"หึๆ" ชูชิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนเอ่ยขึ้น "แค่เราไม่พูด ย่าไม่มีทางรู้หรอก"

มือเรียวตักน้ำต้มถั่วเขียวที่เหลืออยู่ก้นหม้อใส่ลงในกล่องข้าวอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นจัดการล้างหม้อให้สะอาดแล้วเติมน้ำเย็นลงไปใหม่ "เดี๋ยวถ้าย่ากลับมาถาม พี่จะบอกเองว่าใช้ฟืนต้มน้ำร้อนไว้ให้พวกเขาดื่ม"

ชูเฉียนมองกล่องข้าวในมือพี่สาวอย่างลังเล "แล้ว... น้ำถั่วเขียวในกล่องนี้ล่ะคะ"

"เราเอาไปให้คุณยายกันเถอะ คืนนี้เฉียนเฉียนนอนค้างที่บ้านคุณยายสักสองสามวันนะ"

"ย่าจะยอมเหรอคะ? ย่าเคยสั่งไว้ว่างานหุงหาอาหารในบ้านเป็๞หน้าที่ของหนู" เด็กน้อยถามเสียงอ่อย

"เฉียนเฉียนไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จัดการย่าเอง ต้องยอมแน่"

เมื่อปลอบน้องสาวจนคลายกังวล ชูชิงก็ถือก่องข้าวและจูงมือชูเฉียนเดินออกจากบ้าน แต่ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อจางชุนฮวากำลังวิ่งหน้าตื่นสวนกลับมาพอดี

ถึงแม้จางชุนฮวาจะมีอายุเหยียบหกสิบปีเข้าไปแล้ว แต่ด้วยความที่กินดีอยู่ดีมาตลอด ร่างกายจึงสูงใหญ่และแข็งแรง ผิดกับคนแก่ทั่วไปในวัยเดียวกัน ยามนี้หญิงชรากำลังสับฝีเท้าวิ่งกลับบ้านด้วยความเร็วราวนักวิ่งร้อยเมตร และทำท่าจะพุ่งชนสองพี่น้องเข้าอย่างจัง

ชูชิงตาไว รีบคว้าตัวน้องสาวเบี่ยงหลบไปด้านฉันงได้ทันท่วงที

จางชุนฮวาที่ตั้งใจจะรีบกลับมาเล่นงานชูชิง เบรกตัวโก่งจนเกือบหัวทิ่ม ต้องรีบคว้าประตูรั้วเพื่อทรงตัว พอตั้งหลักได้ก็แผดเสียงด่าทันที "นังตัวซวย! เดินประสาอะไรของแก จะชนฉันให้ตายเลยหรือไง?" สายตาเธอสอดส่ายหาไม้เหมาะมือเตรียมจะฟาด

ชูชิงแค่นหัวเราะ "พูดเป็๞เล่นน่า ฉันกับเฉียนเฉียนเดินอยู่ดีๆ คนที่วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาจะชนพวกเราให้ตายน่ะ คือย่าไม่ใช่เหรอ?"

ปกติชูเฉียนหวาดกลัวจางชุนฮวาเป็๞ทุนเดิม พอเห็นหน้าดำคร่ำเครียดของย่า ร่างเล็กก็สั่นเทาโดยไม่รู้ตัว รีบมุดไปหลบหลังพี่สาวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ชูชิงบีบมือน้องสาวเบาๆ เป็๞เชิงปลอบโยน แล้วกระซิบฉันงหู "ไม่ต้องกลัว เอากล่องข้าวไปให้คุณยายก่อนนะ พี่คุยกับย่าแป๊บเดียว เดี๋ยวตามไป"

พอนึกถึงน้ำถั่วเขียวในกล่อง หากย่ามาเห็นเข้า พวกเธอสองพี่น้องต้องโดนตีหลังลายแน่ๆ ชูเฉียนจึงตัดสินใจรับกล่องข้าวแล้วรีบจ้ำอ้าวหนีไปทันที

"นังชูเฉียน! นั่นแกจะเอากล่องข้าวไปไหน? แอบขโมยของดีๆ ในบ้านไปกินกันล่ะสิ!" จางชุนฮวาทำท่าจะวิ่งตาม

ชูชิงคว้าข้อมือหญิงชราไว้แน่น น้ำเสียงเ๶็๞๰าดังขึ้น "บ้านเรามีอะไรให้ฉันกับเฉียนเฉียนขโมยได้ด้วยเหรอ? ฉันกลัวว่าย่าจะไม่ยอมให้พวกเรากินข้าวเที่ยงกับข้าวเย็น ก็เลยกะว่าจะไปขอข้าวก้นหม้อที่บ้านคุณยายกิน... แล้วถ้าไม่ให้ใส่กล่องข้าว จะให้ถือชามไปหรือไง? เกิดทำแตกกลางทางขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?"

จางชุนฮวาฟังแล้วก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง "ปล่อยฉัน! ฉันจะเข้าไปตรวจดูในบ้าน ถ้าของหายไปแม้แต่นิดเดียว ฉันจะถลกหนังพวกแกสองคนพี่น้อง!"

ชูชิงรู้ทันว่าหากปล่อยมือ สิ่งแรกที่จางชุนฮวาจะทำไม่ใช่การเข้าบ้าน แต่คือการไล่ตามไปกระชากกล่องข้าวจากมือชูเฉียนมาดูต่างหาก

"ประตูห้องย่าก็ล็อกกุญแจอยู่ ฉันจะเข้าไปขโมยอะไรได้ล่ะคะ? ที่ทำไปก็แค่ใช้ฟืนนิดหน่อยต้มน้ำร้อนไว้ให้ รอพวกผู้ใหญ่เลิกงานกลับมาเหนื่อยๆ จะได้มีน้ำต้มสุกสะอาดๆ ดื่มไงคะ"

จางชุนฮวาจ้องหลานสาวตาเขม็ง "ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะตบแก!" เธอง้างมืออีกฉันงขึ้นสูงหมายจะฟาดลงบนหลังมือของชูชิง

ชูชิงยิ้มมุมปาก "อย่าเปลืองแรงเลยค่ะ ย่าตีฉันไม่โดนหรอก"

ชาติที่แล้วชูชิงเรียนวิชาป้องกันตัวมาไม่น้อย การหลบฝ่ามือคนแก่แค่นี้ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย หากไม่ใช่เพราะไม่อยากให้เ๹ื่๪๫บานปลายจนพ่อแม่เดือดร้อน เธอคงจัดการหญิงชราตรงหน้าไปแล้ว

จางชุนฮวาไม่เชื่อคำเตือน เธอสะบัดข้อมือแล้วฟาดฝ่ามือลงมาสุดแรง

เพียะ!

ผลคือ... ตบโดนแขนตัวเองเต็มๆ

ชูชิงปล่อยมือแล้วแบออก ยักไหล่อย่างจนปัญญา "ก็บอกแล้วว่าตีไม่โดน"

ตอนนี้จางชุนฮวาเป็๞อิสระแล้ว แต่ความเจ็บใจทำให้เธอลืมเ๹ื่๪๫ชูเฉียนไปสนิท เป้าหมายตอนนี้คือการจัดการนังเด็กปากดีตรงหน้า "นังชูชิง! นังเด็กเปรต! กล้าเล่นลิ้นกับฉันเหรอ วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!" เธอกระโจนเข้าใส่หมายจะทุบตี

ชูชิงว่องไวปานวอก ไม่เปิดโอกาสให้จางชุนฮวาแตะตัวได้แม้แต่ปลายเล็บ เมื่อเห็นว่าถ่วงเวลามาพอสมควรแล้ว เธอก็โบกมือลา "ฉันจะไปโรงพยาบาลในอำเภอไปเฝ้าไข้พ่อกับแม่ ไม่อยู่บ้านสักสองสามวัน จะได้ช่วยประหยัดข้าวสุกให้บ้านย่าไปหลายมื้อ!"

จางชุนฮวาเต้นเร่าๆ ด้วยความโมโห "๰่๭๫นี้เกี่ยวข้าวสาลียุ่งจะตายชัก แกกล้าดียังไงจะหนีงาน! ถ้าเก่งจริงก็อย่าซมซานกลับมาบ้านนี้อีกนะ!"

ชูชิงหันกลับมายิ้มเย้ยหยัน "ไม่กลับก็ไม่กลับ"

ถึงจะช่วยเกี่ยวข้าวสาลีจนหลังขดหลังแข็ง เธอก็ไม่เคยได้กินแป้งหมั่นโถวดีๆ ตกถึงท้องสักคำ ชาตินี้... เธอฉลาดพอที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครโขกสับเหมือนชาติก่อนอีกแล้ว

เธอมั่นใจว่าเธอมีความสามารถพอที่จะเลี้ยงดูน้องสาวให้อิ่มท้องได้

ชูชิงเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

จางชุนฮวาไม่ได้วิ่งตามไป เธอยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตู๻ะโ๷๞ไล่หลัง "นังชูชิง! ฉันจะคอยดูน้ำหน้าแก! ถ้าแกกลับมาขอข้าวกินเมื่อไหร่ ฉันจะบิดคอให้หลุด..."

หลังจากสบถคำผรุสวาทจนพอใจ หญิงชราก็เดินกระแทกเท้าเข้าไปในครัว ตักน้ำในหม้อขึ้นมาดื่มแก้กระหาย ความร้อนระอุจากเตาทำให้น้ำในหม้ออุ่นขึ้น จางชุนฮวากระดกน้ำดื่มอึกใหญ่ โดยหารู้ไม่ว่า... น้ำในหม้อมันยังไม่เดือดเลยด้วยซ้ำ!

...

ชูชิงรีบวิ่งตามจนทันชูเฉียน

"เฉียนเฉียน ไปถึงบ้านคุณยายแล้วทำตัวดีๆ นะ อยู่ที่นั่นให้สบายใจ เมื่อไหร่ที่พี่ไปรับค่อยกลับ เข้าใจไหม? ถ้าคนอื่นมาเรียกให้กลับ ไม่ต้องไปฟังนะ"

เธอวางแผนจะใช้เวลาสองสามวันนี้หาเงิน

ในชาติก่อน ค่ารักษาพยาบาลของพ่อกับแม่ จางชุนฮวาเจียดมาให้เพียงเศษเงิน ส่วนใหญ่เป็๞เงินที่ตาและยายต้องไปกู้หนี้ยืมสินมา พ่อกับแม่เกรงใจและอยากประหยัดเงิน

จึงกัดฟันขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดทั้งที่ยังไม่หายดี ทำให้ร่างกายไม่แข็งแรงและมีโรคประจำตัวไปตลอดชีวิต

แต่ชาตินี้... เธอจะให้พ่อกับแม่รักษาตัวจนหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์ค่อยกลับบ้าน

ตาและยายรักหลานๆ มาก ไม่มีทางไล่พวกเธอแน่นอน ที่ผ่านมาที่ไม่ค่อยได้ไปหา เพราะเกรงใจที่บ้านตายายเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แถมตายายมีลูกสาวคนเดียวคือ 'หลี่ไหลฮวา' แม่ของเธอ

บ้านคุณยายคอยจุนเจือครอบครัวเธอมาตลอด ยิ่งรับมาก็ยิ่งเกรงใจ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ชูชิงจำเป็๞ต้องหาเงินให้ได้มากพอ และที่สำคัญต้องจัดการเ๹ื่๪๫ที่อยู่ของน้องสาวให้เรียบร้อย เธอถึงจะวางใจออกไปหาเงินได้

ถึงชูเฉียนจะยังเด็ก แต่ก็รู้ความและเชื่อฟังพี่สาวมาก เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก "หนูจะเชื่อฟังพี่ค่ะ... พี่คะ เมื่อกี้คุณย่าไม่ได้ตีพี่ใช่ไหม?"

ชูชิงยิ้มบางๆ ลูบหัวน้องสาว "ย่าตีพี่ไม่ทันหรอก... เดี๋ยวพอส่งหนูที่บ้านคุณยายแล้ว พี่จะเข้าเมืองไปเยี่ยมพ่อกับแม่ รอพ่อแม่ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ เราจะแยกบ้านกัน! ต่อไปเราจะไม่ต้องมาทนดูสีหน้าคนใจร้ายพวกนั้นอีกแล้ว"

เธอมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะหาเงินก้อนโตได้ในเวลาอันสั้น

ทว่าแววตาของชูเฉียนกลับฉายแววสิ้นหวัง "พี่คะ... ย่าไม่ยอมหรอก พ่อก็ต้องฟังย่า..."

บทเรียนจากอดีตยังฝังใจ เมื่อก่อนพ่อกับแม่เคยเปรยเ๹ื่๪๫แยกบ้าน ย่าก็อาละวาดจะผูกคอตาย สุดท้ายทุกอย่างก็จบลงที่เดิม

ชูชิงมองเส้นผมแห้งกรอบสีเหลืองซีดของน้องสาว มันไม่ใช่สีจากการย้อม แต่เกิดจากการขาดสารอาหารอย่างรุนแรง หัวใจของพี่สาวบีบแน่น เธอสาบานกับตัวเองว่าจะต้องขุนน้องสาวให้อ้วนท้วนสมบูรณ์ และทำให้ผมเสียๆ พวกนี้กลับมาดกดำเงางามให้ได้

"เฉียนเฉียน วางใจเถอะ พี่มีวิธีทำให้พ่อยอมแน่ และถ้าพ่อยอมเมื่อไหร่... ต่อให้ย่าจะตีอกชกหัวแค่ไหน ก็ขวางเราไม่ได้หรอก"