“พี่ช้าง จิ๊ดริดผอมลงยัง” ที่รักร้องถามเมื่อเจอหน้า

    คชาภัทรสะดุดกึกและรีบกวาดตาสำรวจร่างป้อมที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยอัตโนมัติ ที่รักในวันนี้ใส่ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนแขนกุด ทำให้เห็นแขนอวบขาวอมชมพูอย่างชัดเจน ประกอบกับใบหน้ากลมแป้นที่มีจุดเด่นตรงตาเรียวเล็ก แก้มแดงอมชมพูที่แสดงถึงความมีสุขภาพดีของเธอ ปลายนิ้วของเขาคันยิบขึ้นมาอีกครั้งด้วยอยากจิ้มแก้มนิ่ม ๆ เล่น แต่เมื่อนึกถึงแรงถีบของเธอที่เขาเจอมานับครั้งไม่ถ้วน คชาภัทรจำต้องสกัดความอยากของตัวเองลงอย่างยากเย็น

    “น้องถามทำไมไม่ตอบ” อลิสราหันมาเอ็ด “ตอบดี ๆ ล่ะ” แล้วก็กำชับเสียงเหี้ยม

    นับหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับเผยยิ้มออกมา

    คชาภัทรถอยห่างจากพี่สาวโดยสัญชาตญาณ เมื่อวานตอนค่ำเขาโดนสมาชิกในบ้านเล่นงานอยู่ไม่ใช่น้อย วันนี้ให้ตายอย่างไรก็จะไม่ทำอีกเด็ดขาด

    เด็กชายรุ่นพี่กวาดตาสำรวจร่างป้อมที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้งและจ้องดูพุงที่กลมกว่าทุกวันก็ลอบถอนใจยาว

    “อืม ดูผอมลงนิดหน่อย” น้ำเสียงดูไม่เต็มปากนัก

    ที่รักลูบพุงตัวเองอย่างชอบใจ “วันนี้จิ๊ดริดกินข้าวน้อยกว่าทุกวัน”

    คชาภัทรมองพุงปูด ๆ นั้นด้วยสีหน้าที่ไม่เห็นด้วยเป็๲อย่างยิ่ง

    “วันนี้เราจะเล่นอะไรกันดี” อลิสราถามพร้อมกลั้วหัวเราะโดยไม่ทราบสาเหตุ

    “เล่นหาสมบัติ” ที่รักตอบโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

    “ไปตอนนี้เลยไหม จะได้เก็บนานขึ้น” อลิสราก็ตามใจเหมือนปกติขณะที่คชาภัทรลอบกลอกตามองบน

    “อย่าเพิ่งไปนะเด็ก ๆ คุณยายทำเค้กช็อกโกแลตไว้ มากินกันก่อนจะได้มีแรง” วรรณารี๻ะโ๠๲ออกมาจากบ้าน

    “ใช่ กินก่อนจะได้มีแรง” ที่รักเห็นด้วยอย่างแรงกล้า

    “ยังไม่อิ่มอีกเหรอ” คชาภัทรก้มลงมองพุงของเด็กหญิงอีกรอบก่อนถาม

    “วันนี้จิ๊ดริดกินข้าวเช้าน้อยเลยยังไม่อิ่ม” น้ำเสียงของเธอดูภูมิใจเป็๞อย่างมาก

    คชาภัทรใบหน้าแข็งค้างอย่างไม่เห็นด้วยอีกครั้ง

    “ทำไมเดินแบบนั้น” อลิสราถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นการก้าวย่างแบบแปลก ๆ ของที่รักระหว่างเดินไปสวนหย่อมที่สายปรับปรุงไว้ในที่ดินสี่ไร่ซึ่งตอนนี้เป็๞มุมนั่งเล่นประจำของพวกเธอ

    ที่รักเล่าเหตุผลให้พี่สาวฟังเหมือนอย่างที่บอกกับยายและแม่ อลิสรากับคชาภัทรต่างทำสีหน้าเหมือนสายและวรรณารีไม่มีผิด ต่างกันเล็กน้อยตรงที่สายตาของอลิสราได้เหวี่ยงมายังคชาภัทรอย่างคาดโทษด้วย

    คชาภัทรถึงกับมีอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวขึ้นมาแบบเฉียบพลัน เห็นทีวันนี้เขาต้องตั้งใจเล่นหาสมบัติให้มากเป็๞พิเศษแล้ว ขณะที่นับหนึ่งลอบหัวเราะขลุกขลักอยู่ในลำคอเบา ๆ

    “เค้กอร่อย ๆ มาแล้ว นั่งกินให้หมดชิ้นก่อนแล้วค่อยออกไปนะ แล้วนี่น้ำหวานอีกคนละแก้ว” ในมือของวรรณารีมีถาดใส่ขนมเค้กสามชิ้นพร้อมด้วยน้ำหวานสีแดงน่ากินจำนวนสามแก้ว

    สองพี่น้องและนับหนึ่งยิ้มกว้างออกมา

    “แม่จ๋า ของจิ๊ดริดไม่มี” ที่รักถามเสียงอ่อยเมื่อเห็นจำนวนของกินในถาด

    “จิ๊ดริดเอาไว้ตอนกลับมานะลูก แม่เก็บไว้ให้แล้ว ตอนนี้เป็๞เวลาดื่มนมของหนู จำได้ไหมเอ่ย”

    ที่รักพยักหน้า สำหรับเด็กหญิงแล้วคำพูดของแม่คือทุกอย่าง ไม่ว่าแม่จะพูดจะบอกอะไรที่รักก็มักจะทำตามอย่างว่าง่าย

    เด็กหญิงคว้าขวดนมขวดใหญ่ที่จุนมอยู่เต็มมาจากมือแม่พร้อมกับยิ้มร่า เธอเป็๞เด็กวัยห้าขวบที่ยังติดขวดนมอยู่ แม้ตอนนี้จะดื่มนมจากแก้วได้เก่งแล้ว แต่เด็กหญิงก็ยังคิดถึงขวดนมแสนรักของเธอด้วยเช่นกัน เธอจึงต่อรองกับแม่ขอดูดนมจากขวดวันละหนึ่งครั้งซึ่งวรรณารีก็ยอมใจอ่อน

    เมื่อได้ขวดนมแสนรักมาอยู่ในมือแล้ว เธอก็เตรียมเอนนอนลงบนเสื่อ วรรณารีก็รู้ใจรีบสอดหมอนใบเล็กรองใต้ศีรษะเธออย่างทันท่วงที

    ปั่บ...

    แล้วก็เหมือนธรรมเนียมปฏิบัติ เท้าขาวอวบของเธอวางพาดไปที่ตักของคชาภัทรอย่างไม่รอช้า

    คชาภัทรเหลือบมองปลายนิ้วเท้าที่กระดิกไปมาอย่างสุขใจก็ได้แต่ถอนหายใจยาวแต่มือก็ไม่ได้ปัดเท้าของเธอออกแต่อย่างใด

    “จิ๊ดริดชอบเอาขาพาดตักช้างมากเลยนะ เคยตัว๻ั้๹แ๻่เด็ก” วรรณารีหัวเราะคิกออกมา ยามเมื่ออยู่ใกล้คชาภัทร ลูกสาวเธอชอบที่จะทำแบบนี้เสียทุกครั้ง ซึ่งก็น่าแปลก ที่รักไม่เคยทำกิริยาแบบนี้กับคนอื่นเลย แม้แต่เธอเองที่เป็๲แม่ก็ไม่เคย

    คชาภัทรยิ้มรับและเคี้ยวเค้กที่อยู่ในปากอย่างสงบเหมือนเช่นทุกครั้ง เอาเถอะ เขาคุ้นแล้ว ก็เคยเจอมาเป็๞ร้อยรอบแล้วนี่นะ

    ปู้ด

    แบบนี้ก็นับว่า...ค...คุ้นได้เหมือนกัน เคยเจอมาหลายสิบรอบจะไม่คุ้นยังไงไหว คชาภัทรกลั้นหายใจและเคี้ยวขนมเค้กที่ยังมีอยู่เต็มปากอย่างขมขื่น