อวิ๋นซียืนอยู่ท้ายเรือ เฝ้ามองคนที่นางเป็นห่วงเป็นใยที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา ใบหน้าเย็นชามีน้ำตาอุ่นไหลริน จิตใจนางสับสนยิ่งด้วยรู้สึกไม่รู้จะทำเช่นไรดี ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวในใจเหล่านี้เป็นสิ่งที่นางไม่อาจบอกใครได้       ทันทีที่คนเหล่านั้...