เสียงดนตรีแจ๊ซคลอเคล้าไปกับแสงไฟสีวอร์มไวท์ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงรุ่นที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย เล่าเ๱ื่๵๹ราวในอดีต อัพเดตเ๱ื่๵๹ราวใหม่ ๆ กันอย่างสนุกสนาน

    ตุลธร (ตุล) ในชุดสูทสั่งตัดสีเข้มที่ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งและไหล่กว้างชะงักฝีเท้าลงอย่างเป็๞ธรรมชาติ

    ดวงตาคมเข้มที่มักจะนิ่งสงบ สะดุดเข้ากับร่างระหงในชุดเดรสสีแดงไวน์ที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางฝูงชน

    นวินดา (น้ำ) อย่างที่เขาเคยเรียกเธอในวันวาน

    เวลาหลายปีเปลี่ยนเด็กสาวแววตาซื่อตรงในความทรงจำให้กลายเป็๲หญิงสาวที่ดูสง่างาม

    สายตาของตุลธรไล่สำรวจเรือนร่างที่ถูกขับเน้นด้วยเส้นโค้งเว้าของชุดอย่างจาบจ้วงอยู่ในที ทว่าสีหน้าของเขากลับยังคงเรียบเฉย ผิวขาวนวลตัดกับผมยาวสีเข้มสยายรับกับใบหน้าที่สวยขึ้นจนเขาต้องสูดลมหายใจลึก

    เขารู้สึกได้ถึงสัญชาตญาณของ "ผู้ล่า" ที่ตื่นขึ้นอย่างเงียบเชียบในอก

    “เฮ้ย…มองอะไรอยู่วะ” ภูริณัฐ (ณัฐ) เพื่อนสนิทสะกิดไหล่ ก่อนจะมองตามสายตาไป “อ๋อ...มึงมองน้ำเหรอ กลับมาเดือนเดียว สายตาไวกว่าเรดาร์อีกนะมึง”

    ตุลธรไม่ตอบ เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มจางๆ ที่คาดเดายาก แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกเย็นสันหลังวาบ

    ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากต่างประเทศในฐานะที่ปรึกษาด้านการลงทุนระดับสากล ผู้ที่คุ้นเคยกับการเจรจาต่อรองบนตัวเลขมหาศาล แต่เขากลับรู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้... ท้าทายกว่างานชิ้นไหนๆ

    ในอีกมุมหนึ่งของห้อง นวินดา๼ั๬๶ั๼ได้ถึง "กระแสบางอย่าง" ที่พุ่งตรงมาที่เธอด้วยสัญชาตญาณของผู้บริหารที่ต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เธอหันไปสบตาเขาโดยบังเอิญ

    ตุลธร เพื่อนร่วมห้องที่เคยนั่งห่างกันไม่กี่ก้าว ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมขึ้นและแววตาที่ดูนิ่งลึกกว่าเดิมทำให้นวินดาใจสั่นไหวไปชั่ววูบ

    ทว่าเธอกลับควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่หลบสายตา แต่กลับจ้องตอบเขาด้วยมาดของผู้หญิงที่มีวุฒิภาวะ

    “น้ำ มองใครน่ะ?” ฝนทิพย์ (ฝน) เพื่อนสนิทถามขึ้น

    “เปล่า แค่เห็นคนหน้าคุ้นๆ น่ะ” นวินดาตอบด้วยน้ำเสียงคงที่

    “นั่นตุลนี่นา! ตายแล้ว เห็นว่าไปรุ่งอยู่ที่อเมริกาตั้งนาน ไม่นึกว่าจะมางานนี้ด้วย” ฝนทิพย์ทำตาโต “แหม... ยังหล่อเหมือนเดิมเลย เอ๊ะไม่สิ ตอนนี้หล่อแบบผู้ใหญ่ แกว่าไหม”

    นวินดาทำเพียงส่ายหน้าเบาๆ ให้กับอาการโอเว่อร์ของเพื่อน แต่ในใจกลับยอมรับว่าสิ่งที่ฝนทิพย์พูดนั้นมีส่วนถูก

    สายตาของตุลธรไม่ได้มาเพื่อทักทายแบบเพื่อนเก่า แต่มันคือสายตาที่แสดงเจตจำนงบางอย่างที่ "คุกคาม" พื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างชัดเจน

    “แกจะเอาอะไรเพิ่มไหม?” นวินดาถามเพื่อเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ พยายามดึงสติกลับมาอยู่กับการควบคุมสถานการณ์ที่เธอมั่นใจมาตลอด

    ทว่าในวินาทีที่เธอหันกลับไปสบตาเขาอีกครั้ง ตุลธรยังคงยืนอยู่ที่เดิม... และยังคงจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มร้ายลึกที่ไม่เปลี่ยนแปลง

    นวินดารู้สึกได้ทันทีว่า คืนเลี้ยงรุ่นที่แสนธรรมดากำลังจะเปลี่ยนเป็๲เกมแห่งความรู้สึกที่เธออาจจะไม่ได้เป็๲คนคุมกติกาอีกต่อไป