ศาลากลางสวนยังคงเงียบสงบ

มีเพียงเสียงน้ำจากน้ำพุที่ดังเป็๲จังหวะสม่ำเสมอ คล้ายกำลังกลบความตึงเครียดบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เอเลน่านั่งอยู่ที่เดิม ท่าทางผ่อนคลายราวกับไม่รู้เ๱ื่๵๹รู้ราว มือเล็กวางบนโต๊ะหินอ่อนอย่างเรียบร้อย ใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาสีแดงอ่อนทอดมองผิวน้ำในสระอย่างเฉยเมย

ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินในสวน นีน่าเดินนำหน้า ตามหลังมาด้วย อเดล แอนนา และเฮเลน ในตอนแรก ทั้งสามเดินมาอย่างเชิดหน้าไม่ปิดบัง

อเดลยกคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉายแววดูแคลน ราวกับการถูกเรียกมาพบ “เด็กนอกคอก” เป็๲เ๱ื่๵๹น่าขำมากกว่าน่ากังวล แอนนาเดินเคียงข้างด้วยท่าทีหยิ่งยโส รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากบ่งบอกชัดว่าไม่ได้เห็นเอเลน่าอยู่ในสายตา

ส่วนเฮเลน แม้จะไม่แสดงออกมากนัก แต่ท่าทางก็ยังเต็มไปด้วยความถือดี เดินตามมาอย่างไม่ใส่ใจ

ทว่า…

เมื่อพวกเธอก้าวเข้าใกล้ศาลามากขึ้นเรื่อยๆบางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป บรรยากาศรอบตัวเอเลน่าหนักแน่นอย่างประหลาด ไม่ใช่แรงกดดันที่มองเห็นได้ ทำให้หัวใจรู้สึกอึดอัดโดยไม่ทราบสาเหตุ

อเดลเป็๲คนแรกที่รู้สึกได้ ฝีเท้าของเธอชะลอลงโดยไม่รู้ตัว คิ้วขมวดเล็กน้อย แอนนาหยุดยิ้ม เสียงหัวเราะเบาๆ ที่คิดจะเปล่งออกมาหายไปกลางคัน แม้แต่เฮเลนที่เงียบอยู่แล้ว ก็เผลอกำมือแน่นเล็กน้อย

เด็กคนนี้…ไม่เหมือนที่เคยเห็น ไม่ใช่เด็กสาวที่ก้มหน้า หลบสายตาไม่ใช่เด็กนอกคอกที่ควรยืนอยู่มุมใดมุมหนึ่งของคฤหาสน์ เอเลน่านั่งอยู่ตรงนั้น นิ่ง สงบ และมั่นคง นีน่าหยุดยืนข้างศาลา ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อย

“คุณหนูคะ… พามาแล้วค่ะ”

เอเลน่าหันสายตาช้าๆ จากสระน้ำมาทางพวกเธอ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าฉายแววสงสัยใสซื่อ

“พามา?”เธอทวนคำเสียงเบา

“พาใครมาหรือคะ นีน่า”นีน่าชะงัก

หัวใจหล่นวูบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ขณะที่คนรับใช้ทั้งสามมองหน้ากันอย่างงุนงง ความหยิ่งพยองที่ติดตัวมาตอนแรก ค่อยๆ ถูกกลืนหายไปกับบรรยากาศเงียบงันในศาลา เอเลน่ามองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ

“หรือว่าพวกคุณเอาขนมมาให้หนูหรอคะ”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ยิ้มและทำท่าทางน่ารักไร้เดียงสา

“หนูให้นีน่าไปเอาขนมกับชามาให้ เห็นบอกว่า...มีคนไม่ให้เธอนำขนมมาให้หนู แถมแก้มยังแดงกลับมาอีกคงจะเจ็บน่่าดู หนูกำลังคิดอยู่พอดีเลย ว่าจะไปเอาเองที่ห้องครัวค่ะ”

นีน่ายืนนิ่ง มือที่ประสานกันแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้…คุณหนูเรียกพวกเขามาเองไม่ใช่หรือคะ?แต่คำถามนั้นติดอยู่ในลำคอ เมื่อภาพตรงหน้ากลับไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้เลยสักนิดเ

อเลน่าที่นั่งอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ แตกต่างจากเด็กสาวที่เพิ่งเอ่ยเสียงเ๾็๲๰าเมื่อครู่ราวกับเป็๲คนละคน

รอยยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงใสซื่อ ดวงตาสีแดงอ่อนที่ดูบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา หากใครมองจากภายนอก…คงไม่มีวันเชื่อว่าเด็กคนนี้จะเป็๲ฝ่าย “เรียก” คนทั้งสามมาเอง หรือ…หรือว่าเมื่อครู่เธอเข้าใจผิดกันแน่?

หากเป็๲เช่นนั้นจริง การที่เธอพาคนรับใช้ทั้งสามมาที่นี่ อาจถูกมองว่าเป็๲การโกหก…หรือแย่กว่านั้น คือการใส่ร้ายผู้อื่น และนั่น…อาจทำให้เธอโดนกลั่นแกล้งหรือโดนมองด้วยสายตาสมเพชจากคนอื่นๆ

ขณะที่นีน่ายังสับสน อเดลกลับเป็๲ฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ออกมาก่อนเสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยความโล่งใจมากกว่าความเยาะเย้ย

“โธ่เอ๊ย…ฉันก็นึกว่าเ๱ื่๵๹อะไร”เธอส่ายหน้าเล็กน้อย มองเอเลน่าด้วยสายตาที่กลับไปดูแคลนเหมือนเดิม

“ก็ยังเป็๲เด็กเหมือนเดิมนี่นา คิดมากกันไปเอง”แอนนายกมือปิดปาก ยิ้มบาง ๆ อย่างถากถาง

“จริงสิ เด็กนอก…เอ่อ คุณหนูอะไรนั่น จะไปคิดอะไรซับซ้อนได้ล่ะ”

น้ำเสียงนั้นแสร้งสุภาพ แต่คำพูดกลับบาดลึก เฮเลนพยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คล้ายถูกสลายไปอย่างง่ายดาย พวกเธอคิดไปเอง เด็กคนนี้ก็แค่เด็กที่ไม่รู้เ๱ื่๵๹รู้ราวเหมือนเดิม

เอเลน่ายังคงนั่งนิ่ง ฟังทุกคำพูดด้วยสีหน้าใสซื่อ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น

“อย่างนั้นเหรอคะ”เสียงเล็กๆหวานใสจนแทบไม่มีพิษภัย

คำพูดนั้นยิ่งทำให้อเดลยิ้มอย่างผู้ชนะ

ทั้งสามคนแลกสายตากัน อเดลเหมือนคิดอะไรได้ จึงกระซิบกับ แอนนา และ เฮเลน อย่างสนุกสนาน และหันมามองเด็กที่อยู่ตรงหน้า

“คุณหนู...รู้ไหมคะ ที่สวนแห่งนี้มีไว้ให้คนในตระกูลสายหลักเท่านั้นนะคะ ที่จะเข้ามาได้”อเดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัด เอเลน่าทำหน้าสับสน ก้มหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงเบา

“แต่หนูเคยมาที่นี่กับท่านพ่อค่ะ ท่านพ่อบอกหนูเข้ามาตอนไหนก็ได้ค่ะ”

ทั้งสามได้ฟังคำนั้นก็หัวเราะคิกคัก

“แต่ว่า๻ั้๹แ๻่ท่านเซเรนไม่อยู่ คุณหนูก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาที่นี่นะคะ อ่อ...แล้วก็ส่วนขนมที่คุณหนูขอมานั่นก็ไม่มีสิทธิ์เหมือนกันค่ะ”แอนนากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆปนกลั้นขำ

“ เพราะฉะนั้น หากให้ดิฉันแนะนำ คุณหนูควรเก็บตัวอยู่ในห้อง อย่างที่เคยทำมาดีกว่านะคะ หากออกมาเดินข้างนอกบ่อยๆ ท่านอื่นเห็นคุณหนูเข้าอาจทำให้อารมณ์เสียและโดนเกลียดได้นะคะ ” อเดลพูดปนขำออกมาอย่างเปิดเผย

“ นี่พวกเธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ..พูดกับคุณหน-- ” นีน่าพูดไม่ทันจบ มีแรงฉุดผมที่มัดเป็๲มวยของเธอกระฉากไปด้านหลัง เฮเลนจับผมของนีน่่าไว้โดยไม่พูดอะไร

“ แหมเดี๋ยวนี้พักดีเชียวนะ เกิดอะไรขึ้นหล่ะ ทีเมื่อก่อน ยังไม่เห็นจะสนใจด้วยซ้ำว่าคุณหนูจะโดนใครกลั่นแกล้งยังไง ”อเดลพูดกับนีน่่าที่กำลังโดนกระชากผมไว้

“อย่าทำนีน่านะคะ” เอเลน่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ มือเล็กจับกระโปรงของอเดล พยายามดึงเธอให้ออกห่าง อเดลหันมาสบัดตัวอย่าง

กะทันหัน ทำให้เอเลน่าเลยว่าล้มหงายไปด้านหลัง

“นี่พวกคุณทำอะไรกันหน่ะครับ!”