แสงจันทร์ตอนกลางคืนที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนเล็ก ๆ ทำให้เห็นเงาของคนสองคนที่กำลังคลอเคลียกันอยู่บนเตียงพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงกระชั้นถี่สลับกับเสียงครางแ่ในลำคอของหญิงสาว
นลินนิภา (บัว) นอนแผ่อยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาจนไร้ช่องว่าง ผิวขาวเนียนที่ถูกแสงจันทร์ส่องดูละมุนตาและยั่วยวนจนคนตัวโตห้ามอารมณ์ไว้ไม่อยู่
อัครินทร์ (ดิน) หยัดตัวขึ้น สายตาคมกริบจดจ้องไปยังหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเขี่ยวนรอบยอดอกสีหวานที่ชูชันอวดสายตาอยู่ ก่อนจะก้มลงอ้าปากงับชิมความหยุ่นนุ่มนั้นอย่างหิวโหย
"อื้อ... คุณดิน..." นลินนิภาลูบไล้ไปตามกลุ่มผมหนาของเขาพลางแอ่นอกรับััที่จาบจ้วง
อัครินทร์ทั้งดูดดึงและบีบเค้นเต้าทรวงงามอย่างหลงใหลราวกับเป็ขนมหวานชิ้นโปรด เขาฝังใบหน้าลงกับความนุ่มนิ่ม สูดดมกลิ่นกายหอม พลางใช้ลิ้นร้อนตวัดระรัวจนหญิงสาวครางกระเส่าแทบไม่เป็ภาษา
ยามที่ฝ่ามือใหญ่ฟอนเฟ้นลงบนผิวเนียลนวลจนขึ้นรอยแดงจาง ๆ มันยิ่งปลุกอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน
เขาละใบหน้าขึ้นมาสบตาที่ปรือปรอยของเธอ ก่อนจะเชยคางมนขึ้นรับจูบที่ดุดันและดูดดื่ม ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปกวาดชิมความหวานอย่างตะกรุมตะกราม บดริมฝีปากบางจนบวมเป่ง ในขณะที่ด้านล่างก็จับแก่นกายใหญ่โตที่ปวดหนึบจ่อเข้ากับร่องรักที่ฉ่ำเยิ้ม
"อ๊ะ! อ๊างงงง!"
นลินนิภาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อเขาโถมกายกระแทกเข้ามาจนสุดความยาวในคราวเดียว ความคับแน่นมหาศาลจู่โจมจนเธอต้องจิกเล็บลงบนหลังหนาเพื่อระบายความเสียวซ่าน
อัครินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้พัก เขาเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วและรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่
อัครินทร์กระแทกกระทั้นเข้าหาเธออย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ทุกครั้งที่เขาสวนกายเข้าไปมันช่างลึกซึ้งและหนักหน่วงจนร่างของนลินนิภาโยกคลอนไปตามแรงอัด
"บัว... เธอเป็ของฉัน... ของฉันคนเดียว"
เขากระซิบเสียงพร่าพลางก้มลงจูบซับเหงื่อที่ผุดพรายตามดรุณีหันไปพร้อมกับโหมจังหวะรักให้ดุดันยิ่งขึ้น ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเคล้นเอวคอดกิ่วก่อนจะเลื่อนขึ้นไปกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มที่สั่นกระเพื่อมอยู่ตามแรงกระแทก บีบขยำมันด้วยแรงอารมณ์รัญจวนและโหยหา จนเนื้อนุ่มล้นออกตามง่ามนิ้วหนา
“อ๊ะ... คุณดิน... เบาหน่อยค่ะ”
นลินนิภาครางประท้วงพลางจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม
ทว่าอัครินทร์กลับไม่ฟังโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นจรดกับจมูกของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์
“มองตาฉันบัว... มองให้ชัดว่าตอนนี้ใครที่อยู่บนตัวเธอ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าบอกอย่างเอาแต่ใจพร้อมกับที่เขาโน้มลงไปจูบซับหยาดเหงื่อบนหน้าผากมน
อัครินทร์ขยับกายเน้นย้ำจังหวะที่ลึกขึ้นแน่นขึ้น สองมือแกร่งประสานเข้ากับมือเรียวของนลินนิภาแล้วกดลงกับที่นอน บังคับให้เธอต้องสบตาและรับััที่ร้อนแรงราวกับจะหลอมละลายร่างกายของเธอให้กลายเป็ส่วนหนึ่งของเขา
อัครินทร์บดสะโพกย้ำๆ เข้าไปเน้นหนักเป็จังหวะสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยลาวาร้อนฉ่าเข้าสู่กายสาวจนล้นทะลักออกมาด้านนอก
เขากอดรัดร่างบางไว้แน่น หอบหายใจรดซอกคออย่างสุขสม ในขณะที่นลินนิภาได้แต่ซบหน้าลงกับอกแกร่ง ร่างกายยังคงสั่นกระตุกจากบทรักที่รุนแรงและเอาแต่ใจของเขาเมื่อครู่นี้
