“เอ่อ... ”

         ทอมมี่อึกอัก สายตาเผลอจับจ้องมองทรวงอกอวบใหญ่ของฉันเข้าโดยบังเอิญ

         ก็จะไม่ให้มองได้ยังไง เพราะว่าฉันโนบรา ไม่ได้ใส่ยกทรง จึงทำให้หัวนมเป็๲เม็ดผุดพุ่งเสียดสีอยู่กับเนื้อผ้าซาตินบางๆ ยอดอกชี้งอนขึ้นมาราวจะผุดพุ่งทะลุออกมาจากเนื้อผ้า... เมื่อรู้ว่าทอมมี่เผลอกลืนน้ำลายกับความอวบใหญ่ของทรวงอกฉัน

         ทอมมี่ดูเกร็งๆ ที่จะเข้ามาอยู่ร่วมห้องในยามวิกาล เขาคงอยากจะบอกให้ฉันแต่งตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน แต่ฉันกลับรีบเดินนำเข้ามาในห้อง

         “เอ่อ... คุณนายครับ แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนก็ได้นะครับ”

         จริงอย่างที่ฉันคิด ทอมมี่เงอะงะไปเล็กน้อย มือที่ถือกรรไกรตัดกิ่งไม้กับถุงใส่ปุ๋ยนั้นสั่นน้อยๆ เพราะอาการประหม่าเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องสองต่อสองกับผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่อย่างฉัน

         ทอมมี่สะดุ้ง ตอนที่ฉันเดินกลับไปล็อคประตู

         “เอ่อ... ทำไมต้องล็อคประตูด้วยครับคุณนาย”

         ทอมมี่คงอ่านแววตาโหยหาของฉันได้บ้าง แต่คงถามเพื่อความแน่ใจ... ว่าส้มหล่นจริงหรือ?

         “ก็ลุงจะได้ช่วยดูให้ถนัดถนี่... ว่าทำไมดอกไม้ของฉันนับวันมันยิ่งเหี่ยวเฉา... ว้าเหว่อ้างว้าง บางทีลุงน่าจะช่วยลงจอบลงเสียม ช่วยรดน้ำพรวนดินให้ฉันบ้างก็ได้ มันจะได้ชุ่มฉ่ำมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง”

         “เอ่อ... ดอกไม้ของคุณนาย หมายความว่ายังไงครับ? ผมไม่เข้าใจ”

         “ลุงอยากเห็นดอกไม้ของฉันใช่ไหม... ได้จ้ะ ลุงดูให้เต็มตานะ”

         ฉันถอยหลังลงไปนั่งที่ขอบเตียง แล้วเลิกชายชุดนอนบางๆ ขึ้นมากองรวมกันไว้ที่ต้นขา เผยกลีบเนื้ออูมทะลักออกมาจากง่ามขา โคกเนื้อหนั่นแน่นแอ่นอ้าท้าทายสายตาของทอมมี่ที่จ้องมองอย่างตกตะลึง

         “โอ้ว... คุณนาย อย่าทำแบบนี้นะครับ น่าเกลียด... ถ้าใครรู้เข้าคุณนายจะเสื่อมเสีย มาเปิดให้ผมดูแบบนี้ไม่ดีนะครับ ผมจะพลอยซวยไปด้วย... ถ้าคุณวิลเลี่ยมรู้เข้า”

         ทอมมี่มือสั่น สิ่งที่เห็นถึงกับทำให้กรรไกรตัดกิ่งไม้ร่วงหลุดจากมือของแก

         “ก็ตอนนี้คุณท่านไม่อยู่... ไปต่างประเทศตั้งสองสัปดาห์แน่ะ”

         ไม่เพียงแค่ทอดสะพาน แต่ฉันยังชี้โพรงให้กระรอกมุดเข้ามาในโพรงของฉัน

         “ทำแบบนี้ไม่ดีนะครับ... ผมไปดีกว่า”

         ทอมมี่ทำท่าว่าจะเดินจากไป

         “อะไรกัน... ลุงไม่อยากเอาฉันหรอกหรือ?”

         น้ำเสียงกระเส่าปนเว้าวอนของฉันทำให้ทอมมี่สะดุดกึก

         ตอนแกเหลียวกลับมามองก็เห็นฉันกำลังเปลื้องสายชุดนอนเส้นเล็กๆ ออกจากลาดไหล่สล้าง เผยทรวงอกอวบใหญ่ผุดพุ่งออกมาอวดความงดงามจนดวงตาของทอมมี่เหลือกถลนมอง ด้วยไม่คาดคิดว่าคุณนายเ๯้าของคฤหาสน์จะกล้าถึงเพียงนี้

         “โอ้วคุณนาย... ”

         ทอมมี่มองฉันแล้วกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากลำบาก คงกำลังนึกเปรียบเทียบระหว่างความเต่งตึงของฉันกับป้ามาธาร์เมียแก่ของแก แววตากระหายที่มองมาคล้ายจะบอกว่าถ้าแกละทิ้งโอกาสนี้... ก็คงเป็๞ผู้ชายที่โง่เง่าเต็มทน

         “เข้ามาสิจ๊ะทอมมี่ ชักช้าอยู่ทำไม มาให้ความสุขฉันเถอะ ลุงคงไม่รู้หรอกว่านานมากแล้วที่คุณวิลเลี่ยมไม่สามารถให้ความสุขฉันได้... ถ้าคิดว่าสงสารก็ช่วยฉันเถอะนะจ๊ะ... ฉันรู้ว่าลุงช่วยได้”

         สายตาของฉันแทบไม่คลาดไปจากเป้ากางเกงของทอมมี่ แลเห็นความใหญ่ยาวของแกค่อยๆ เหยียดขยายขึ้นมาจนรู้สึกได้ถึงความเครียดขึง คับแน่น ดึงดันที่จะดีดผึงออกมาประกาศศักดานุภาพแห่งชายชาตรี

         “แสดงว่าที่ผ่านๆ มา... คุณวิลเลี่ยมให้ความสุขคุณนายไม่ได้ยังงั้นหรือ?”

         ทอมมี่ทำหน้าสงสัย ฉันจึงเล่าความจริงให้ฟังว่า๻ั้๫แ๻่ใช้ชีวิตในฐานะสามีภรรยาร่วมกันกับวิลเลี่ยม ในทุกๆ ครั้งที่ร่วมหลับนอนกัน นอกจากวิลเลี่ยมจะมีอวัยวะเพศที่เล็กและสั้น ที่ย่ำแย่ไปกว่านั้นก็คือเขาเป็๞โรคหลั่งเร็ว ถือเป็๞อาการถดถอยทางเพศขั้นรุนแรง

    “ลุงคงไม่เชื่อหรอกว่าเพียงแค่วิลเลี่ยมขึ้นมาขย่มขยับอยู่บนตัวฉันเพียงไม่กี่นาที เขาก็ล่มปากอ่าวไปก่อนทุกที บางครั้งไอ้นั่นของเขาก็ไม่แข็ง พอถูๆ ไถๆ ก็เกิดอาการอ่อนแรง ล้มพับหลับลงไปเสียก่อนที่จะได้สอดใส่เข้ามาในตัวฉันด้วยซ้ำ”