รถคันหรูวิ่งผ่านประตูรั้วหลังใหญ่เข้ามา ก่อนที่ม่านฟ้าจะจอดรถแล้วเดินเข้ามาภายในตัวบ้านอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส พร้อมถือขวดแอลกอฮอล์ติดมือมาด้วย

“อารมณ์ไหนของคุณถึงได้เอาขวดนี้มาด้วย” แทนคุณเดินออกมาต้อนรับพลางเอ่ยถามเมื่อสายตาไปสะดุดที่ขวดนั้น และชี้มือไปยังของที่คามือหญิงสาว

“มันทิ้งอยู่ที่บ้านนานแล้ว ม่านเห็นเลยหยิบติดมือมาด้วย ไม่สนใจหรือคะ” หญิงสาวพูดพร้อมยกขวดแอลกอฮอล์นั้นขึ้น ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ มือหนาค่อยๆ ดึงมือหญิงสาวเดินมายังโต๊ะอาหาร ทั้งสองนั่งรอได้เพียงคู่เดียว อาหารจากในครัวเริ่มทยอยออกมาที่ละอย่างสองอย่าง แทนคุณเหลือบมองท่าทีของนันทิชาเป็๲ระยะ

“นี่ทิชาทำ หรือว่าป้านาทำคะ ดูน่าทานเชียว” ม่านฟ้าหันไปถามนันทิชาที่กำลังวางอาหารจานสุดท้ายลงบนโต๊ะ

“มื้อนี้ทิชาไม่ได้ทำหรอกค่ะ เป็๲แค่ผู้ช่วยป้านา กลัวรสอาหารไม่เหมือนเดิมค่ะ” นันทิชาตอบด้วยรอยยิ้มที่ราบเรียบ ไม่เกร็งเหมือนครั้งที่ผ่านมา เพราะม่านฟ้าช่างพูดช่างเจรจาเป็๲มิตรเอามากๆ ไม่เหมือนภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูออกจะแรงไปหน่อย

“ถ้าอย่างนั้น ไว้คราวหน้าม่านขอลองฝีมือทิชาได้ไหม เผื่อจะอร่อยกว่าป้านา” ม่านฟ้าพูดเชิงกระซิบ แต่นั่นก็ทำให้หญิงชราได้ยินชัดทุกคำ

“โถคุณม่าน” ป้าแม่บ้านรำพึงตัดพ้อ ทำให้ม่านฟ้าหลุดหัวเราะชอบใจเป็๲การใหญ่ แทนคุณเหลือบมองนันทิชาอีกครั้ง รอยยิ้มของสาวน้อยช่างสดใส แววตาเป็๲ประกายนั้นทำให้แทนคุณไม่อยากละสายตาจากเธอ ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตัวเขาต้องรวบรวมสติอีกครั้งเพื่อสลัดนันทิชาทิ้งออกไป แล้วหันมาสนใจเพื่อนสาวที่กำลังปลื้มใจกับอาหารฝีมือป้านา สองมือจับช้อนและซ่อมขึ้นมาชูขึ้นพร้อมกับสายตาแวววาวนั้น ทำให้แทนคุณยิ้มกว้างออกมา มันเป็๲ธรรมชาติของม่านฟ้าที่ทำให้ชายหนุ่มเบิกบานใจ

“นี่ม่านไม่รู้เลยนะคะว่าจะทานอะไรก่อนดี น่าทานทั้งนั้นเลย” แทนคุณขยับตัวเอื้อมตักอาหารให้เพื่อนสาว พลางส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นให้

“เริ่มจากอันนี้ก่อน ลองดู” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะค่อยๆ ตักอาหารลิ้มรสชาตินั้นอย่างอิ่มเอมใจ

หัวหน้าแม่บ้านและนันทิชาหันสบตากันก่อนจะปล่อยให้เ๯้านายมีเวลาส่วนตัว จึงพากันเดินออกมา หญิงสาวและป้านาเดินกลับเข้ามาในครัวพลางเก็บกวาดทำความสะอาดข้าวของในครัวให้เป็๞ระเบียบเหมือนเดิม

“ป้านาคะ ไปพักเถอะค่ะ ทางนี้เดี๋ยวทิชาจัดการเองค่ะ” นันทิชาหันมาบอกป้านาเมื่อเห็นว่าในครัวสะอาดเรียบร้อยดีแล้วและดูเหมือนจะเลยเวลาทำงานของหญิงชราแล้วเช่นเดียวกัน แต่เสียงเ๽้าของบ้านกับแขกยังคงสนทนากันอยู่โดยไม่มีท่าทีจะจบลงง่ายๆ เธอจะเป็๲ฝ่ายดูแลต่อเผื่อเ๽้านายจะเรียกใช้เพิ่มเติม

“ถ้าอย่างนั้น ป้าไปพักก่อนนะ ป้าฝากด้วยนะทิชา” หัวหน้าแม่บ้านเดินหาวกลับห้องไปอย่างง่ายดายเพราะเหนื่อยมาทั้งวันอีกทั้งเรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยมีเหมือนครั้งเก่าก่อน เธอจึงไว้ใจฝากให้หญิงสาวดูแลต่อ คนตัวเล็กนั่งฟังเสียงหัวเราะของสองคนนั้นที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในครัวเป็๞ระยะ สองมือเท้าคางนั่งรอตรงนั้นอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ก่อนจะเคลิ้มหลับไป หญิงสาวรู้สึกตัวอีกทีก็มีมือหนาของใครบางคนมาสะกิดที่ไหล่

“มานอนอะไรตรงนี้” เสียงทุ้มของชายหนุ่ม ทำให้นันทิชาขยี้ตาพยายามลืมตาขึ้นมองทั้งที่งัวเงียจากอาการง่วง

“คุณแทน” หญิงสาวเรียกชื่อเขา พลางทำตาโตเมื่อสติกลับมาครบ

“ผมถามว่า มานอนอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนในห้อง” นันทิชาลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะรีบเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหาร โดยไม่ตอบคำถามของเ๽้านาย

“คุณม่านล่ะคะ” หญิงสาวหันกลับมาถาม เมื่อไม่เห็นร่างแฟนสาวของเ๯้านายตน

“กลับไปแล้ว” แทนคุณเดินตามหลังเธอมาอย่างช้าๆ พร้อมกับตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเอนตัวพิงกำแพงกอดอกมองนันทิชาที่ทำท่าตื่น๻๠ใ๽เล็กน้อย

“กลับไปแล้วหรือคะ คุณม่านเมาขนาดนั้นกลับไปได้อย่างไรคะ” หญิงร่างบางยืนถาม ทำตาโตด้วยความสงสัย เพราะดูเหมือน ก่อนที่เธอจะแอบงีบหลับไปนั้นเสียงของม่านฟ้าดูเหมือนจะเมามากแล้ว

“หึ.. นี่คุณหลับจนไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ใช่ไหม” เ๽้าของบ้านพูดเชิงเสียดสี จนทำให้หญิงสาวหน้าเจื่อน

“ผมโทรตามคนขับรถของเธอ ให้มารับเธอกลับไปแล้ว คราวหลังถ้าคุณไม่ไหวก็ไม่ต้องคอย” แทนคุณเดินไปปล่อยตัวลงนอนที่โซฟาอย่างสบายอารมณ์ นันทิชาฟังจบหญิงสาวไม่ต่อความใดๆ หันหน้าเก็บจาน พร้อมทำความสะอาดโต๊ะอาหารพลาง แยกเศษอาหาร ล้างจาน เก็บกวาดให้สะอาดเพื่อที่วันรุ่งขึ้นจะไม่เป็๞ภาระของน้อยกับป้านา ร่างบางเดินหาววอดออกมาจากในครัวหลังจากที่ทำความสะอาดเป็๞ที่เรียบร้อย แต่สายตาต้องสะดุดกับร่างของชายหนุ่มที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ที่โซฟา หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไปหมายปลุกให้เ๯้านายตื่น เพื่อเตือนให้ไปนอนในห้อง

“คุณแทนคะ” มือน้อยๆ แตะเบาๆ ที่ไหล่หนาของเขา แต่เบาเกินไปและไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวแต่อย่างใด

“คุณแทนคะ กลับไปนอนที่ห้องเถอะค่ะ” เสียงของนันทิชาเรียกเป็๞ระยะ พร้อมกับเขย่าตัวแรงขึ้น

“ผมจะนอนตรงนี้ คุณจะไปไหนก็ไป” แทนคุณหรี่ตาขึ้นมองเล็กน้อยแต่ความง่วงบวกด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาไม่พร้อมจะตื่น

หญิงสาวได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ โชยมา จึงหันกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง และออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กหนึ่งผืน สายตามองตรงไปยังชายหนุ่มที่นอนหลับไม่ได้สติ ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่ใบหน้าคมนั้น กล้าๆ กลัวๆ ที่จะปลดกระดุมเสื้อที่ติดแน่นให้หลวมขึ้น กลั้นใจแตะเนื้อต้องตัวเ๯้านาย มือเรียวเล็กหยิบผ้าชุบน้ำบรรจงเช็ดทั่วใบหน้าและแขนของเขาช้าๆ หากแต่ต้องจำใจวางผ้าผืนน้อยลงเพราะไม่มีจุดไหนที่เธอจะกล้าเช็ดต่อไปได้อีก

“ทิชาขึ้นห้องไปนอนเถอะ เธอจะลงทุนเช็ดตัวให้นายนี่ทำไมกัน เขาไม่ได้ทำดีกับเธอเสียเท่าไหร่ ถ้าเกิดตื่นมาแล้วแผลงฤทธิ์ใช้กำลังกับเธอเหมือนเช่นคราวก่อนมิแย่หรือ อย่ายุ่งเลย” เสียงหนึ่งกำลังบอกตัวเองอย่างต่อต้าน

“นี่เธอรับเงินเดือนเขาอยู่นะ จะทนเห็นเ๯้าของบ้านนอนเมาอย่างนี้ได้หรือ ถ้าเขาตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โซฟาในสภาพแบบนี้ เธอก็จะโดนตำหนิอีกนั่นแหละ” โอยสับสนจัง สองเสียงในใจทะเลาะกันจนหญิงสาวฟุบก้มหน้าลงบนโซฟาข้างแทนคุณเพื่อใช้ความคิดนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเธออยู่อย่างเงียบๆ

“คุณแทน” เสียงนันทิชาเรียกชื่อเมื่อเธอตื่นขึ้นมากลางดึก พบกับคู่สายตาของเ๽้านายกำลังนั่งมองเธออยู่อย่างเงียบๆ เมื่อรู้สึกตัวดีแล้ว จึงพบว่าตัวเองได้หมดแรงนอนหลับอยู่ไม่ห่างจากเ๽้านายเสียเท่าไหร่ ชายหนุ่มนั่งมองกิริยาของหญิงสาวอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง

“มานอนอะไรตรงนี้” แทนคุณถามพร้อมกับขยับตัวนั่งให้สบายขึ้น

“นั่นสิคะ” หญิงสาวยิ้มแก้เขิน ที่โดนเ๽้านายจับได้ว่าแอบหลับในหน้าที่ ติดกันถึงสองครั้งในวันเดียว

“แล้วคุณแทนดีขึ้นหรือยังคะ” แทนคุณพยักหน้าแทนคำตอบรับ

“คุณแทนกลับไปนอนในห้องเถอะค่ะ นอนแบบนี้ไม่สบายตัวหรอกค่ะ” นันทิชาขยับกายลุกขึ้นมาหยิบผ้าผืนเล็กที่เวลานี้อยู่ในมือของชายหนุ่ม พร้อมภาชนะใส่น้ำกลับเข้าไปในครัว

“เดี๋ยวก่อน” ชายหนุ่มพูดก่อนที่หญิงสาวจะหยุดเดินแล้วหันมาสบตา สายตากลมโตนั้นทำให้แทนคุณต้องสะกดหัวใจตัวเองเอาไว้ เพราะในเวลานี้มันกำลังเต้นไม่เป็๞จังหวะ

“ขอบคุณนะ” นันทิชาพยักหน้ารับ พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้เขาและนั่นทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มตอบโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เป็๲ครั้งแรกที่หัวใจเขาพองโตได้ขนาดนี้ แต่มันก็มีอาการได้เพียงเสี้ยวนาที เพราะเขาต้องสะกดหัวใจที่เต้นเร็วไม่เป็๲จังหวะเอาไว้ ก่อนที่จะตัดใจเดินขึ้นห้องไป ร่างหนาเอนกายนอนลงบนเตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มสีทึบขึ้นมาปกคลุมร่างกาย ในหัวคิดถึงเ๱ื่๵๹ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาตื่นขึ้นมาพบกับร่างของหญิงสาวที่หลับสนิท นอนฟุบบนโซฟาไม่ห่างจากตัวเขา ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ พบกับภาชนะใส่น้ำ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหญิงสาวอย่างเงียบๆ นี่เป็๲อีกครั้งที่ต้องหวั่นไหว ด้วยใบหน้าสวยเข้ารูป ขนงอนตายาว นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย

หญิงสาวหลับสนิทพร้อมกับผ้าผืนน้อยในมือเรียวเล็กของเธอกำเอาไว้ เขาแอบหลุดยิ้มเมื่อเข้าใจแล้วว่าหญิงสาวถือวิสาสะแอบเช็ดตัวให้ แล้วอาจเผลอหลับไปเช่นเดียวกัน มือหนาจึงค่อยๆ แกะเอาผ้าผืนเล็กออกมา เพื่อให้เธอได้หลับสบายขึ้น แทนคุณในเวลานี้ที่นอนอยู่บนเตียงสีทึบกลับรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะเขาไม่เคยได้รับความใส่ใจจากใครเช่นนี้มาก่อน หัวใจที่กำลังพองโต กลับทำให้เขาต้องหยุดคิดทันทีเมื่อนึกถึง “นายดิน โชติมา” ณ เวลานี้ร่างหนาพยายามข่มหัวใจตัวเองไม่ให้หวั่นไหวไปมากกว่าที่เป็๞เพราะ “นันทิชา” คือลูกสาวของศัตรู นายควรคิดถึง “ม่านฟ้า” นั่นคือสิ่งที่ควรจะเป็๞และเป็๞สิ่งที่ถูกต้องที่สุด หญิงสาวผู้นี้ต่ำต้อยเกินกว่านายจะเข้าไปหวั่นไหวด้วย เขาเฝ้าคิดย้ำบอกตัวเอง ถอนหายใจยาวแล้วข่มตาหลับ