ถังหว่านเร่งฝีเท้า กึ่งเดินกึ่งวิ่งสลับกันไปอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่ถึงสี่สิบนาทีเธอก็พาตัวเองมาถึงใจกลางตัวเมือง แม้จะไม่ค่อยได้มาเหยียบบ่อยนัก แต่ความทรงจำเกี่ยวกับเส้นทางและการวางผังเมืองก็ยังพอคลำทางไปถูก โดยเฉพาะเป้าหมายหลักอย่าง 'สหกรณ์การค้า'

ในยุคสมัยที่เงินทองหายาก ของกินเล่นฟุ่มเฟือยอย่าง 'ขนมข้าวตอก' ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ จะมีปัญญาซื้อกินได้ทุกวัน การเดินเร่ขายสุ่มสี่สุ่มห้าตามตรอกซอกซอยจึงเป็๞วิธีที่สิ้นคิดที่สุด

ดังนั้น ชัยภูมิที่ดีที่สุดคือแหล่งที่มีเงินสะพัดและผู้คนพลุกพล่าน... บริเวณหน้าสหกรณ์นี่แหละคือคำตอบ

ตัวเมืองนี้เป็๞เพียงเมืองเล็กๆ ไม่มีห้างสรรพสินค้าหรูหราอย่าง 'ไป่ฮั่วต้าโหลว' หรือห้างใหญ่โตเหมือนในเมืองใหญ่ สหกรณ์แห่งนี้จึงเป็๞ศูนย์รวมสินค้าและผู้คนที่มีกำลังซื้อสูงที่สุดในย่านนี้

เวลานี้ห้าโมงเย็นกว่าแล้ว แดดร่มลมตก ลมอ่อนๆ พัดโชย ผู้คนเริ่มเลิกงานเดินกันขวักไขว่ ถังหว่านสูดหายใจลึก... ได้เวลาเริ่มปฏิบัติการ

แม้จะเป็๞ฤดูร้อน แต่แฟชั่นของผู้คนส่วนใหญ่ยังคงเป็๞เสื้อผ้าสีทึมๆ อย่างเทาหรือน้ำเงิน มีเพียงส่วนน้อยที่กล้าใส่ชุดกระโปรงสีสดใส ซึ่งมักจะเป็๞กลุ่มคนมีฐานะ การปรากฏตัวของถังหว่านจึงดึงดูดสายตาอย่างช่วยไม่ได้

เธอสวมเสื้อผ้าเก่าของแม่จางที่นำมาดัดแปลง กางเกงผ้าฝ้ายสีดำรัดข้อเท้า แม้จะไม่ใช่ทรงสลิมฟิตแบบสมัยใหม่ แต่ก็พอดีตัวจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าและเรียวขายาวสวย ส่วนเสื้อเชิ้ตสีแดงตัวเก่งนั้น ได้ยินว่าเป็๞ของขวัญแต่งงานที่พ่อจางเจียดเงินเดือนทั้งเดือนซื้อให้แม่

แม้เสื้อจะหลวมโคร่งไปบ้าง แต่พอเธอจับชายเสื้อยัดใส่ในกางเกง ก็ดูทะมัดทะแมงและมีสไตล์ขึ้นมาทันตา ท่ามกลางฝูงชนที่แต่งตัวซ้ำๆ จำเจ ถังหว่านดูโดดเด่นสะดุดตาราวกับดอกไม้สีสดกลางทุ่งหญ้าแห้ง

เธอเดินหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ที่คลุมด้วยผ้าขาวครึ่งๆ กลางๆ เดินนวยนาดผ่านหน้าสหกรณ์อย่างจงใจ ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขาวนั้นส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย และความสงสัยใคร่รู้ของผู้คนนี่แหละคือเครื่องมือการตลาดชั้นดี

การเร่ขายของโต้งๆ ในยุคนี้ถือว่าเสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง ข้อหา 'ตัดหางทุนนิยม' ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ล้อเล่น เธอต้องระวังตัวแจ

เดินวนไปมาไม่กี่รอบ ปลาตัวใหญ่ก็เริ่มติดเบ็ด... มีคนเดินตามเธอมาจริงๆ

พอเลี้ยวหลบมุมเข้าตรอกลับตาคน เสียงเรียกก็ดังขึ้นตามหลัง "หนู... หยุดก่อน"

ถังหว่านกระตุกยิ้มมุมปาก แต่พอหันกลับไปก็ปรับสีหน้าให้ดูใสซื่อไร้พิษสง "คุณป้า... เรียกหนูเหรอคะ?"

"ใช่สิ แม่คุณเอ๊ย เดินเร็วจริงๆ ป้าเรียกตั้งนานแล้วไม่ได้ยินหรือไง" หญิงวัยกลางคนบ่นอุบ

ถังหว่านยิ้มหวาน ไม่ตอบโต้

"เอาเถอะๆ ไม่อ้อมค้อมนะ คนกันเองคุยง่ายๆ หนูหิ้วตะกร้าเดินไปเดินมาขนาดนี้ คงไม่ได้กะเอาไปกินเองคนเดียวหรอกมั้ง? ว่ามาซิ... ขายชั่งละเท่าไหร่?" ป้าแกเป็๞คนตรงไปตรงมา ไม่อ้อมโลก

ถังหว่านวางตะกร้าลง เปิดผ้าคลุมออกพอให้เห็นสินค้า หยิบขนมข้าวตอกชิ้นโตออกมาหักครึ่ง แล้วยื่นให้ "คุณป้าลองชิมดูก่อนค่ะ ถูกปากค่อยว่ากัน"

หญิงคนนั้นรับไปแบบกล้าๆ กลัวๆ แต่พอกัดเข้าไปคำแรก... ดวงตาเบิกโพลง ความกรอบ หอม หวานกำลังดี น้ำตาลเคลือบไม่เหนียวติดมือ แถมยังไม่เยิ้มเลอะเทอะ ผิดกับของสหกรณ์ลิบลับ

"อื้ม อร่อย ไม่เลวๆ... ว่ามา ขายเท่าไหร่?" บ้านนางคนเยอะ ลูกๆ กำลังกินกำลังนอน วันนี้ผัวเพิ่งได้เงินเดือน ยอมกัดฟันซื้อของอร่อยให้ลูกเมียกินสักครั้งจะเป็๞ไรไป

ถังหว่านทำการบ้านมาดี สืบราคาจากสหกรณ์มาแล้วว่าชั่งละเจ็ดเหมา แถมต้องใช้คูปองขนม

"หกเหมาค่ะป้า ไม่ต้องใช้คูปอง"

"หกเหมา? แพงไปหน่อยมั้งหนู" มือที่ล้วงกระเป๋าชะงักกึก

"โธ่ป้า... ของหนูถูกกว่าสหกรณ์ตั้งเยอะ แถมไม่ต้องใช้คูปองหายาก ไม่โกงตาชั่งด้วย ของพวกนี้ใช้แต่ของดี แป้ง น้ำมัน น้ำตาล จัดเต็ม ป้าชิมแล้วก็รู้ว่าอร่อยแค่ไหน" เธอหว่านล้อมเสียงหวาน

"ถ้าป้าไม่เอา งั้นหนูขอตัวนะคะ มีคนรอซื้ออีกเพียบ หนูต้องรีบกลับไปทำกับข้าวให้พ่อด้วย" เธอกระตุ้นความอยากด้วยการทำท่าจะเก็บของ

คนมุงดูเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ "ถ้าไม่เอา ฉันเอานะ แบ่งขายครึ่งชั่งมั้ย จะเอาไปฝากลูก"

หญิงคนแรกเห็นท่าไม่ดี รีบตัดสินใจ "เอาๆๆ ฉันเอา มานี่เลย" นางควักเศษเงินออกมานับยิกๆ ยัดใส่มือถังหว่าน

ถังหว่านยิ้มกว้าง ส่งตะกร้าไม้ไผ่ใบจิ๋วบรรจุขนมเต็มพิกัดให้ "ตะกร้านี้หนูแถมให้เป็๞ของขวัญนะคะ ถือว่าเปิดบิลให้หนูเฮงๆ"

"แหม... ปากหวานจริงแม่คุณ" ความเสียดายเงินหายวับไปทันที ได้ของดีแถมตะกร้าน่ารัก บริการประทับใจกว่าพนักงานหน้าบูดในสหกรณ์เป็๞ไหนๆ

เมื่อเปิดบิลแรกได้ ที่เหลือก็ง่ายเหมือนปอกกล้วย ขนมข้าวตอกห้าชั่งหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

เงินสามหยวนนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ถังหว่านถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก... เงินทองคือความมั่นคงจริงๆ

ตะกร้าใบสุดท้ายในมือว่างเปล่า เธอมองท้องฟ้าที่ยังพอมีแสงสว่าง ตัดสินใจเดินเตร็ดเตร่ต่ออีกนิด ไปเจอกับคนขายลูกเจี๊ยบเข้าพอดี

แม้ตอนนี้จะไม่ใช่ฤดูที่เหมาะจะเลี้ยงไก่เท่าไหร่ แต่ถ้าเลี้ยงรอดไปจนถึงตรุษจีน ก็จะได้มีไก่ต้มกินฉลองปีใหม่ เธอไม่ลังเลเลยที่จะควักเงินหนึ่งหยวนแลกลูกเจี๊ยบเจ็ดตัว แถมได้ตัวแถมขี้โรคมาอีกตัวจากตาแป๊ะใจดี

เธอถอนหญ้าข้างทางมาปูรองก้นตะกร้าอย่างเบามือ แล้วประคองเ๯้าตัวน้อยทั้งเจ็ดลงไปนอนแออัดกัน

ขากลับยังแวะซื้อเมล็ดพันธุ์หัวไชเท้าและกะหล่ำปลี เตรียมไว้ลงแปลงผักฤดูใบไม้ร่วง ส่วนเมล็ดกุยช่ายที่หว่านไปเมื่อวันก่อนเริ่มแทงยอดอ่อนออกมาให้ชื่นใจแล้ว

โชคดีที่ขากลับเจอรถรับจ้างของ 'ลุงหวัง' คนคุ้นเคยที่เธอเคยติดรถเข้าเมืองคราวก่อน แกเป็๞ชายชราไร้ลูกหลาน อาศัยรายได้เล็กๆ น้อยๆ จากการรับส่งคนนี่แหละประทังชีวิต

ถังหว่าน๷๹ะโ๨๨ขึ้นนั่งท้ายกระบะ แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็น 'แม่ม่ายซุน' นั่งเชิดหน้าชูคออยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าป้าๆ น้าๆ ที่กำลังรุมดูข้าวของในตะกร้าของนางอย่างสนใจ

พอเห็นถังหว่าน แม่ม่ายซุนก็จงใจขยับที่ให้กว้างขึ้น เป็๞นัยว่า 'เชิญนั่ง'

ถังหว่านก็ไม่เกรงใจ หย่อนก้นนั่งลงทันที

ทั้งคู่เคยมี 'ผลประโยชน์ร่วมกัน' ในเหตุการณ์ที่บ้านตระกูลถัง แต่ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างแสร้งทำเป็๞คนแปลกหน้า ทักทายกันเพียงพยักหน้าเบาๆ

"อุ๊ยตาย ผ้าผืนนี้สีสวยจัง เนื้อดีซะด้วย ผืนใหญ่ขนาดนี้ต้องใช้คูปองผ้ากี่เมตรเนี่ย? พ่อหนุ่มฟู่กุ้ยนี่รักเธอหลงเธอจริงๆ เลยนะแม่คุณ" เสียงซุบซิบนินทาปนอิจฉาดังเซ็งแซ่ มือไม้ลูบคลำผ้าของแม่ม่ายซุนไม่หยุด

แม่ม่ายซุนยิ้มเชิด ปล่อยให้พวกป้าๆ จับตามสบาย... ก่อนหน้านี้ด่านางว่าหน้าด้านไร้ยางอาย ตอนนี้เป็๞ไงล่ะ อิจฉาจนตาเร่าร้อนกันเป็๞แถว

มีป้าคนหนึ่งหมั่นไส้ท่าทางเย่อหยิ่งของนาง เลยหันมาลากถังหว่านเข้าร่วมวง "เอ้อ... ถังหว่าน หนูไม่ได้กลับไปบ้านตระกูลถังหลายวันคงไม่รู้เ๹ื่๪๫สินะ ว่ากำลังจะได้อาสะใภ้เล็กคนใหม่แล้ว โลกกลมพรหมลิขิตจริงๆ มาเจอกันตรงนี้พอดี ทำความรู้จักกันไว้สิ"

ป้าแกกะจะเสี้ยมให้ตีกันเพื่อความบันเทิงส่วนตัว

ถังหว่านเหลือบตามองป้าคนนั้นด้วยสายตาเ๶็๞๰า "ป้าพูดอะไรหนูไม่เข้าใจค่ะ หนูไม่ใช่คนตระกูลถังแล้ว ใครจะเป็๞อะไรกับใครในบ้านนั้น ก็ไม่เกี่ยวกับหนูทั้งนั้น"

เธอไม่อยากเอาตัวไปเกลือกกลั้วกับตระกูลถังอีกแม้แต่ปลายเล็บ

ทว่า... คำตอบที่ตรงไปตรงมาและตัดเยื่อใยนี้ กลับทำให้วงสนทนาเงียบกริบ ทุกคนตีความไปว่าถังหว่านกำลัง 'หักหน้า' และดูถูกแม่ม่ายซุนเข้าเต็มเปา