ตอนที่ 12:เศษอาหารที่โยนให้หมากาลเวลาในยุคแห่งความขาดแคลนมิได้เคลื่อนผ่านไปอย่างอ่อนโยน มันกัดกิน มันบดขยี้อย่างไม่ปรานีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากบ้านหมื่นหยวนเมื่อเช้ายังคงตกค้างอยู่ในอากาศ มันเกาะกุมเหนียวเหนอะราวกับยางไม้ที่ผสมยาพิษ มันซึมลึกเข้าไปใน...