมาได้อีก ยิ่งคิดฉินเสวียนก็ยิ่งโมโห ทำให้ลมปรานภายในปั่นป่วนสุดท้ายก็กระอักโลหิตออกมาและล้มป่วยในบัดดล

ยามนี้เซี่ยหลิงและจวีจื่อหลิงเดินเข้ามายังร้านค้าที่นางซื้อเอาไว้แล้ว เซี่ยหลิงมองดูโดยรอบพบว่าร้านแห่งนี้ค่อนข้างเก่าอยู่ไม่น้อยเลย

“เ๽้าซื้อร้านนี้เอาไว้อย่างนั้นหรือ”

เขาเอ่ยถามนางด้วยความสงสัย จวีจื่อหลิงจึงพยักหน้ายอมรับ

"ใช่แล้ว ข้าเพิ่งซื้อเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้ ข้าคิดเอาไว้ว่าจะทำการค้าสักอย่างหนึ่ง หลังจากกลับจวนตระกูลจวีไปบอกกล่าวกับท่านพ่อแล้วข้าก็จะย้ายมาพักอยู่ที่นี่เลย อย่างไรเสียข้าก็แต่งออกมาแล้ว ซ้ำยังมีประวัติการหย่าขาดจากสามี ข้าไม่อยากกลับไปเป็๲ภาระของพวกเขา”

นางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เซี่ยหลิงที่ได้ยินก็ออกความเห็นขึ้นมาว่า

“มิสู้ ไปอยู่ที่จวนพี่หลิงสักระยะดีหรือไม่ อย่างไรเ๽้าก็หย่าแล้ว ย่อมไม่มีใครกล้าติฉินนินทาเ๽้า หากใครกล้าว่าเ๽้าข้าจะจัดการให้เอง จวนข้าสนุกมากเลยล่ะ มีพี่สาวน้องสาวอยู่เต็มไปหมด พวกนางไม่กล้ามีปัญหากับเ๽้าแน่นอน”

เซี่ยหลิงชักชวนอย่างกระตือรือร้น อีกทั้งยังจดจ่อรอคำตอบอย่างไม่ลดละ จวีจื่อหลิงเมื่อได้ยินก็กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

“เซี่ยหลิง ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่อยากเข้าจวนของท่าน ท่านยังจะถามให้ได้อะไรขึ้นมาอีก เชิญท่านสำราญกับสตรีของตนเองให้พอใจเถอะ ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วยคน ข้าไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะไปตบตีแย่งบุรุษกับสตรีเป็๲โขยงขนาดนั้น”

“เ๯้าก็ไม่ต้องแย่ง ข้ายินดีอยู่กับเ๯้าตลอดเวลา ดีไหม”

“ไม่ดี ต่อไปอย่าพูดเ๱ื่๵๹นี้อีก ข้าวางแผนชีวิตตนเองเอาไว้แล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ เด็ดขาด อย่างไรวันนี้ก็ต้องขอบคุณท่านมากและฝากคำขอบคุณไปให้เซี่ยเหยาด้วย หากพวกท่านสองพี่น้องมีเ๱ื่๵๹ใดให้ข้าช่วยก็บอกมาได้เลย ข้ายินดีเสมอ แต่ขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่า ข้าไม่ยินดีเป็๲สตรีของท่าน แต่ถ้าหากท่านเห็นข้าเป็๲น้องสาวอีกคนอย่างที่พูดมาจริงๆ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะนับท่านเป็๲พี่ชาย"

เซี่ยหลิงถึงกับหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก สตรีนางนี้เหลือเกินจริงเชียว เขาทั้งหว่านล้อมนางสารพัด ยกแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อมแต่สุดท้ายนางกลับตัดเขาอย่างไร้เยื่อใย

พี่ชายน้องสาวอันใดกัน เขาอยากเป็๲สามีใหม่นางต่างหากเล่า โธ่!

ชายหนุ่มยกไหสุราขึ้นมาดื่มเพื่อย้อมใจ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาในยามนี้ขึ้นสีแดงเรื่อเพราะฤทธิ์สุราอย่างเห็นได้ชัด จวีจื่อหลิงหรี่ตามองบุรุษตรงหน้าก่อนจะสอบถามด้วยความสงสัย

"เซี่ยหลิง ชีวิตท่านเคยมีสัก๰่๥๹ที่สร่างเมาบ้างหรือไม่?"

นางถามเขาอย่างตรงไปตรงมายิ่ง เซี่ยหลิงที่ได้ยินเช่นนั้นจึงหันมาสบตากับนางปราดหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว กลิ่นสุราอ่อนๆ ลอยมาเตะจมูกของจวีจื่อหลิงทำเอานางถึงกับย่นหัวคิ้ว หญิงสาวรีบก้าวถอยหลังหนี แต่เซี่ยหลิงกลับยังคงก้าวเข้าหานางไม่เลิก

"เซี่ยหลิง ขอเตือนว่าอย่ารุ่มร่ามกับข้า"

นางตักเตือนเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เซี่ยหลิงที่ได้ยินก็แย้มรอยยิ้มเต็มใบหน้า ยามที่เขายิ้มมันช่างดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด

"รุ่มร่ามที่ใดกัน พี่หลิงเพียงจะตอบคำถามของเ๽้าเท่านั้น พี่หลิงกลัวว่าเ๽้าจะไม่ได้ยิน"

"ยืนอยู่ตรงนั้นก็พอ ไม่ต้องเข้ามาใกล้ข้า"

"โธ่ น้องจือจือ ยามนี้เ๽้าหย่าแล้ว พวกเราใกล้ชิดกันได้ไม่ผิดนี่นา เอาล่ะๆ พี่หลิงยอมตอบก็ได้ ความจริงพี่หลิงน่ะก็มี๰่๥๹สร่างเมาอยู่บ้าง แต่ไม่บ่อยเท่าใดนัก เ๽้าถามทำไมหรือ หรือว่าอยากมาดื่มด้วยกัน ได้เลยนะ พวกเรามาเมาหัวทิ่มไปด้วยกันดีไหม"

จวีจื่อหลิง"...."

จวีจื่อหลิงหมดคำจะพูดแล้ว ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังสนทนากับคนเสียสติอย่างไรอย่างนั้น แต่เพราะคนเสียสติผู้นี้เป็๲คนช่วยนางเอาไว้ นางจึงไม่อยากจะถือสาหาความเขา

"ดื่มสุราตลอดมันไม่ดีต่อสุขภาพ และอาจจะทำให้ท่านล้มป่วยมีโรคร้ายที่คาดไม่ถึง ท่านก็เพลาๆ ลงบ้างเถอะ เหตุใดจึงไม่รักตนเองบ้างนะ ช่างเถอะ ข้าพูดไปท่านก็ฟังไม่เข้าใจ คิดเสียว่าข้าไม่เคยพูดก็แล้วกัน วันนี้ก็จบเ๹ื่๪๫แล้ว ท่านกลับไปเถอะ ข้ายังมีงานมากมายให้ต้องจัดการ หากท่านมีเ๹ื่๪๫ใดให้ช่วยก็สามารถมาหาข้าที่นี่ได้ตลอด"

เซี่ยหลิงอึ้งงันไปเล็กน้อย นี่เป็๲ครั้งแรกที่มีคนเตือนเขาเช่นนี้ ส่วนมากแล้วสตรีในจวนและบ่าวไพร่ต่างไม่เคยปรามเขา ซ้ำยังหาสุราสารพัดอย่างมาให้เขาลองดื่ม เสด็จพ่อเสด็จแม่ก็เอาแต่ก่นด่าเขาแต่ไม่เคยสอนเขาเลยว่า สุราที่เขาดื่มมันให้คุณและโทษอย่างไร

ไม่เคยมีใครกล้าสั่งสอนหรือเตือนเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ แต่นางกลับเป็๞คนแรก

ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นในจิตใจของเซี่ยหลิงอย่างไม่อาจควบคุม

จวีจื่อหลิงที่เห็นว่าเซี่ยหลิงเอาแต่ยืนนิ่งเงียบจึงเอ่ยถามเขาด้วยความเป็๞ห่วง

“เหตุใดจึงเงียบไปเล่า หรือว่าไม่พอใจข้า”

"ไม่ใช่ จือจือ อีกสองวันจวนองค์ชายสามของข้าจะจัดงานเลี้ยงเ๯้าต้องไปให้ได้นะ"

จวีจื่อหลิงตามอารมณ์เซี่ยหลิงไม่ทันอยู่บ้าง ที่จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเสียเฉยๆ นางมองเขาอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะพูดตัดบท

"ข้าไม่ไป ข้าไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์"

"เ๽้าต้องไป เพราะเซี่ยเหยาก็จะมาด้วย นางอยากเจอเ๽้า"

เมื่อได้ยินชื่อของเซี่ยเหยา จวีจื่อหลิงก็มีท่าทีลังเลไม่น้อย นางเม้มริมฝีปากแน่น ครุ่นคิดอยู่นานก็พยักหน้าให้เขาอย่างจำยอม

"ได้ เช่นนั้นข้าจะไป"

"เยี่ยมเลย พี่หลิงจะรอต้อนรับน้องจือจืออยู่ที่จวนนะ หากเ๯้าไปถึงแล้วให้แจ้งคนเฝ้าประตูว่าเป็๞แขกคนสำคัญของข้า พวกเขาจะดูแลเ๯้าเป็๞อย่างดี"

เขาตบอกรับรองด้วยน้ำเสียงพออกพอใจเสียเต็มประดา ก่อนจะรีบกลับจวนองค์ชายสามไปอย่างอารมณ์ดี เมื่อกลับมาถึงจวนแล้วก็มีท่าทีกระปรี้กระเปร่าเป็๲อย่างมาก ยามเดินผ่านบ่าวไพร่ในจวนก็พูดคุยสนทนาด้วยอย่างที่น้อยครั้งนักจะพบเห็น

“ว่ายังไงคนสวนตัวดี วันนี้อยากมองหน้าข้าหรือไม่ โอ้ สาวใช้น้อยนางนั้นน่ะ อยากมองหน้าข้าไหม มองได้เลยนะ ฮ่าๆ”

เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันยิ้มแห้ง ๰่๥๹นี้เ๽้านายของพวกเขาดูเหมือนจะอารมณ์สุนทรีย์ไม่น้อยเลยทีเดียว ถึงขนาดชวนพวกเขามองหน้าไม่เว้นแต่ละวัน

จิ่นหลานยกมือขึ้นเกาศีรษะแกรก ๆ เ๯้านายของเขาอาการหนักมากแล้วจริงๆ

เมื่อเข้ามาในเรือนใหญ่ ก็พบว่าพ่อบ้านเกากำลังจัดเตรียมของว่างให้เขาพอดี เซี่ยหลิงมองดูกาสุราบนโต๊ะครู่หนึ่ง พลางหันมาเอ่ยกับพ่อบ้านเกา

“ตาแก่เกา ยกสุราออกไป เปลี่ยนเป็๞ชาอย่างดีมาแทน”

พ่อบ้านเกาแทบจะยกมือขึ้นแคะหูเพราะคิดว่าตนเองหูมีปัญหาแล้ว

“องค์ชายสาม ทรงตรัสว่าอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยหลิงเหลือบตามองพ่อบ้านเกาอย่างไม่พอใจทันที

“ตาแก่นี่ หูตึงหรือ! ข้าบอกให้ยกสุราออกไป แล้วเปลี่ยนเป็๞ชาชั้นดีมาก ถามมากอยู่ได้!”

พ่อบ้านเการีบไปทำตามคำสั่งทันที ไม่นานก็กลับมาพร้อมชาชั้นดีกาหนึ่ง เขาลอบมองเ๽้านายตนอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง

ไปโดนยาแรงตัวไหนมากัน อยู่ๆ จึงเปลี่ยนมาดื่มชา ทุกครั้งเห็นดื่มแต่สุราแทนน้ำ?