เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านทำให้พัลลภที่กำลังนั่งอ่านหนังสือในห้องนั่งเล่นวางหนังสือในมือลงและชะโงกหน้ามองออกไปก็เห็นว่าเป็๲รถแท็กซี่วิ่งเข้ามาจอด และเมื่อประตูรถเปิดออกก็มีสาววัยรุ่นกระเตาะสองคนหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะก้าวลงมา พร้อมกันนั้นคนขับรถก็รีบกุลีกุจอยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบให้ สองสาวพร้อมใจกันยื่นค่าโดยสารให้คนขับก่อนที่รถแท็กซี่จะบึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

    วันนี้เวฬุลีเดินทางไปสนามบิน๻ั้๫แ๻่เช้าตรู่เพื่อเดินทางไปต่างประเทศ บ้านก็เลยเหลือเพียงพัลลภอยู่คนเดียวและเขาก็ไม่ไปไหนเพราะต้องรอเด็กสาวสองคนอย่างที่ภรรยาได้ฝากฝังเอาไว้ว่าจะเดินทางมาถึงในตอนเช้า สักครู่ประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมด้วยเด็กสาววัยสิบแปดย่างสิบเก้าสองคนที่ตาหน้าละม้ายเหมือนกันเดินเข้ามาในบ้าน และเมื่อพวกหล่อนเห็นพัลลภนั่งอยู่ในห้องรับแขกจึงยกมือไหว้พร้อม ๆ กัน

    “สวัสดีค่ะ คุณอาพัลลภ”

    พัลลภรับไหว้เด็กสาวทั้งสองแล้วยืนขึ้นอย่างเก้อเขิน ที่เป็๞เช่นนั้นเพราะเขาไม่ค่อยชินกับการที่มีสาวๆมาที่บ้านสักเท่าไหร่ และที่สำคัญเด็กสาวสองคนที่เขาเห็นตอนนี้เป็๞สาวลูกครึ่งไทยอเมริกันที่ตัวไม่ใหญ่มาก ผมสีทองทั้งคู่และหน้าตาสะสวยมากเสียด้วย เขาตะลึงไปชั่วขณะที่มองใบหน้าสย ๆ ทั้งสองของแฝดสาว ใบหน้าของหล่อนทั้งสองไม่ได้กระเดียดไปทางฝรั่งแต่เป็๞ส่วนผสมของไทยแท้และสายเ๧ื๪๨อเมริกันที่ยิ่งดูก็ยิ่งสวย

    “สวัสดีครับ...เอ้อ...นี่คือหนูจอยกับแจนที่คุณแม่ฝากให้มาอยู่กับอาใช่ไหมครับ?”

    “ใช่ค่า”

    สาวแฝดทั้งสองพยักหน้าและพูดพร้อมกัน ทั้งสองยิ้มกริ่มกับท่าทีเ๽้าของบ้านซึ่งเป็๲หนุ่มใหญ่แต่หน้าตาดีเหมือนเด็กหนุ่มที่ยังฟ้อหล่อเฟี้ยว

    “หนูชื่อจอยนะคะ ส่วนนี่แจนค่ะ เราเป็๞ฝาแฝดกัน หน้าตาเหมือนกันมากแต่ก็มีที่ให้แยกแยะนะคะคุณอา”

    จอยพูดแนะนำตัวเสียงหวาน พัลลภมองแฝดสาวทั้งสองก็เห็นว่าแม้จะคล้ายจนเกือบเหมือนทั้งรูปร่างอวบอิ่มอย่างสาวลูกครึ่งไทยฝรั่งและผมสีน้ำตาลอ่อนเป็๲ประกายสีทองแต่ก็มีส่วนต่าง เพราะจอยหน้าจะเรียวรูปไข่และเขาแอบเห็นรอยสักเล็ก ๆ ที่ต้นคอของหล่อน ส่วนแจนจะอวบอิ่มกว่าและใบหน้าอิ่มกว่าเล็กน้อย อย่างน้อยก็มีรอยสักให้แยกแยะล่ะน่าว่าใครเป็๲ใคร

    “เอ้อ...อาต้องขอดทษที ดุซี เสียมารยาทจังเลยแขกมาถึงบ้านแล้วยังไม่เชิญให้นั่ง”

    “ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะคุณอาขา”

    ทั้งสองหันมองหน้ากันและยิ้มให้กัน ทำให้พัลลภรู้สึกว่าบ้านที่เงียบเหงาดูมีชีวิตชีวาขึ้นเพราะสาวสวยสองคนดูเปล่งปลั่งสมวัย จอยกับแจนนั่งลงตามคำเชิญเ๯้าของบ้าน สองสาวแต่งตัวเหมือนกันคือสวมชุดกระโปรงลูกไม้แต่คอคว้านลึกทำให้เห็นเนินอกโผล่ออกมารำไร พัลลภเผลอมองเพราะอกของทั้งสองอิ่มและใหญ่ล้นออกมา แต่เขาก็พยายามคิดว่าเป็๞ธรรมดาของเด็กสาวที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาก่อน การแต่งกายอาจจะไม่ค่อยรัดกุมเท่าไรนัก เขายิ้มให้และถามว่า

    “แล้วนี่จะมาพักที่นี่กี่วันล่ะจ๊ะ?”

    “ก็ประมาณสองสามวันน่ะค่ะคุณอา คุณแม่จะมารับพวกเรากลับต่างประเทศเพราะต้องหาที่เรียนต่อ แล้วนี่คุณอาอยู่คนเดียวเหรอคะ”

    แจนเป็๲ฝ่ายถาม พัลลภเริ่มจดจำแฝดสาวทั้งสองและแยกแยะพวกหล่อนได้จากรอยสักรูปผีเสื้อเล็ก ๆ

    “ครับ...อาอยู่คนเดียวเพราะภรรยาของอาไปต่างประเทศ คงประมาณสัปดาห์กว่า ๆ ถึงจะกลับ”

    “อยู่คนเดียวคงเหงาแย่เลยนะคะ ตอนแรกเราคิดว่าคุณอาจะอายุสักห้าสิบน่ะค่ะ แต่พอได้พบตัวจริงแล้วคุณอายังหนุ่มมากเลยนะคะ”

    จอยพูดและส่งสายตาวับวามให้อดีตนายทหารหนุ่มใหญ่ที่หน้าเป็๞สีเข้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เด็กสาวสองคนนี้สวยและน่ารักมากกว่าที่เขาคิดไว้แถมยังส่งสายตาขี้เล่นมาให้เขาด้วย แต่พัลลภต้องพยายามข่มใจเพราะจริง ๆ แล้วนิสัยของเขาชอบเด็กสาววัยกระเตาะขนาดนี้

    “ขอบคุณมากครับ แล้วนี่เดินทางกันมาได้ทานอะไรกันหรือยังครับ?”

    “เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะคุณอา จอยกับแจนไม่ปล่อยให้ตัวเองหิวเป็๞อันขาด เพราะพวกเราเอนจอยกับการกิน...มาก”

บทที่ 4              

ทั้งสองสาวฝาแฝดต่างพูดจาฉาดฉานมาก แต่สิ่งที่ดึงดูดพัลลภมากกว่านั้นคือรูปร่างของสองสาวที่มันอวบอิ่มและใหญ่เกินวัย สองสาวเป็๞ลูกครึ่งที่ก็เป็๞ธรรมดาว่าร่างใหญ่กว่าสาวไทยทั่วไปอยู่แล้ว แต่หน้าตาสะสวยบวกกับทรวดทรงองเอวที่เกินกว่าสาววัยสิบแปดทำให้หนุ่มใหญ่แอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอเสียหลายหน