โชคดีที่แผนของเสวียนเอ๋อร์สำเร็จในที่สุด เขาสามารถทำให้จ้าวแห่งหุบเหวมืดยอมช่วยเหลือพวกเขาได้จริงๆ!
แต่ไม่นานหลังจากนั้น บรรพชนหลินก็ไม่มีเวลาสนใจสถานการณ์ด้านนี้อีกต่อไป เพราะยอดฝีมือระดับจิติญญาทั้งห้าคนกำลังใช้พลังทั้งหมดของพวกเขา หวังจะฆ่าเขาให้ได้โดยเร็วเพื่อจะได้ลงไปจัดการกับจ้าวแห่งหุบเหวมืด!
"นี่... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เมื่อเทียบกับฝ่ายราชวงศ์เซียน์ที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและ้ารีบกลับไปต้านรับกรงเล็บสีดำสนิทนั้น เหล่าศิษย์ของตระกูลหลินกลับยืนนิ่งด้วยความงุนงง
เพราะหลินเสวียนและบรรพชนหลินไม่ได้แจ้งข่าวเกี่ยวกับการช่วยเหลือของจ้าวแห่งหุบเหวมืดให้พวกเขาทราบ พวกเขาจึงรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่งเมื่อเห็นรอยแยกอันคุ้นเคยบนท้องฟ้า
"เป็จ้าวแห่งหุบเหวมืดจริงๆ งั้นหรือ? เขาไม่ได้อยู่ในหุบเหวมืดอย่างนั้นหรือ? แล้วเหตุใดเขาจึงมาที่นี่? ใครกันที่เรียกเขามาช่วยพวกเรา? หรือว่าจ้าวแห่งหุบเหวมืดจะมีความแค้นกับราชวงศ์เซียน์?"
คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของเหล่าศิษย์ตระกูลหลิน
"มันคือหลินเสวียน!"
เสียงะเิดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง หอกเพลิงสีดำขนาดมหึมาจำนวนมากควบแน่นขึ้นกลางอากาศ พวกมันพุ่งออกไปพร้อมกันราวกับสายฝน แทงทะลุใส่เหล่าทหารองครักษ์ขนนกทมิฬที่กำลังตื่นตระหนกตรงหน้า
เหล่าทหารองครักษ์ขนนกทมิฬมากกว่าสิบคนถูกเผาผลาญเป็เถ้าธุลีในทันที!
"นั่นมัน... ซวนหนี่!"
ในที่สุดก็มีคนจากตระกูลหลินจำชายชราในชุดคลุมสีดำคนนั้นได้!
"อย่างน้อยเ้าก็ยังพอมีความจำดีอยู่บ้าง"
ซวนหนี่ไม่จำเป็ต้องปกปิดตัวตนอีกต่อไป มันเผยร่างที่แท้จริงออกมา ร่างกายที่ถูกความมืดกัดกร่อนของมันถูกล้อมรอบด้วยเปลวเพลิงสีดำ ทำให้พื้นที่เบื้องหน้าของซวนหนี่กลายเป็ความว่างเปล่าไปในพริบตา ทหารองครักษ์ขนนกทมิฬจำนวนมากร่วงลงสู่พื้น พวกเขากลิ้งเกลือกและกรีดร้องออกมา เนื้อหนังของพวกเขาถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงสีดำ!
"อย่าคิดว่าเรามาที่นี่เพียงเพื่อฉวยโอกาส! เป็เ้าเด็กน้อยหลินเสวียนของพวกเ้าเองที่ลงไปถึงก้นบึ้งของหุบเหวมืดและเป็คนขอให้นายท่านของข้าออกจากการปิดด่าน เพื่อช่วยต่อสู้กับราชวงศ์เซียน์ร่วมกัน!"
แม้ว่าดวงตาของซวนหนี่จะเ็า แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับทำให้ทุกคนในตระกูลหลินตกตะลึง!
"เป็เสวียนเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ?"
เขาทำเพื่อพวกเราได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?
ไม่เพียงแต่คนในตระกูลหลินเท่านั้นที่ใ แม้แต่เหล่าตระกูลในอาณาจักรฉีซานที่กำลังสังเกตการณ์อยู่ก็ต้องอึ้งไปเช่นกัน! พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าคนที่สามารถเชื้อเชิญจ้าวแห่งหุบเหวมืดให้ออกมาช่วยเหลือได้ จะเป็เพียงเด็กน้อยอายุไม่ถึงขวบปีเท่านั้น!
แต่แม้จะรู้สึกประหลาดใจและสงสัยในความสามารถของหลินเสวียนเพียงใด ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว—จ้าวแห่งหุบเหวมืดได้เคลื่อนไหวแล้ว และเขากำลังอยู่ฝ่ายตระกูลหลิน! ไม่ว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง!
"เ้าก็เป็เพียงตัวตนจากยุคโบราณคนหนึ่ง! การกล้าต่อต้านราชวงศ์เซียน์ของข้านั้น โง่เขลาถึงที่สุด!"
ในขณะเดียวกัน เสียงคำรามกึกก้องก็ดังกังวานขึ้นจากหน้ากองทัพนับล้านของราชวงศ์เซียน์!
แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า ที่มาของแสงนั้นคือป้อมปราการและเรือรบขนาดใหญ่ ปราณิญญาอันมหาศาลพุ่งรวมกันเป็ลำแสงมุ่งตรงไปยังจ้าวแห่งหุบเหวมืด!
ท้องฟ้าสว่างวาบขึ้นมาจากแสงเ่าั้ เสียงะเิดังกึกก้อง เปลวเพลิงพวยพุ่งสู่เบื้องบน พยายามเผาผลาญหมอกปีศาจและหมอกอสูรให้มลายสิ้น!
แต่ในตอนนั้นเอง...
ด้านหลังของจ้าวแห่งหุบเหวมืดที่ประทับบนบัลลังก์โบราณ กฎแห่งฟ้าดินก็ปรากฏขึ้นทีละสาย!
มันเป็พลังแห่งกฎเกณฑ์ที่ดูเหมือนจะมาจากยุคา ั้แ่สมัยที่์และโลกเพิ่งถูกสร้างขึ้น เป็พลังที่สามารถส่งผลต่ออนาคตไปอีกนับหมื่นยุค พลังแห่งการทำลายล้างที่สามารถลบล้างทุกสรรพสิ่ง!
ขณะนั้นเอง มีคำสั่งศักดิ์สิทธิ์สีดำห้าฉบับลอยออกมาตรงหน้าของจ้าวแห่งหุบเหวมืด! แสงสีดำอันเย็นเยียบแผ่กระจายไปทั่วโลก หลั่งไหลราวกับจะผ่าแยกสรรพสิ่งให้แหลกสลาย กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างทะลวงออกไปทั่วทั้งจักรวาล ะเืฟ้าดินให้ต้องสั่นะเื!
ฟ้าดินสั่นไหว เหล่าิญญาอสูรและปีศาจพากันกรีดร้อง!
ในชั่วพริบตานั้น โลกทั้งใบก็ดูคล้ายจะเลือนลาง บางครั้งมันถูกปกคลุมด้วยแสงสว่าง บางครั้งมันกลับดำมืดราวกับจมสู่ขุมนรก แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ—แรงสั่นะเืที่มากมายกำลังเกิดขึ้นที่นี่!
นี่เป็พลังอันน่าสะพรึงกลัว พลังที่ยากจะอธิบายออกมาเป็คำพูด! ในหน้าประวัติศาสตร์ของอาณาเขตเหนือครามไม่เคยมีาใดที่สามารถสร้างแรงสั่นะเืเช่นนี้ได้มาก่อน!
บนบัลลังก์ ดวงตาของจ้าวแห่งหุบเหวมืดลึกล้ำราวกับหลุมดำ ไม่มีที่สิ้นสุด!
ตอนนี้เขารู้สึกดีมาก หลังจากที่หลินเสวียนรักษาาแภายในของเขา ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก และฟื้นฟูกำลังเดิมกลับมาได้มากทีเดียว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอยากจะโจมตีต่อไปเพื่อบดขยี้กองทัพที่เหลือของราชวงศ์เซียน์ให้ย่อยยับ!
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เสียงถ่ายทอดจิตของหลินเสวียนก็ดังขึ้นมา
"เดี๋ยวก่อน ผู้าุโ รอก่อน อย่าเพิ่งโจมตีต่อ อย่าทำให้พวกมันพ่ายแพ้เร็วเกินไป! ปล่อยให้พวกมันลดความระแวดระวังลง แล้วล่อพวกมันไปใกล้เมืองต้าเยียน!"
จ้าวแห่งหุบเหวมืดถึงกับงงไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่าหลินเสวียนกำลังวางแผนอะไร นี่มันอะไรกัน? ชนะไม่ได้อย่างนั้นหรือ?
จ้าวแห่งหุบเหวมืดไม่คิดจะสนใจคำพูดของหลินเสวียน ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ยังเป็ถึงจ้าวแห่งหุบเหวมืด ต่อให้เขายอมช่วยตระกูลหลิน แต่จะให้เขาเล่นละคร "โจมตีแล้วถอย" มันก็น่าอับอายเกินไป!
แต่ครั้งนี้ จ้าวแห่งหุบเหวมืดไม่มีโอกาสจะได้ลงมือต่อ เพราะทันใดนั้นเอง—
บึ้มมมม!!
เสียงะเิกึกก้องดังขึ้นกลางท้องฟ้า!
หลุมขนาดใหญ่แตกออกในชั้นบรรยากาศ ความว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขตพังทลายลง และกลางอากาศ บรรพชนหลินโซเซถอยหลังหลายก้าวก่อนจะร่วงลงมา!
ร่างของเขาเต็มไปด้วยาแ เือาบทั่วกาย กระบี่คมกริบเล่มหนึ่งเสียบทะลุหน้าอกของเขาอย่างน่ากลัว! สภาพของเขาดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด และอยู่ในสภาพใกล้ตายแทบเอาชีวิตไม่รอด!
จ้าวแห่งหุบเหวมืดชักกรงเล็บั์ของตนกลับมา และสะบัดมือเพียงครั้งเดียวก็ปัดกระบวนท่าของหยู่ฮวาจีออกไป เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"หลินชิงเทียน หากไม่มีบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเ้าช่วยล่ะก็ เ้าดูไม่ได้เลยจริง ๆ นะ…"
บรรพชนหลินเดิมทีตั้งใจจะทักทายจ้าวแห่งหุบเหวมืด แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พลังปราณทั่วร่างก็พลุ่งพล่าน เขากระอักเืออกมาคำโต!
"เ้าหมายความว่าอย่างไรว่า 'ดูไม่ได้'? ให้เ้ามาสู้กับเหล่าคนทั้งห้าพวกนี้ดูบ้างไหมล่ะ!"
"บรรพชน!"
เหล่าศิษย์ตระกูลหลินในสนามรบะโเรียกด้วยความเป็ห่วง หวาดกลัวว่าบรรพชนของพวกเขาจะเป็อันตรายถึงชีวิต!
"ข้าไม่เป็ไร"
แม้ว่าบรรพชนหลินจะได้รับาเ็สาหัสและใกล้ตาย หน้าอกของเขาถูกแทงทะลุด้วยกระบี่ยาว เืไหลนองไม่หยุด แต่เขาก็ยังคงกัดฟันแน่น ดึงกระบี่ออกจากร่างของตนเอง และบดขยี้มันให้เป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
"ไม่เป็ไร? ข้าว่าตอนนี้เ้าควรกังวลเื่ชีวิตตัวเองก่อนจะดีกว่า!"
เสียงเย็นะเืดังลงมาจากฟากฟ้า ห้ายอดฝีมือระดับจิติญญาของราชวงศ์เซียน์ค่อย ๆ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า พวกเขาทะลวงผ่านค่ายกลกักขังของบรรพชนหลินได้อย่างง่ายดายราวกับมันไม่มีอยู่!
ผู้นำของพวกเขา—หยู่ฉางเกอแห่งราชวงศ์เซียน์ จ้องลึกเข้าไปในรอยแยกมืดมิดของหุบเหวมืด และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนแผ่นดินแทบแข็งตัว
"จ้าวแห่งหุบเหวมืด เ้าเองก็คงรู้ดีว่า 'อายุขัยไม่ได้เป็ตัวกำหนดความแข็งแกร่ง' หรอกนะ"
"เ้าตระหนักดีหรือไม่ว่าการที่เ้าตัดสินใจช่วยตระกูลหลินในครั้งนี้ มันหมายถึงอะไร?"
จ้าวแห่งหุบเหวมืดเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ตอบคำพูดของหยู่ฉางเกอแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ก้าวลงจากบัลลังก์อันสูงตระหง่าน และเหยียบลงสู่สนามรบเผชิญหน้ากับราชวงศ์เซียน์โดยตรง!
