กิจกรรมยามเช้าผ่านไปดั่งเช่นเดิมทุก ๆ วัน 

  หลังจากตื่นก็กินอาหารเช้า หยิบเอาไหน้ำปลาและไหซีอิ๊วเก็บเข้าช่องเก็บของ เทเลพอร์ตไปคฤหาสน์ รับเงิน เกลือ วิ่งมาที่กิลด์การค้า สั่งของ รับของ ซื้อของ เอาของไปให้แม่เอพริล แล้วไปหาอาจารย์ของเขา 

  และที่นี่ก็เป็๲เหมือนทุก ๆ วันที่ผ่านมา 2 ผู้๵า๥ุโ๼นั่งเล่นหมากรุกกันอย่างตั้งใจ 

  " สวัสดีครับ กินอาหารกันก่อนเถอะครับ " แนชเอาอาหารมาวางให้ผู้สูงอายุทั้ง 2 

  เมื่อทั้ง 2 กินเสร็จก็ถึงเวลาเฉิดฉายของเขาแล้ว แนชเอาไหทั้งสองไหออกมาวาง 

  " นี่คือ 2 สิ่งที่ผมบอกไปเมื่อวานครับ ผลิตภัณฑ์ใหม่ของผมเอง " แนชเอ่ยขึ้นให้ผู้๵า๥ุโ๼ทั้งสองฟัง " ทั้ง 2 เป็๲เครื่องปรุงรสครับ "

  " หืม นี่คือสิ่งที่เ๽้าอยากให้อาจารย์ใช้เวทมนตร์กาลเวลาใส่หรือ ? " กาบรินัสถาม " ข้างในมันคืออะไร ชักคาดหวังเสียแล้วซิ "

  " เออ ข้าก็อยากรู้ใจจะขาดแล้ว ต้องทำยังไงต่อ " โซวิโลพูดด้วยความตื่นเต้น

  " อาจารย์ทำให้เวลาในไห 2 ใบนี้ผ่านไป ซักประมาณ 6 เดือนได้ไหมครับ ? " แนชถามกาบรินัส

  " ย่อมได้ " กาบรินัสพูดจบก็แตะไหทีละใบ " เอาละ เรียบร้อยแล้ว "

  " เห้ย ๆ เปิดเลยดิ ไว ๆ ไอเด็กตัวเหม็น " โซวิโลดูจะตื่นเต้นสุด ๆ 

  " เอ่อ แน่ใจนะครับ " แนชพูดขึ้น " ผมว่ามันจะไม่ดีนะครับ " 

  " จะมีอะไรไม่ดีวะเนี่ย " โซวิโลพูดพลางลุกขึ้นเอามือทุบดินเหนียวที่โป๊ะฝาไหแล้วเอามือกระชากผ้าที่ปิดไหออก 

  " ลุง มันเหม.. " เด็กชายพยายามห้าม

หึ่งง !! 

  " อ้ากก !!! กลิ่นบ้าอะไรวะเนี่ย " โซวิโลร้องโหวกเหวกโวยวายขึ้น เมื่อจมูกปะทะเข้ากับกลิ่นเหม็นฉุน

  " ผมบอกแล้วว่าจะดีหรอ ก็ไม่ฟังผมเลย " แล้วดันได้สิ่งที่เหม็นมากกว่าซะด้วย 

  " โอ้ว มันคือสิ่งใดรึลูกศิษย์ ? " กาบรินัสเอานิ้วปิดจมูกแล้วถามขึ้น

  " เอ่อ เ๽้าสิ่งนี้คือน้ำปลาครับ แต่ต้องเอาไปกรองอีกหลายรอบครับ แล้วค่อยเอาไปต้ม ถึงจะใช้ได้ครับ แต่อีกไหแค่เอาไปกรองก็ใช้ได้เลยครับ ไหนั้นผมเรียกมันว่าซีอิ๊วครับ " แนชบอก

  " ไอสิ่งเหม็น ๆ นี่ จะใช้ทำอาหารได้ยังไงวะเนี่ย " โซวิโลพูดขึ้น พร้อมใช้นิ้วมืออันใหญ่โตบีบจมูกเช่นกัน

  " อร่อยจริง ๆ นะครับ มันจะทำให้หอมขึ้นเลยครับ " แนชบอก

  " ใครจะเชื่อวะเนี่ย " โซวิโลบอก

  " ถ้างั้นอาหารที่ลุงทำ ผมจะใส่เกลือคนเดียวแล้วกันครับ ส่วนคนอื่นผมจะใช้ไอ 2 สิ่งนี้แหละ " แนชบอก " อยากเปิดอีกไหด้วยไหมครับ " 

  " ถ้ามันคือคนละสิ่งกัน ก็เปิดซิ อาจารย์อยากเห็น " กาบรินัสพูดขึ้น แต่มือก็ยังคงปิดจมูกอยู่

  " ลุงจะเอาไปเปิดไหมครับ ? " แนชถามโซวิโล

  " เอ็งเปิดเอาเองเลย " โซวิโลตอบกลับ

  " ลุงเคาะดินออกให้ผมที " แนชวานโซวิโล เขาก็เอามือทุบลงไปจนดินเหนียวแตก แนชจึงเปิดไหซีอิ๊วขาวขึ้น

  " อื้ม หอมดี " แนชพอใจกับการทำทั้ง 2 สิ่งนี้เป็๲ครังแรก " นี่มันเจ๋งไปเลย "

  แนชเอาไหน้ำปลาเก็บในช่องมิติ " ไม่ลองดมกลิ่นอันนี้หรือครับ " เด็กชายพูดขึ้น 

  " อืม มันหอมดีนะ " กาบรินัสพูดขึ้น เขาเอามือออกจากจมูกแล้ว " กลิ่นแรงน้อยกว่าไหนั้น " 

  " อาจารย์ผมขอยืมช้อนคันนึงครับ " แนชร้องขอ

เป๊าะ !! เสียงดีดนิ้วและช้อนตกลงบนโต๊ะ 

  แนชหยิบเอาช้อนลงไปคน ๆ ในไหซีอิ๊วแล้วนำขึ้นมาแตะ ๆ ที่มือแล้วนำมาแตะที่ปาก 

  " อื้ม พอได้นะ " อร่อยนะ แต่ไม่เหมือนที่ซื้อเอาจากห้างสรรพสินค้าในโลกเก่า อธิบายไม่ถูก อาจเป็๲เพราะสัดส่วนวัตถุดิบด้วยมั้ง 

  " ไหนขออาจารย์ลองชิมด้วยหน่อย " กาบรินัสพูดขึ้น

  เด็กชายจึงเอาช้อนตักซีอิ๊วมาใส่ช้อนของอาจารย์ของเขาที่ใช้กินข้าวเมื่อกี้นี้ กาบรินัสจึงลองชิมรสชาติทันที

  " อื้อ น่าสนใจ ๆ " กาบรินัสพูดขึ้นแล้วหันมาหาลูกศิษย์ตัวน้อยของเขา " เ๽้าจะเป็๲ผู้มั่งคั่งแน่นอนถ้าสิ่งนี้ถูกวางขาย "

  " รสเค็มเจือด้วยรสหวานอมเปรี้ยว มีกลิ่นหอม ๆ ด้วย " กาบรินัสพูดต่อ " ข้าอยากชิมรสชาติอาหารที่ทำจากเ๽้าสิ่งนี้แล้วซิ " กาบรินัสพูดขึ้นด้วยอาการตื่นเต้น

  " อร่อยแน่นอนครับอาจารย์ ผมยืนยันเลยครับ " แนชพูดพลางมองไปที่คนแคระ ที่ตอนนี้เอามืออกจากจมูกแล้ว " ลุงอยากลองไหมครับ 

  " เอามาให้ข้าชิมบ้าง " โซวิโลพูดขึ้น " ไอเ๽้านี่กลิ่นมันไม่เหม็นขนาดเมื่อกี้เสียหน่อย " เขาเอ้าช้อนจากเด็กชายมาตักซีอิ๊วเพื่อชิม

  " อร่อยอย่างเ๽้าว่าจริง ๆ ด้วยซิกาบรินัส " โซวิโลชิมแล้วพูดขึ้น " รสชาติอาหารหลังจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป " โซวิโลพูดขึ้น เพราะจากการที่เด็กชายทำอาหารต่าง ๆ มาจนถึงตอนนี้ ก็รสเลิศอยู่แล้ว แต่สิ่งที่เรียกว่าเครื่องปรุงใหม่นี้ จากการที่ไอเด็กตัวเหม็นมุ่งมั่นขนาดนี้ อาหารจะยกระดับขึ้นมาอีกมากแน่นอน

  " เห็นไหมล่ะ ผมบอกแล้ว " แนชภูมิใจกับความรู้ในอินเตอร์เน็ตจริง ๆ " เ๽้าสิ่งที่ลุงบอกว่าเหม็นเมื่อกี้ ถ้าผมทำจนเสร็จเรียบร้อยทุกกระบวนการ มันก็จะหอมอร่อยเช่นกัน " 

  " ข้าจะรอดูอาหารของเ๽้าแล้วกันนะ " โซวิโลพูดขึ้น เขาก็คาดหวังเช่นกัน

  " ถ้างั้นผมกลับก่อนนะครับ " แนชเอ่ยขึ้น " ผมต้องไปทำไอเ๽้าน้ำปลาให้เสร็จ วันนี้ผมจะได้ทำอาหารที่มีส่วนผสมจากเ๽้า 2 อย่างนี้ให้ทุกคนชิม " 

  " อื้ม เ๽้าไปเถอะ วันนี้อาจารย์ได้พบเจอประสบการณ์ใหม่อีกแล้ว " กาบรินัสพูด " เ๽้าจะคิดเงินลำบากแน่นอนจากเ๽้าสิ่งนี้ "

  " อ๊ะ !! " แนชอุทานขึ้น เมื่ออาจารย์พูดคำที่สกิดใจเขาขึ้นมา 

  " ใช่เลย ผมจะสร้างลูกคิดด้วยอาจารย์ อาจารย์มีของที่ต้องจดสิทธ์เยอะแยะเลยครับ " น้ำปลา ซีอิ๊ว แล้วก็ลูกคิด นี่อุส่าไม่จดกิมจินะนี่ 

  " โฮ่ โฮ่ โฮ่ งานเข้าเสียแล้วซิ อาจารย์ก็แก่แล้วเสียด้วย " กาบรินัสพูดขึ้น " ใช้งานคนแก่ได้ลงคอ " 

  " อาจารย์ก็ . . . " แนชบ่น " เดี๋ยวผมจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้อาจารย์เยอะ ๆ เลย " 

  " โฮ่ โฮ่ " กาบรินัสหัวเราะ " แล้วเ๽้าลูกคิดนี่มันคือสิ่งใดอีกล่ะ ? " 

  " เอาไว้คิดเงินครับ มันช่วยให้คิดง่ายขึ้น " แนชบอกอาจารย์ของเขา " ผมถามพนักงานที่กิลด์การค้าว่าเขามีอะไรเพื่อคิดเงินไหม แล้วเขาก็ตอบว่าไม่มี ผมก็เลยคิดว่าน่าจะคิดสิ่งของที่คิดเงินได้หรือนับปริมาณได้ ก็น่าจะทุ่นแรงและเวลาไปได้นะครับ " มีตาชั่งทำจากเวทมนตร์แต่ดันไม่มีเครื่องคิดเลขเฉย

  " แล้วรูปร่างมันจะเป็๲ยังไงวะนั่น " โซวิโลถามขึ้น

  " เดี๋ยวผมลองทำดูที่นี่เลยแล้วกันครับ " แนชพูดจบก็สร้างลูกคิดจากเวทมนตร์ดิน มีกรอบเป็๲สี่เหลี่ยมผืนผ้าเปิดโล่ง แนชทำแกนให้เข้ากับโลกนี้มีแกนทั้งหมด 6 แกน แทนเหรียญแต่ละเหรียญ แกนขวาสุดแทนเหรียญทองแดงเล็ก ไล่มาจนถึงแกนซ้ายสุดแทนก้อนทอง ๪้า๲๤๲แบ่งเป็๲อีกช่อง มี 6 แถวเหมือนกันแต่สั้นกว่า แถวล่าง มีห่วง 5 ห่วงในแต่ละแกน ส่วนช่อง๪้า๲๤๲มี 2 ห่วงในแต่ละแกน แต่แกนที่ใช้แทนเหรียญเล็ก ก็จะใช้ห่วงที่เล็กกว่า รูของห่วงแต่ละห่วงมีขนาดพอดีกับแกน 

  " เสร็จแล้วครับ ประมาณนี้ครับ " แนชพูดขึ้นหลังจากสร้างลูกคิดเสร็จ

  " แล้ววิธีการใช้มันใช้ยังไง " โซวิโลถามขึ้น 

  " ห่วงแต่ละห่วงแทนเหรียญของเงินครับ แกนทางขวาคือเหรียญทองแดงเล็กครับ ไล่ไปจนถึงแกนซ้ายสุดแทนก้อนทอง ห่วงด้านล่างมีค่าเป็๲ห่วงละ 1 ส่วนห่วง๪้า๲๤๲มีค่าเป็๲ 5 ครับ ห่วงล่างให้เราดีดขึ้นนะครับ ส่วนห่วงบนให้เราดีดลงครับ " แนชอธิบายวิธีการคิด 

  " ถ้าสมมุติว่าเราซื้อของ 6 เหรียญทองแดงเล็ก เราก็เอาห่วง๪้า๲๤๲ลง 1 อัน แล้วห่วงล่างขึ้น 1 ห่วง แล้วถ้าซื้อของอีก 6 เหรียญทองแดงเล็ก เราก็เอาห่วงขึ้นอีกทีละห่วงใช่ไหมครับ พอเราเอาขึ้นมาครบแล้ว เราก็เอาแกนถัดไปทางซ้ายขึ้น 1 ห่วง แล้วเราก็เอาแกนเดิมช่องล่างลงให้หมด แกนบนก็เอาขึ้นให้หมด แล้วเราก็เอาแกนทองแดงเล็กขึ้นอีก 2 เท่ากับเราต้องจ่าย 1 เหรียญทองแดงใหญ่กับ 2 เหรียญทองแดงเล็ก เห็นไหมครับ " แนชอธิบายจนจบ " ถ้าฝึกใช้จนชำนาญจะมีประโยชน์มากเลยนะครับ " 

  " หืมม ใช่จริง ๆ ด้วย " กาบรินัสมองเห็นภาพโดยรวม มันเป็๲อย่างที่ลูกศิษย์ตัวน้อยเขาบอกจริง มันจะไวมากถ้าคิดด้วยเ๽้าสิ่งนี้ 

  " ข้าเข้าใจนะ แต่ข้าดูมันก็ยุ่งยากพอกันนะ " โซวิโลพูดขึ้น 

  " ไม่หรอกโซวิโล ถ้าคนที่ใช้เ๽้านี่เชี่ยวชาญแล้ว มันจะรวดเร็วขึ้นมากเลยที่เดียว " กาบรินัสพูดขึ้น 

  " ผมขายมันได้ไหมครับ " แนชถามอาจารย์ของเขา 

  " ขายได้แน่นอน มันมีประโยชน์มาก " กาบรินัสพูดขึ้น 

  " ถ้าอย่างงั้น ผมขายสิทธิ์ให้อาจารย์ละกันนะครับ " แนชยกยิ้มและพูดขึ้น

  . . . .